Τo ελληνικό Γουοτεργκέιτ

Σε ελληνικό Γουοτεργκέιτ τείνει να εξελιχθεί η υπόθεση των υποκλοπών και να
βυθίσει την κυβέρνηση Καραμανλή στα Τάρταρα.

Μπορεί να μην υπάρχουν ευθείες αναλογίες με το σκάνδαλο της περιόδου Νίξον
στις ΗΠΑ, όμως η φύση της υπόθεσης και οι χειρισμοί είναι σχεδόν ίδιοι και
ικανοί να φέρουν τα αυτά αποτελέσματα. Να οδηγήσουν δηλαδή την κυβέρνηση
Καραμανλή σε τροχιά απόλυτης αναξιοπιστίας και τελικώς να την παρασύρουν σε
πτώση.

Όπως εξηγούν έμπειροι πολιτικοί παρατηρητές, σε τέτοιες περιπτώσεις σώζεσαι
μόνο αν πεις, απ’ την αρχή, την αλήθεια. Αναλαμβάνεις το κόστος, περιγράφεις
τις συνθήκες που επέτρεψαν τις παρακολουθήσεις, αποδίδεις τις ευθύνες,
θυσιάζεις τους υπευθύνους και εκείνους που κινούνται στην περιοχή εκδήλωσης
της κρίσης και προσπαθείς στη συνέχεια να επουλώσεις τις πληγές, ελπίζοντας σε
αντιστροφή των τάσεων.

Γραμμή συγκάλυψης. Στην περίπτωσή μας όμως είναι φανερό ότι η κυβέρνηση
Καραμανλή έκανε το ίδιο λάθος με τον Νίξον. Υιοθέτησε γραμμή συγκάλυψης της
υπόθεσης, λέγοντας προφανώς ψέματα και επιπλέον επιχείρησε να αποκομίσει
πολιτικά οφέλη, προβάλλοντας εαυτήν ως θύμα.

Όπως και στην υπόθεση Νίξον, έτσι και στην εκδοχή του ελληνικού Γουοτεργκέιτ,
τα ψέματα θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται ένα ένα, επιβαρύνοντας συνεχώς τη θέση
της κυβέρνησης. Κάποια στιγμή οι αποκαλύψεις θα λάβουν μορφή χιονοστιβάδας, μη
αφήνοντας περιθώρια αντιδράσεων. Εκεί θα είναι και το τέλος της
νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης. Το σενάριο, όσο και αν για την ώρα φαντάζει
υπερβολικό, διατρέχει ήδη τους κύκλους των Αθηνών ως λογική συνέπεια των
συνθηκών πολιτικής κρίσης που έχουν διαμορφωθεί.

H προολυμπιακή περίοδος. Όλα πάντως φαίνεται να έχουν ως αφετηρία την
προολυμπιακή περίοδο. Στο πλαίσιο λειτουργίας του Κέντρου Ολυμπιακών
Πληροφοριών, κατ’ απαίτησιν των συνεργαζόμενων για την ασφάλεια των Αγώνων
ξένων μυστικών υπηρεσιών, ετέθη ζήτημα παρακολούθησης των κινητών τηλεφώνων.

Έγιναν τότε άτυπες συνομιλίες με τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, αρχικώς του
επικεφαλής της ΕΥΠ κ. Π. Αποστολίδη χωρίς αποτέλεσμα και ακολούθως του
υπουργού Δημόσιας Τάξης κ. Γ. Βουλγαράκη, προκειμένου να καλυφθούν οι
απαιτήσεις του δόγματος ασφάλειας των Αγώνων. Εκείνες οι άτυπες συνομιλίες
οδήγησαν σε συμφωνία τουλάχιστον με τη Vodafone. Διάχυτη είναι η εντύπωση ότι
και οι άλλες εταιρείες ανέλαβαν ατύπως την υποχρέωση παρακολουθήσεων κατά την
ολυμπιακή περίοδο, αλλά για την ώρα βεβαιότητα υπάρχει μόνο για την εταιρεία
του κ. Κορωνιά. Άλλωστε πρόκειται για πράξη ομολογημένη και κανείς δεν την
αμφισβητεί πλέον.

Ίσως έπαιξαν ρόλο οι φιλικές σχέσεις που διατηρούσαν και διατηρούν μεταξύ τους
οι κ.κ. Βουλγαράκης και Κορωνιάς, όπως προκύπτει και από την αμνήστευση που
προσέφερε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης στην εταιρεία.

H συνέχεια της «συνεργασίας». Αυτή η άτυπη συνεργασία της Vodafone με
τις ξένες και τις εγχώριες μυστικές υπηρεσίες, προφανώς δεν έπαψε να υφίσταται
και μετά τους Αγώνες. Αντιθέτως μάλιστα διατηρήθηκε, πιθανώς αλλοιωμένη και
εμπλουτισμένη με νέους σκοπούς, όπως η λίστα των παρακολουθούμενων προδίδει.
Κάποιοι εντός της εταιρείας προσέφεραν αυτή τη δυνατότητα, συνεργαζόμενοι με
πρόσωπα των μυστικών υπηρεσιών.

Όλο το σχήμα λειτούργησε για κάμποσο διάστημα, ακόμη και εμπορευόμενο
πληροφορίες και άλλα προϊόντα υποκλοπών. Άγνωστο πώς, η υπόθεση αποκαλύφθηκε.
Και προφανώς αυτό δεν έγινε μεταξύ 5 και 11 Μαρτίου του 2005, όπως
υποστηρίχθηκε από τους κ.κ. Βουλγαράκη και Κορωνιά.

Έγινε πολύ νωρίτερα, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο του άτυχου Τσαλικίδη,
που τώρα αξιολογείται από τις εισαγγελικές αρχές. Είκοσι μέρες πριν από την
υποτιθέμενη αυτοκτονία, στις 9 Μαρτίου, είχε υποβάλει την παραίτησή του, η
οποία δεν έγινε δεκτή. Από εδώ πηγάζει η μεγάλη ευθύνη του υπουργού Δημόσιας
Τάξης, ο οποίος δεν συσχέτισε τον θάνατο του Τσαλικίδη με τις υποκλοπές.
Αγνόησε την υπόθεση και αντί να πάμε από την υποτιθέμενη αυτοκτονία στις
υποκλοπές, πήγαμε αντίθετα, χάνοντας χρόνο.

Όμως η δικαστική διερεύνηση έχει ευκαιρίες να αποκαλύψει τα πραγματικά
γεγονότα. Υπάρχουν πολλοί ασθενείς κρίκοι στην υπόθεση των υποκλοπών, τόσο στη
ζώνη της Vodafone όσο και στην περιοχή της πολιτικής και των υπηρεσιών, οι
οποίοι δεν θα αντέξουν το βάρος των πράξεών τους και θα αναγκασθούν εκ των
συνθηκών να περιγράψουν τι πραγματικά συνέβη.