ΛEΩNIΔAΣ MAPIΔAKHΣ «Mέχρι πότε θα πάνε τα καψουροτράγουδα;»

«Ο δίσκος έγινε μια καλή αφορμή να κερδίσω και μια νέα σχέση», λέει ο Λεωνίδας Μαριδάκης για τον παραγωγό του Νίκο Ξυδάκη

Μπορεί το έντεχνο (τραγούδι) να βρίσκεται σε εποχή περισυλλογής και
επαναπροσδιορισμού, η προσπάθεια όμως από τις νεώτερες γενιές μουσικών δείχνει
ότι ο… αγώνας – δεν μπορεί – κάποτε θα δικαιωθεί.

Το «Αβάδιστα» (Universal) με το οποίο μάς συστήνεται ο Λεωνίδας Μαριδάκης
προέκυψε ύστερα από μακρύ δρόμο συζητήσεων, συνευρέσεων και δημιουργικών
απογευμάτων στο στούντιο με τον Νίκο Ξυδάκη, ο οποίος υπογράφει την παραγωγή
και τραγουδάει και ένα από τα έντεκα τραγούδια του δίσκου. (Ένα δεύτερο λέει ο
Φοίβος Δεληβοριάς). «Όχι μόνο μου είπε ότι αξίζει να βγει το υλικό, μου
πρότεινε και να βοηθήσει – αν το αποφάσιζα…».

Και το αποφάσισε. Όχι με το άγχος και την «επιθετική» διάθεση που μας έχουν
συνηθίσει οι εκπρόσωποι των ραδιοφωνικών σουξέ, αλλά με την επιμονή και την
συστηματική δουλειά του ανήσυχου ανθρώπου που θέλει να εκφραστεί μέσα από τη
μουσική του.

«Όλοι οι άνθρωποι προσπαθούν να ξορκίσουν τους φόβους τους, τα κενά τους. Για
μένα το να κάνω μουσική, ήταν ανέκαθεν αυτό που μπορούσα να κάνω πιο εύκολα.
Αυτό που με έκανε να επικοινωνώ με τους άλλους».

Γεννημένος στην Κρήτη, με θεωρητικές σπουδές στη μουσική, μένει εδώ και 11
χρόνια στην Αθήνα και ζει από τη μουσική. Το «Αβάδιστα» όμως δεν ήταν
αυτοσκοπός. «Το σαράκι μου είναι να διαβάζω ποίηση και όταν βρίσκω πράγματα
που μου αρέσουν πολύ, θέλω να τα κάνω κάτι…».

Με χατζιδακικές καταβολές στις μελωδίες του και ενορχηστρώσεις που εκτός από
την έντεχνη καταγωγή τους, ενσωματώνουν αποχρώσεις τζαζ και λάτιν, προσπάθησε
(όπως λέει) να δώσει σε κάθε τραγούδι την ταυτότητα που του ταίριαζε, έχοντας
δίπλα του μια ορεξάτη ομάδα μουσικών. «Ο καθένας έφερε τον ήχο του. Το
αποτέλεσμα έχει κάτι απ’ όλους μας».

Αφετηρία και πηγή έμπνευσης, ο στίχος. «Πάντα ο στίχος». Τραγούδια που
βασίστηκαν σε ποιήματα των Γιουνούς Εμρέ, Γ. Κοροπούλη, N. Λαπαθιώτη,
Τζελαλαντίν Ρουμί, Άλεν Γκίνσμπεργκ, και στίχους που έγραψαν η Αγγελική
Βασιλάκου, ο ίδιος και ο Γιώργος Δούκας και που σίγουρα δεν επικεντρώνονται –
ως είθισται – στις περιπέτειες της καρδιάς. «Το τραγούδι εκφράζει την εποχή
του», λέει. «Μπορεί όλος αυτός ο καταναλωτικός παράδεισος που ζούμε – και στο
τραγούδι – να φαίνεται ωραίος, φτάνουν όμως κάποτε και οι δόσεις από τις
τράπεζες. Καψουροτράγουδο μέχρι πότε; Καταντάει και βαρετό. Ενώ η ποίηση, το
σινεμά, το θέατρο μάς κάνουν να μιλάμε για ωραία πράγματα – τουλάχιστον».