«Zητούσε βοήθεια κανείς δεν πήγε κοντά»

Υπήρχαν πάρα πολλοί λόγοι για να μη σκοτώσουν την Άτουαρ Μπαζάτ. Καταγόμενη
από γονείς σουνίτες και σιίτες, γυναίκα, Ιρακινή, 30 ετών, γέννημα και θρέμμα
της Σαμάρας, γνωστή δημοσιογράφος του Αλ-Αραμπίγια, του τηλεοπτικού δικτύου
του Ντουμπάι.

Άτουαρ Μπαζάτ. Ήταν γνωστή δημοσιογράφος του Αλ-Αραμπίγια

Τη σκότωσαν όμως. Την πυροβόλησαν σε ένα χωματόδρομο – δέκα χιλιόμετρα από την
πόλη όπου είδε πρώτη φορά το φως της ημέρας – την ώρα που μετέδιδε το ρεπορτάζ
της για τη βόμβα που είχε μετατρέψει σε συντρίμμια το ιερό σιιτικό τέμενος της
Σαμάρας.

Πέθανε μαζί με δύο συναδέλφους της, από τα πρώτα θύματα της εκδικητικής βίας
που τις τελευταίες ημέρες έχει φέρει το Ιράκ στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου.
Το γεγονός ότι ο ένας γονιός της ήταν σιίτης δεν στάθηκε αρκετό για να τη
σώσει. Εδώ και τρία χρόνια, η εύθραυστη ανακωχή ανάμεσα στην κάποτε κυρίαρχη
σουνιτική μειονότητα και την επί μακρόν καταπιεσμένη σιιτική πλειονότητα είχε
διατηρηθεί, παρά τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας σε υπαίθριες αγορές,
τις επιθέσεις με παγιδευμένα αυτοκίνητα σε αστυνομικούς σταθμούς, τα πτώματα
με τα οποία γέμιζαν κάθε τόσο τα χαντάκια.

Θάνατος παντού. Αυτή η ανακωχή σήμερα δεν υπάρχει πια. Στη Βαγδάτη και
σ’ άλλες πόλεις του Ιράκ, σιιτικά αποσπάσματα θανάτου κυνηγούν και σφαγιάζουν
σουνίτες. Δεκάδες σουνιτικά τεμένη έχουν δεχτεί επιθέσεις. Πολλοί από τους
ιμάμηδές τους έχουν απαχθεί ή σκοτωθεί. H απαγόρευση της κυκλοφορίας έχει
παραταθεί και όλες οι άδειες που είχαν χορηγηθεί στους άνδρες των ενόπλων
δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας έχουν ανακληθεί.

Την προηγούμενη νύχτα, οι νεκροί είχαν φτάσει τους διακόσιους. Οι σουνίτες
πολιτικοί διέκοψαν τις συνομιλίες τους για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης με
τους σιίτες.

H Άτουαρ Μπαζάτ, που ήταν γνωστή για τα θαρραλέα ρεπορτάζ της από την πρώτη
γραμμή του πυρός, είχε κατευθυνθεί στη Σαμάρα με το αυτοκίνητο, μαζί με τον
κάμεραμαν και τον ηχολήπτη της. Στα πρώτα σπίτια της πόλης είδαν μπλόκα να
τους φράζουν τον δρόμο. Έτσι, η Μπαζάτ μετέδωσε δύο ρεπορτάζ επιτόπου,
παίρνοντας συνεντεύξεις από πολίτες που καταδίκαζαν τη βομβιστική επίθεση. Στο
τρίτο ρεπορτάζ, το απόγευμα της ίδιας ημέρας, η Μπαζάτ έδειχνε ήδη κατάκοπη
και ανήσυχη. «Άρχισε να μας παίρνει λίγο μετά τις έξι το απόγευμα», λέει ο
Ντία αλ-Νασέρι, ένας συνάδελφός της από το γραφείο του τηλεοπτικού δικτύου
Αλ-Αραμπίγια στη Βαγδάτη. «Ήταν ανήσυχη. Το μέρος είχε γίνει πολύ επικίνδυνο.
Έπρεπε να πάει στη Σαμάρα, αλλά οι δρόμοι ήταν αποκλεισμένοι. Ο δρόμος του
γυρισμού ήταν μακρύς κι ήδη είχε αρχίσει να πέφτει η νύχτα. Τηλεφωνούσε σ’
εμάς και σ’ άλλους αρμόδιους και ζητούσε βοήθεια».

Δεν τους ξαναείδαν ζωντανούς

Ένα μέλος από το συνεργείο της Μπαζάτ, που κατάφερε να γλιτώσει, διηγήθηκε
αργότερα πως το πλήθος που είχε μαζευτεί γύρω από τη δημοσιογράφο άρχισε
ξαφνικά να γίνεται εχθρικό. Όταν έπεσε το σκοτάδι, φάνηκε ένα ημιφορτηγό με
δύο ενόπλους. Ήταν Ιρακινοί και μιλούσαν με την τοπική προφορά. Οι δυο άνδρες
πήδηξαν από το ημιφορτηγό και ζήτησαν τη δημοσιογράφο. H Μπαζάτ στράφηκε στον
κόσμο για βοήθεια. Κανείς δεν πήγε κοντά της. Οι ένοπλοι άρχισαν να πυροβολούν
στον αέρα. Ο κόσμος το έβαλε στα πόδια, μαζί και το τέταρτο μέλος του
συνεργείου της Μπαζάτ. Την ίδια δεν την ξαναείδε κανείς ζωντανή. Το πτώμα της
και τα πτώματα των δυο συναδέλφων της τα βρήκε η αστυνομία κοντά στο
αυτοκίνητό τους με το δορυφορικό πιάτο, που ήταν γαζωμένο από σφαίρες.

Αμερόληπτη. Ο Άχμεντ αλ-Σάλεχ, ανταποκριτής του Αλ-Αραμπίγια στη
Βαγδάτη, λέει: «Αγαπούσε τη χώρα της. Πέθανε, επειδή ήταν αμερόληπτη». Το
τηλεοπτικό δίκτυο εξέδωσε ανακοίνωση: «Για άλλη μία φορά, το Αλ-Αραμπίγια
πληρώνει το υπέρτατο τίμημα για την επίμονη αναζήτηση της αλήθειας». Από την
αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, 11συνεργάτες του Αλ-Αραμπίγια έχουν σκοτωθεί από
Αμερικανούς στρατιώτες και Ιρακινούς αντάρτες.

©The Times, 2006