Ο Θάνατος του Kύκνου…

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ του Κύκνου… Μας άφησε αδιάφορους. Πανικόβλητοι προσπεράσαμε
την εικόνα του πανέμορφου πτώματος που ξέβρασαν τα ύδατα. Πέσαμε όλοι με τα
μούτρα να βράζουμε τα αυγά σε θερμοκρασία πάνω από τους 60° – και πάλι να
τρέμει η ψυχούλα μας. Από το πιάτο στο στόμα, να μην την αποτολμάμε τη
θανάσιμη διαδρομή. Να βλέπουμε κοτόπουλο και να κάνουμε το σημείο του σταυρού
για να το ξορκίσουμε. Να πετάμε τα τυποποιημένα τρόφιμα που περιέχουν αυγό στα
συστατικά τους. Να κάνουμε νοσηρές αναδρομές στο αμαρτωλό παρελθόν μας: Πότε
φάγαμε, τελευταία φορά, ομελέτα; Πότε μπούτι, πότε στήθος; Και στο καπάκι,
κάτι πήρε το αυτί μας για διοξίνες. Πού να το ξέρουμε; Πού να το υποψιαστούμε
ότι ο καρκίνος είναι πόσιμος;

Ο Θάνατος του Κύκνου… Σε μια γωνιά του διατροφικού εφιάλτη, το μυαλό κάνει
κοπάνα στα «δευτερεύοντα». Στα «πολυτελή». Στις υποσημειώσεις και στα ψιλά
γράμματα: τα συμπτώματα της νόσου των πτηνών. Τα συμπτώματα που νιώθουν
τα πτηνά. Επώδυνος ο θάνατος του κύκνου. Εξάντληση, πόνος φρικτός, δίψα
αστείρευτη – λίγο πριν να λυτρωθεί από τον θάνατο. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια,
θα μου πεις. Αλλού το πρόβλημα, αλλού και το ζητούμενο. Τα τεστ βγήκαν θετικά;
Αυτό είναι το θεμελιώδες.

Και όντως. Αυτό EINAI το θεμελιώδες. Τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται! H
ιπτάμενη νόσος αφήνει αποτύπωμα θανάτου, από χώρα σε χώρα! Στην Τουρκία,
κρύβουν τα άρρωστα κοτόπουλα, για να διασώσουν το βιος τους.

KI O ΤΡΟΜΟΣ περνάει τα σύνορα. Ξεπερνάει τη λογική. Παρακάμπτει τις
επιστημονικές αναλύσεις. Όλα αυτά τα «ήξεις αφήξεις» γιατρών κι επιδημιολόγων.
Όλα αυτά τα σιβυλλικά που μάταια εμείς, οι κοινοί θνητοί, προσπαθούμε να
αποκωδικοποιήσουμε. «Ναι, όχι, ίσως, μπορεί, ενδέχεται, πιθανολογείται»

– Κατάλαβες τι είπε τώρα;

– Γιατί εσύ κατάλαβες τι είπε τώρα;

– Εγώ στην αρχή νόμιζα ότι κατάλαβα, στο τέλος ξαναμπερδεύτηκα.

– Εγώ πάλι ψιλοκατάλαβα στη μέση. Αρχή και τέλος – ντιπ!

– Και να πεις, δεν έκατσα να ακούσω με προσοχή; Από το στόμα τους κρεμόμουνα!
Τι διάολο, ηλίθια είμαι;

– H ουσία είναι μία. Εγώ το βράδυ τι μαγειρεύω για το παιδί; Τι του δίνω να
φάει, η δόλια μάνα; Τι επιλέγω; Τη διοξίνη ή τη νόσο των πτηνών;

– Το σταθμίζεις.

– Τίνι τρόπω;

– Διά τής εις άτοπον! Ποια έχει τα λιγότερα συμπτώματα!

– Δηλαδή ό,τι και να ρημαδοφάς, το κρούσμα δεν το γλιτώνεις!

«Κρούσμα». M’ αρέσει αυτή η λέξη: Πέντε «κρούσματα»! Δέκα «κρούσματα»! Κάποια
εκδηλώνονται τώρα. Κάποια θα πάρουν χρόνια…

Τα «κρούσματα»… Που – εντελώς παρεμπιπτόντως – είναι άνθρωποι. Κάθε
«κρούσμα» έχει πρόσωπο. Όνομα. Ζωή. Ψυχούλα. Προτερήματα κι ελαττώματα.
Οικογένεια.

ENA «ΚΡΟΥΣΜΑ» μπορεί να είναι ψηλό ή κοντό. Όμορφο ή άσχημο. Χαρούμενο
ή θλιμμένο. Ένα «κρούσμα» μπορεί να αγαπούσε τις αστυνομικές περιπέτειες. Τη
βόλτα με το ποδήλατο. Τη συλλογή του από νομίσματα. Ένα «κρούσμα» μπορεί να
έχει παιδιά. Ένα «κρούσμα» μπορεί να είναι παιδί… (Και η μάνα τι είναι,
αλήθεια; H μάνα ενός «κρούσματος»;)

Ο Θάνατος του Κύκνου… Πάω καλά; Είμαι τρελή; Εδώ ο κόσμος καίγεται – κι
εμένα με πιάνουν οι ευαισθησίες μου για έναν νεκρό κύκνο; Για έναν πρίγκιπα
του φτερωτού βασιλείου; Δύσκολοι καιροί για τους πρίγκιπες… Από παλιά… Από
τον Άμλετ μέχρι τον κύκνο…

Ο Θάνατος το Κύκνου… Και ο Άντερσεν. Ο παραμυθάς του παιδικού μας ψεύδους…
Που μεταμόρφωνε το ασχημόπαπο σε κύκνο…

Χωρίς να υποψιάζεται ότι – έτσι – υπέγραφε τη θανατική του καταδίκη…