MATIEΣ Σιδερένιοι!

Παρακολουθώ – μετά μανίας – τους αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ. Τι τα θέλετε;
Άλλο ποδόσφαιρο! Παίκτες σιδερένιοι, που δεν σταματούν στιγμή να
τρέχουν, που διεκδικούν, σουτάρουν, πηγαίνουν πάνω-κάτω στο γήπεδο,
σεντράρουν, δίνουν πάσες ακριβείας, ακολουθούν τακτικές που τις έχουνε χωνέψει
καλά, πηδάνε για κεφαλιά και ματώνουν, βγάζουν το ψωμί τους – το παντεσπάνι
τους – με σκληρή δουλειά κι ας έχουν τεράστιο ταλέντο!

Εδώ, η αιώνια μιζέρια… Ακόμη και ο Ολυμπιακός, που είναι μια κλάση ανώτερος
από την AEK και τον Παναθηναϊκό, πολύ συχνά δυσκολεύεται να νικήσει ομάδες του
επιπέδου Καλλιθέας, Ακράτητου και Ιωνικού! Και με ένα γκολ διαφορά,
παρακαλώ… Και να πεις ότι δεν πληρώνονται καλά από τον Κόκκαλη, δεν έχουν
κόσμο, δεν προετοιμάζονται από σοβαρό προπονητή; Στα πούπουλα είναι όλοι τους!
Και κάνουν και τις κοπάνες τους, ορισμένοι…

Οι ποδοσφαιριστές των ελληνικών ομάδων, κατά κανόνα, «ψειρίζουν» την μπάλα,
αλλάζουν συνεχώς πάσες σε 5 τετραγωνικά και σπανίως σουτάρουν. Τα παλιά
χρόνια, ο Μαρόπουλος, ο Βικελίδης, ο Σιδέρης, ο Σταφυλίδης, ο Λουκανίδης, ο
Παπαϊωάννου, ο Δημητριάδης, σουτάρανε. Και τα γκολ, ως γνωστόν, δεν μπαίνουν
με τσιμπιές. Με σουτ και εύστοχες κεφαλιές μπαίνουν. Σήμερα, μόνο ο Ριβάλντο
και ο Τζόρτζεβιτς σουτάρουν! Άντε και ο Μαχλάς και ο Χαριστέας. Οι άλλοι,
σχεδόν όλοι, ποδόσφαιρο-μαγιονέζα.

Τι φταίει για την κατάσταση αυτή; Τι να πω; Δεν βρίσκω άκρη. Φοβάμαι, πάντως,
ότι όλο το σύστημα μπάζει από πολλές μεριές: από διαιτητές, διοικούντες,
φιλάθλους – κάθε τόσο «σκοτώνονται» στις κερκίδες – δημοσιογράφους,
«συνδεσμίτες», πολιτικούς, κανάλια, αλλά και προπονητές (οι περισσότεροι δεν
φτουράνε παραπάνω από ένα τρίμηνο…) και ξένους «άσους» της πεντάρας…

Κάποτε, όσοι ενδιαφέρονται σοβαρά για το ελληνικό ποδόσφαιρο, πρέπει να
σταματήσουν να αυταπατώνται. Κερδίσαμε το «ευρωπαϊκό» – και μπράβο μας – αλλά
η «ρέντα» μας ήταν απίστευτη. Και είδαμε, κατόπιν, στα προκριματικά του
Μουντιάλ, πόσο πίσω είμαστε. Και ο Ρεχάγκελ άρχισε να… διαφημίζει τρόφιμα!
Όσο, δε, για τους πρωταθλητές παίκτες μας, όλοι – εκτός από έναν-δυο – γύρισαν
στην Ελλάδα ενώ είχαν κάνει όνειρα για μεγάλη καριέρα σε ομαδάρες του
εξωτερικού…