«Πολιτιστική» με αυτόματο πιλότο!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
Από την έκθεση του Δημήτρη Βούρτση: εγκαταλελειμμένη από την Πολιτιστική |
Πάτρα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006. Μια πονεμένη ιστορία. Μια…
long playing πονεμένη ιστορία. Διάρκειας τριών περίπου χρόνων – αφότου η Πάτρα
έλαβε το «χρίσμα».
Άλλη μια πονεμένη ελληνική ιστορία «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας». Μετά την Αθήνα
του 1985 – και της εμπνεύστριας του θεσμού Μελίνας -, που πολλά τρωτά είχε και
πολλή «σαβούρα» εναγκαλίστηκε (κι ας μην καλλωπίζουμε το παρελθόν…) αλλά τα
λαμπερά καλλιτεχνικά της στοιχεία – Πέτερ Στάιν, Πίτερ Μπρουκ, Ίνγκμαρ
Μπέργκμαν… -, το «glamour» της Μελίνας Μερκούρη και η ανοχή στις ατέλειες
μιας πρώτης διοργάνωσης, «μετά των δικαίων» μάς έχουν οδηγήσει να την
κατατάξουμε. Μετά τη βρίθουσα οικονομικών σκανδάλων, με τα έργα υποδομής που
τελείωσαν χρόνια μετά τις υπεσχημένες ημερομηνίες παράδοσης, ακόμη «όζουσα»
Θεσσαλονίκη του 1997, των απροκάλυπτων παρεμβάσεων και των τεσσάρων
καλλιτεχνικών διευθυντών εκ των οποίων οι τρεις παραιτήθηκαν, η Πάτρα του
2006, τρίτη Πολιτιστική Πρωτεύουσα επί ελληνικού εδάφους, έρχεται να καταφέρει
το δεύτερο πλήγμα κατά του θεσμού.
«Κατέβηκα» στην Πάτρα το περασμένο Σαββατοκύριακο, μεσούντος του Καρναβαλιού,
για να πάρω μια «τζούρα» Πολιτιστικής, καλεσμένος για την παράσταση του
Θεόδωρου Τερζόπουλου. Απογοητευμένος από την παραίτηση, την τελευταία στιγμή,
μόλις παρέδωσε το πρόγραμμα που είχε ετοιμάσει, του καλλιτεχνικού διευθυντή
Θάνου Μικρούτσικου, αλλά χωρίς καμιά «αντιπολιτευτική» διάθεση. Δεν σ’ αφήνουν
ν’ αγιάσεις όμως…
Διακοπή νερού από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ στο ξενοδοχείο, άνιφτος βγήκα για
το Πτωχοκομείο… Πού είναι όμως το Πτωχοκομείο; Σε πλήρη άγνοια ο ταξιτζής.
Σιγά που θα ενημέρωναν τους ταξιτζήδες για τους χώρους των εκδηλώσεων. Το
βρήκαμε τελικά. Τελευταία παράσταση του θιάσου «Άττις» με το έργο του Πατρινού
Κώστα Λογαρά «Τελευταία μάσκα – Fallimento» – ένα Χορικό (που με παρέπεμψε
στον Ρίτσο) εμπνευσμένο από τον πατρινό μύθο της παθιασμένα ερωτευμένης
φόνισσας πόρνης Πατρινέλας. Επιβλητικά διαμορφωμένος χώρος, σχεδόν γεμάτη η
εξέδρα – παρούσα και η συγγραφέας της Πάτρας Ρέα Γαλανάκη -, η άκρα λιτότητα
των παραστάσεων του Τερζόπουλου στη γυμνή σκηνή και οι επτά άνδρες της
παράστασης, με κορυφαίο – αφηγητή τον Τάσο Δήμα, εμφανίζονται ρυθμικά,
«ομοιόμορφοι», ως μια ελισσόμενη σειρά από μεταμοντέρνες «Ταναγραίες» – μαύρο
κοστούμι, λευκό πουκάμισο, πολύχρωμη γραβάτα, στο κεφάλι κρατούν έναν
απαστράπτοντα τσίγκινο κουβά από τον οποίο θα βγάλουν ένα κατακόκκινο
σφουγγαρόπανο… H – πολύ γνωστή πια – «σχολή» Τερζόπουλου, τα συγκεκριμένα
γκέστους, εκρηκτική ενέργεια, στο τέλος οι πέντε από τους ηθοποιούς θα μείνουν
γυμνοί από τη μέση και πάνω… Χειροκρότημα θερμό και «μπράβο».
