AΛEΞANΔPΟΣ ΨYXΟYΛHΣ Όταν του Ψυρή δεν πάει στο Πήλιο…

«Το θέμα των μετακινήσεων είναι πολιτικό και επίκαιρο, καθώς αλλού θα θέλαμε να ζούμε και αλλού βρισκόμαστε, οπότε επινοούμε νέους δεσμούς με τους αγαπημένους μας τόπους», λέει ο Αλέξανδρος Ψυχούλης

Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ, λέει η λαϊκή
ρήση. Έτσι, όταν ο Αλέξανδρος Ψυχούλης δεν μπορεί να βρίσκεται στο αγαπημένο
του Νότιο Πήλιο δεν αρκείται να φέρνει στον νου του την ανάμνηση του τόπου
όπου μεγάλωσε. Τον «κοιτάζει» από ψηλά, του δίνει τρεις διαστάσεις με χαρτόνι
και ξύλο, τον «φορτώνει» στα τροχόσπιτα που δημιούργησε και τον κουβαλάει μαζί
του. Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του το μοιράζεται τώρα με το φιλότεχνο
κοινό στην έκθεση της εικαστικής εγκατάστασής του «Psycooglearth –
κατασκευαστής χελιδονοφωλιών», που παρουσιάζει από αύριο στην γκαλερί «a.
antonopoulou. art».

«Αφορμή για όλα ήταν το Googlearth (σ.σ.: το πρόγραμμα που επιτρέπει
μέσω Διαδικτύου να δούμε τον πλανήτη από ψηλά)», λέει στα «NEA» ο
διακεκριμένος Έλληνας εικαστικός. «Το πρώτο πράγμα που ψάχνουμε όλοι είναι το
σπίτι μας. Μέσα από ένα άχρηστο software, που απλώς μας επιτρέπει να
περιπλανιόμαστε, προσπαθούμε να… ψαρέψουμε οικεία πράγματα. Αποκτάμε θεϊκή
υπόσταση, έναν ρόλο τον οποίο η λαϊκή παράδοση αφήνει στους πεθαμένους. Ενώ
μας δίνει τον ρόλο του Μεγάλου Αδελφού, τελικά μας αφήνει να παρακολουθούμε
έναν χώρο που μας περιέχει, χωρίς όμως να μπορούμε να εντοπίσουμε τους εαυτούς
μας διότι δεν περιλαμβάνει ανθρώπους».

Με την πρώτη ματιά μοιάζει ήπια η νέα εγκατάσταση του καλλιτέχνη, ο οποίος την
προηγούμενη φορά με το «Body Milk» (ένα ανατιναγμένο σούπερ μάρκετ φτιαγμένο
από δαντέλα!) κατάφερε να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, καθώς αναφερόταν σε
μια Παλαιστινία-καμικάζι. «Τότε ήταν απλώς πιο έκδηλες οι πολιτικές
προεκτάσεις, αν και κατά βάθος μιλούσα για την καταναλωτική κοινωνία και τη
γυναίκα μου», λέει. «Κι αυτό το έργο είναι πολιτικό στο σημείο που θέτει την
κατάσταση του φορητού τόπου που βιώνουν και οι μετανάστες, ενώ συμπίπτει και
με την καυτή επικαιρότητα της δορυφορικής παρακολούθησης. Βεβαίως, θέτει και
το οικολογικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν χάνει κάποιος τον δεσμό με τον τόπο
σου».

Ο προβληματισμός ως προς τις παροχές του Googlearth, αλλά και το
γεγονός ότι ο Αλέξανδρος Ψυχούλης μετακινείται διαρκώς μεταξύ Πηλίου και
Αθήνας, τον οδήγησε στο να φτιάξει μια μακέτα του τόπου στον οποίο «ανήκω και
κατοικώ, έστω κι αν δεν είμαι εκεί, ώστε να αρχίσει ο τόπος να κατοικεί μαζί
μου», εξηγεί. Δυο μικρά ξύλινα τροχόσπιτα – μικρά τρέιλερ που οι φυσιολάτρες
στο εξωτερικό κατασκευάζουν μόνοι τους για να καλύπτουν τις ανάγκες του
φαγητού και του ύπνου – συνοδεύουν τη μακέτα του Νοτίου Πηλίου. Την
εγκατάσταση συμπληρώνουν χελιδονοφωλιές αναρτημένες «στις ακμές των σπιτιών
της πόλης ως κομμάτια σύμβολα του τόπου που αγαπά ο καθένας μας».

Τα προσωπικά βιώματα αποτελούν την πρώτη ύλη και γι’ αυτήν τη δουλειά
του καλλιτέχνη. «Τα παιδικά τραύματα είναι η δημιουργική μου τράπεζα. Με τον
όρο τραύματα, δεν εννοώ ότι με σημάδεψαν άσχημα. Εννοώ και τις όμορφες
καταστάσεις, που μετατρέπονται σε τραύματα όταν συνειδητοποιούμε ότι θα τις
ξαναζήσουμε. H ζωή μου, άλλωστε, υπαγορεύει τον τρόπο της δουλειάς μου. Περνώ
πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή και ζω ζωή περιπλανώμενου. Είναι μια
προσωπική ιστορία, που αποκτά κοινωνικές διαστάσεις, διαφορετικά δεν θα την
έκανα».

Μπορεί αυτήν τη φορά να μην έπλεξε ώρες με το βελονάκι, δούλεψε όμως πολύ μαζί
με τους φοιτητές του από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
στο χέρι το χαρτόνι και το ξύλο. «Είναι μια κληρονομημένη κατάθλιψη από τον
πατέρα μου και μια εμμονή να παγιδεύσω τον χρόνο, διότι για να γίνουν όλα αυτά
είναι ορατό ότι έχω αφιερώσει πολύ χρόνο», εξηγεί.

INFO

«Psycooglearth – κατασκευαστής χελιδονοφωλιών» στην γκαλερί «a. antonopoulou.
art» (Αριστοφάνους 20, τηλ. 210-3214.994) από αύριο. Έως 31/3.