Πρόσωπα Ο «Λένιν» του «Ε-comunist»

Έπειτα από 13 χρόνια στο τιμόνι του «Economist», ο Μπιλ Έμοτ, 15ος
διευθυντής της επιθεώρησης από την ίδρυσή της, το 1843, αποχώρησε τη Δευτέρα.

Μπιλ Έμοτ: «Είχα την καλύτερη θέση που μπορεί να επιθυμήσει ένας δημοσιογράφος»

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι τον είχε επονομάσει «Λένιν» και το περιοδικό του
«Ε-comunist», μολονότι επί ενάμιση αιώνα η βρετανική αυτή επιθεώρηση υπήρξε
σθεναρός αντίπαλος του κομμουνισμού και υπέρμαχος της φιλελεύθερης
δημοκρατίας. Δικαιολογείται όμως ο Ιταλός πρωθυπουργός, γιατί ήταν
εκνευρισμένος. Δύο εξώφυλλα του αφιέρωσε ο Έμοτ ­ το ένα με τίτλο «Γιατί ο
Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι ακατάλληλος να ηγείται της Ιταλίας» και το άλλο με
τον χάρτη της Ιταλίας και τίτλο «Ο πραγματικός άρρωστος της Ευρώπης». Ουδέποτε
έκρυψε την πεποίθησή του ότι ο Μπερλουσκόνι «προσβάλλει τη δημοκρατία και τον
καπιταλισμό, επειδή χρησιμοποιεί την πολιτική εξουσία για να ενισχύει τις
προσωπικές επιχειρήσεις του, παραβιάζοντας την ελευθερία της αγοράς και την
ελευθερία του Τύπου». Ο Έμοτ θεωρεί την εκστρατεία κατά του Ιταλού
πρωθυπουργού ως μία από τις σημαντικότερες επιλογές στη 13χρονη διευθυντική
θητεία του ­ μαζί με τις εκστρατείες για την κατάργηση της μοναρχίας στη
Βρετανία και υπέρ του γάμου προσώπων του ίδιου φύλου. «E λοιπόν ναι,
τραντάξαμε περισσότερα δένδρα απ’ ό,τι συνηθίζαμε», σχολίασε ο Έμοτ
απευθυνόμενος στη σύνταξη του περιοδικού, «και αυτό είναι κάτι για το οποίο
αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση».

Λόγους για να είναι ικανοποιημένος ο Έμοτ έχει και άλλους. Από τα 49 χρόνια
της ζωής του, τα 25 τα πέρασε στον «Economist», ως ανταποκριτής στις Βρυξέλλες
και το Τόκιο, μετά αρχισυντάκτης και τέλος διευθυντής. «Είχα την καλύτερη θέση
που μπορεί να επιθυμήσει ένας δημοσιογράφος στην καλύτερη επιθεώρηση
επικαιρότητας στη γη», υπερηφανεύθηκε, προσθέτοντας πως φεύγει μόνο και μόνο
επειδή πιστεύει πως πρέπει να υπάρξει εναλλαγή στη θέση αυτή. Υπήρξε ο
μακροβιότερος διευθυντής του περιοδικού από την εποχή του Τζέφρι Κρόουδερ, ο
οποίος είχε διατελέσει διευθυντής του από το 1938 ώς το 1956. Και στα 13
χρόνια της θητείας του, η κυκλοφορία του «Economist» πέρασε από τα 500.000 στο
ένα εκατομμύριο τεύχη, τα περισσότερα από τα οποία πωλούνται στο εξωτερικό. Το
μυστικό της επιτυχίας του; «Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θέλουν συνοπτικές
και έγκυρες αναλύσεις και εμείς τους τις προσφέρουμε», εξήγησε την ημέρα της
αποχώρησής του. «Υπάρχει σήμερα, περισσότερο απ’ ό,τι παλιότερα, μια αγορά για
καλογραμμένες αναλύσεις υψηλής ποιότητας». Γιατί όμως, ενώ ο Economist αύξανε
την κυκλοφορία του, η κυκλοφορία των περισσότερων εφημερίδων μειωνόταν; «Ο
Τύπος είχε το δύσκολο έργο να διατηρήσει μια μαζική αγορά υπό την πίεση της
τηλεόρασης από τη μια και του Ίντερνετ από την άλλη. Οι εφημερίδες είχαν δύο
δρόμους: να δώσουν στους αναγνώστες περισσότερη ψυχαγωγία ή περισσότερη
πληροφόρηση. Λίγες επέλεξαν την πληροφόρηση και έτσι άφησαν χώρο σ’ εμάς».