…στο «Kίτρινο Ποδήλατο»

Το «Κίτρινο Ποδήλατο» υπήρξε πρωτοπόρο στην εποχή κατά την οποία άρχισε να
λειτουργεί: ήταν από τα πρώτα εστιατόρια που «άνοιξαν δρόμο» σε περιοχές
υποβαθμισμένες, από τα πρώτα σε πρώην βιομηχανικό χώρο και από τα πρώτα που
σφράγισαν κάτι καινούργιο στο όνομα της δημιουργικής ελληνικής κουζίνας! Στην
ακμή του, καθοδηγούσε το «Ποδήλατο» ο σεφ Γιάννης Μπαξεβάνης. Όταν έφυγε, το
μαγαζί έκανε «κοιλιά» μέχρι να το ξανακατευθύνει ο κ. Πουλιάσης.

Ο χώρος άλλαξε, έγινε πιο απλός, άφησε την αυστηρή του χροιά για πιο ανθρώπινα
στοιχεία. Οι καρέκλες άλλαξαν και σκεπάστηκαν με ωραία χρωματιστά καλύμματα,
τα φωτιστικά είναι πιο «ζεστά», ο διάκοσμος λιτός αλλά χαρούμενος. Με λίγα
λόγια, είναι πιο cozy τώρα! Το μενού ακολουθεί την ίδια γραμμή. Δεν
επισκέπτομαι συχνά τη Σαντορίνη – όπου ο κ. Πουλιάσης έχει κάνει όνομα ως
σεφ-ιδιοκτήτης στο γνωστό «Κουκούμαυλο» – κι έτσι λίγες φορές έχω γνωρίσει την
κουζίνα του. Παίζει με πολλά και διάφορα, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση σε δύο
μπαχαρικά, το τζίντζερ και το σαφράν, τα οποία και χρησιμοποιεί σε πάρα πολλά
πιάτα – καμια φορά λίγο πιο αδιάκριτα απ’ ό,τι αρέσει τουλάχιστον σε μένα.

Εμείς αρχίσαμε με τρία πρώτα: με τις ελληνικές – στις ρίζες τους – φλογέρες
(παρόλο που τις λέει σπρινγκ ρολς), γεμισμένες με παστουρμά και ελληνικά
τυριά. Τις σερβίρει με ένα πηκτό τζατζίκι, το οποίο αποκαλεί σάλτσα γιαουρτιού
για να φανεί λίγο πιο σέξι! Το πιάτο αυτό ήταν ωραίο, οι φλογέρες λεπτές και
μακρόστενες και τηγανισμένες πολύ καλά, με καλή, τρυφερή ζύμη. Τα χτένια με
σοταρισμένο σταμναγκάθι ήταν επίσης νόστιμα και καλοφτιαγμένα, γαρνιρισμένα
από μια σος σαφράν. Είχε κάψει κομματάκια τζίντζερ και τα έμπλεξε μέσα στα
χόρτα. Ωραίο ήταν, αλλά λίγο έντονο. Το φουα-γρα πάπιας με πουρέ κουνουπιδιού
ήταν επίσης καλοφτιαγμένο. Ο λείος πουρές με την ελαφριά και ωραία
«κουνουπιδίλα» στο τέλος ήταν καλός. Τον στολίζει με λίγο σουσάμι για τραγανό
εφέ. H φίλη μου δοκίμασε το κοκορέτσι αρνιού με σπαράγγια, τρία κομματάκια σαν
ροδέλες όρθιες στο πιάτο με δυο κοτσάνια σπαραγγιού και μια λεπτή άσπρη
σάλτσα. Δεν είμαι φαν όσον αφορά το κοκορέτσι, αλλά αυτό ήταν νόστιμο. Όταν
είδα το μπιφτέκι αστακού στο μενού, μου ήλθε στο νου η εικόνα από τους
καβουροκεφτέδες που σερβίρονται στα παραθαλάσσια μέρη της Αμερικής και οι
οποίοι έχουν κατακτήσει διάφορα αθηναϊκά εστιατόρια. Αυτό δεν ήταν ακριβώς
έτσι. Ήταν πρεσαρισμένο σε φόρμα, όχι μπιφτέκι· το τζίντζερ ήταν πολύ έντονο
και η σάλτσα πιο κοντά σε λεπτό πουρέ, όχι σαν ζωμός – όπως περιγράφεται στο
μενού. Δεν με τρέλανε, ίσως επειδή περίμενα κάτι άλλο.

Καθώς τρώγαμε, περνούσε ένα μακρόστενο πιάτο με κυβάκια σοκολατένια. Κέντρισε,
φυσικά, το ενδιαφέρον μου, κι όταν ήλθε η ώρα του γλυκού το πήραμε. Ωραία,
πλούσια καρυδοπιτάκια με μια λειωμένη «σκεπή» από σοκολάτα, σάλτσα μάνγκο και
παγωτό καϊμάκι. Ήταν απλό αλλά ωραίο. Νομίζω όμως ότι το καλύτερο πιάτο της
βραδιάς ήταν το τελευταίο, ένα κλασικό, ας πούμε, τιραμισού, με το
μασκαρπονάκι του και το κακάο αλλά και με μια στρώση από πουρέ καπνιστής –
ελάχιστα γλυκιάς – μελιτζάνας. Όσο αταίριαστο κι αν ακούγεται, ήταν πρωτότυπο,
τολμηρό και – το πιο σημαντικό απ’ όλα – γευστικό!

* «Κίτρινο Ποδήλατο»: Κεραμεικού 116-118 & Ιερά Οδός. Τηλ. 210-3465.830