Aρένας περιπέτειες…

Κίνησα μια μέρα κι εγώ να πάω στο χοτ δίδυμο, Αντώνη Ρέμου – Μιχάλη
Χατζηγιάννη, και βρέθηκα σε εκείνο τον μακρινό πλανήτη, όπου οι γυναίκες
μεταμορφώνονται σε λάγνες τσιφτετελούδες και τα γκαρσόνια, (οι παρκαδόροι, οι
λουλουδούδες, οι φωτογράφοι) σε βαμπίρ. Αξέχαστη η εμπειρία, πραγματικά.
Χιλιάδες τα κεφάλια που βρίσκονταν μπροστά από το τραπέζι μου, χιλιάδες κι
αυτά που ήταν από πίσω, και τι να λέμε – αρένα κανονική – άλλα τόσα (κι άλλα
τόσα) στις δύο σειρές θεωρεία. Τι θα βλέπουν όλοι αυτοί όταν αρχίσει το
πρόγραμμα; Τους μοιράζουν κιάλια; Μια φιλοσοφική διάθεση σε πιάνει για να
γλιτώσεις από τη μηδαμινότητά σου, μια τάση φυγής, να βγεις στον καθαρό αέρα,
να ανασάνεις – και να συνεχίσεις σε ρεμπετάδικο.

…και λογική σούπερ μάρκετ

Στριμωγμένοι σε ένα τραπέζι που ήταν για 10 και επειδή ήμασταν 8 μας έφεραν
«φιλοξενούμενους», με το μάτι έτοιμο για καβγά – γιατί με τόσο στριμωξίδι και
τόση ένταση στην ατμόσφαιρα όλο και κάποιο παπούτσι θα σε πατήσει – περιμέναμε
τον καλλιτέχνη να φανεί. Εμ, εύκολο το ‘χεις; Σε μια σκηνή που είναι έτοιμη να
φιλοξενήσει show των Pink Floyd – μέγεθος και φωτιστικά εφέ εξωπραγματικά –
ακούς κάποια στιγμή τη φωνή του Χατζηγιάννη, αλλά πού είναι ο Χατζηγιάννης;
Νάτος, νάτος είναι εκεί – λει ει η μικρότερη της παρέας – εκείνο το μικρόσωμο
αγόρι με το κοντό μαλλάκι, αλλά μέχρι να συνηθίσει το μάτι στη μεγαλοπρέπεια
(!!!) της σκηνής, έχει χάσει τεύχη. Τεύχη χάνεις και από τις αυτοματοποιημένες
κινήσεις των γκαρσονιών, που συνηθισμένοι στη λογική του σούπερ μάρκετ,
ανοίγουν τα αναψυκτικά μπροστά στα μάτια σου, πριν προλάβεις να βγάλεις κιχ –
λες και είναι δεδομένο ότι θα συνοδεύσεις το ουίσκι σου με coca-cola και
εμφιαλωμένο νερό (σανό βρε, φάε σανό). Αμ αυτοί είναι οι κανόνες της πίστας
σήμερα. Ισχύουν σε όλες τις «αρένες» της μουσικής και εμείς τους συντηρούμε.
Γι’ αυτό καλά μας κάνουν.