Κυριακή πρωί στον Λαδόπουλο – ευτυχώς είναι πλάι στο Πτωχοκομείο, είχα
εντοπίσει τον χώρο και δεν ψάχνω… – για την έκθεση Ντα Βίντσι: «Λεονάρντο
ντα Βίντσι: εφευρέτης και επιστήμονας». Στις 11 πρέπει να ανοίξει. Περιμένουμε
στο εκδοτήριο. Ουρά. «Δεν θα ανοίξετε;». «Περιμένετε, δεν έχουν έρθει οι
εθελοντές». Κάποτε έρχονται. Τεράστιος χώρος και μια εντυπωσιακή έκθεση.
Λεονάρντο, η Απόλυτη Ιδιοφυΐα της Αναγέννησης! Δεν βλέπω ίχνος σεκιουριτάδων
στην αχανή αίθουσα. Αυτή η έκθεση πώς φυλάσσεται; Με την απορία έμεινα.
Φεύγω σφαίρα για το Παλιό Αρσάκειο. Σκοντάφτω, μπατάρω, παραπατώ, διαρκώς σε
ανασκαμμένα πεζοδρόμια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Στο Αρσάκειο
μια έκπληξη: «Επίκαιρα Πατρών – Ο λαβύρινθος με τις εικόνες». Ένα εκπληκτικό,
άκρως συγκινητικό – και όχι μόνο για τους Πατρινούς -, οπτικοακουστικό
πανόραμα του παρελθόντος της πόλης που έχει δημιουργήσει, μέσα από σκληρή
έρευνα, ο σκηνοθέτης Βασίλης Κοσμόπουλος με σχεδιασμό του χώρου από τη
σκηνογράφο Σοφία Παντουβάκη. Στις σκοτεινές αίθουσες που συνδέουν αμυδρά
φωτισμένοι διάδρομοι, το παρελθόν της Πάτρας μέσα από τα παλιά επίκαιρα και
ιδιωτικές λήψεις επανέρχεται συγκλονιστικά ζωντανό. Ρωτώ τον κ. Κοσμόπουλο για
την οργάνωση, τον φέρνω σε αμηχανία…
Στο υπόγειο του Αρσάκειου η έκθεση «Χωροχρόνου ρευστότητα II» του Χάρη A.
Πρέσσα, με τις βουτηγμένες στο κόκκινο «πειραγμένες» νυχτερινές κυρίως
φωτογραφίες του από πατρινά Καρναβάλια και ένα ανάλογο βίντεο, «συμπληρώνει»
το «πανόραμα» του Κοσμόπουλου.
Στις 6, απογευματινή – λόγω Καρναβαλιού – στον «Απόλλωνα» από το ΔΗΠΕΘΕ
Πάτρας: «Τέλος καρναβαλιού» του Γκολντόνι σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου –
επιλογή απόλυτα δεμένη με τον περίγυρο. Καλός θίασος, ένα έργο –
αποχαιρετισμός, εύφορος και συγκινητικός, του Γκολντόνι στη Βενετία του, το
θέατρο – και εδώ – γεμάτο. H παράσταση αρέσει.
Με ανασκαμμένα πεζοδρόμια…
 |
|
H Λυδία Φωτοπούλου και ο Γεράσιμος Γεννατάς στο «Τέλος καρναβαλιού». Υπάρχει |
Στο λιμάνι, Μύλοι Αγίου Γεωργίου. Πηδάω πάλι ανασκαμμένα πεζοδρόμια, φωτισμένη
είσοδος, ψυχή ζώσα, ασανσέρ, στον πέμπτο: έκθεση – εγκατάσταση της Ανθής
Τομαρά «Οδός Αγίου Νικολάου». Δυο προβολές – παλιές φωτογραφίες της Πάτρας στη
μία, στην άλλη η καλλιτέχνις να ανηφορίζει τις σκάλες τής Αγίου Νικολάου, του
δρόμου της, με μια μπάντα να τις κατηφορίζει παιανίζοντας -, μια επιφάνεια με
νερό να συνδέει τις δυο οθόνες. H κ. Τομαρά, ολομόναχη στην αίθουσα. «Δεν
ήρθαν οι εθελοντές… Δεν ξέρω πώς θα τα βγάλω πέρα ώς τις 5 Μαρτίου που
κρατάει η έκθεση, κάθε μέρα 6 με 11… Γιατί διδάσκω κιόλας».
Έφυγα τη Δευτέρα το πρωί από την Πάτρα με μια πικρία: μια σειρά από
καλλιτεχνικά γεγονότα, τουλάχιστον ενδιαφέροντα, έτσι στράφι θα πάνε; Με αυτό
το άθλιο «περιτύλιγμα»; Ενάμισης μήνας έχει περάσει από τα εγκαίνια. Στους
δέκα που υπολείπονται προλαβαίνουν κάτι να κάνουν; Και νοιάζονται να το
κάνουν;
«Πήγε ο Θάνος να ψαρέψει…»
Σάββατο, στις εντεκάμισι το βράδυ, παράσταση του Καρναβαλικού Κομιτάτου Πάτρας
στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» – καρφίτσα δεν πέφτει: «Φοντενεμπλό απ’ τον
Ομπλό». Κάτι σαν επιθεώρηση. Ο Μολύβιος Συλλαβίου που υπογράφει τα καίρια
κείμενα – και παίζει – είναι, μου λένε, ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Μάγνη,
αρχισυντάκτη της εκλεκτής, ιστορικής πατρινής εφημερίδας «Πελοπόννησος». Οι
επιθεωρησιογράφοι μας θα μπορούσαν να πάρουν μαθήματα πώς βρίσκεις θέματα που
να συνδέονται με τον τόπο και τον χρόνο… Οι στίχοι στο τραγούδι τού φινάλε
λένε πολλά: «Πήγε δυο χιλιάδες έξι / που ‘ν’ τα έργα υποδομής; / Πήγε ο Θάνος
να ψαρέψει, / δε γαμείς που δε γαμείς, / και μας άφησε μια στέψη / βασιλιάδες
της στιγμής»… Οι ερασιτέχνες τα δίνουν όλα.
Πουθενά καλαθάκι…
Τρέχω στο λιμάνι. Κάτι άχρηστα στο χέρι, θέλω να τα πετάξω, κάνα
χιλιόμετρο και περισσότερο δρόμος, ένα καλαθάκι σκουπιδιών πουθενά στην
Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης…
Σταφιδαποθήκες Μπάρι – κανείς δεν τις ξέρει, αλλά ευτυχώς τις θυμάμαι από την
εποχή του Διεθνούς Φεστιβάλ του Θάνου Μικρούτσικου… – και η καλοστημένη
έκθεση «Ό,τι δεν κάηκε» του Δημήτρη Βούρτση, απ’ τους μαστόρους του πατρινού
Καρναβαλιού. Με μακέτες από καρναβαλικά άρματα δεκαετιών – ό,τι πρέπει για τις
νύχτες αυτές. «Λειτουργεί ώς τις 9» γράφουν. Εννέα παρά 25 και η υπεύθυνη του
χώρου έτοιμη να κλείσει. Όταν με βλέπει – έρχονται κι άλλοι πίσω μου – ανάβει
πάλι τα φώτα: «Συγγνώμη, αλλά σήμερα δεν έχουν έρθει οι εθελοντές και κοντεύω
να τρελαθώ» ξεσπάει, διεκτραγωδώντας μου την ανοργανωσιά που αντιμετωπίζει.
Google news
