ΣE ΠPΩTO ENIKO Xωρίς αξιολόγηση…

Ο έφηβος με τις – γνωστές από χρόνια στους καθηγητές του – μαθησιακές
δυσκολίες δεν πρόσεχε στην παράδοση του μαθήματος και ο καθηγητής κατέβασε με
δύναμη τη βαριά κασετίνα στο κεφάλι του, για να του… επιστήσει την προσοχή!
Στο παιδί αυτό και στα όμοιά του – όπως εξομολογείται με πόνο η μητέρα του –
οι αδιάφοροι καθηγητές δεν έδειξαν ποτέ την ευαισθησία και τη φροντίδα που
απαιτεί η ιδιαιτερότητά τους. Στο ίδιο σχολείο, μαθητές φεύγουν λόγω των κακών
εκπαιδευτικών, ενώ καθηγητής με επαίσχυντο παρελθόν που – ύστερα από
καταγγελία γονιών – είχε τιμωρηθεί δι’ ολίγον, επανήλθε δριμύτερος. Και όλα
αυτά, όχι στις λεγόμενες υποβαθμισμένες περιοχές, αλλά σε κεντρικό σχολείο της
Γλυφάδας, που δεν είναι παρά ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου ελληνικού
δημόσιου σχολείου.

Στα ιδιωτικά σχολεία, ο «κλασικός» καθηγητής ακολουθεί συνήθως άλλη… ρότα,
αλλά εξίσου απαράδεκτη. Εντοπίζει τους άριστους μαθητές της τάξης και… κάνει
μάθημα μαζί τους – είναι φυσικά η πιο εύκολη γι’ αυτόν λύση… Δεν μπαίνει
στον κόπο να ανακαλύψει τους πιο συνεσταλμένους αλλά με πλούτο ψυχής και
μυαλού και να τα φέρει στην επιφάνεια. Και βέβαια, δεν ασχολείται – παρά μόνο
για να τους κατσαδιάσει – με τους αδύνατους.

Βόλεμα; Οπωσδήποτε. Ή – ακόμα χειρότερα – υστεροβουλία; Πολλοί γονείς,
πάντως, πιστεύουν ότι ουκ ολίγοι καθηγητές κάνουν επίτηδες «ακαταλαβίστικο»
μάθημα, ώστε να κληθούν μετά – με το αζημίωτο – να «εξηγήσουν» με «ιδιαίτερα»
στα βλαστάρια τους ό,τι «δεν κατάλαβαν» στην τάξη. Με δεδομένο αναμφισβήτητο
ότι δάσκαλοι και καθηγητές είναι «η ψυχή» κάθε σχολείου και κάθε συστήματος
παιδείας, η συνεχιζόμενη εκπαίδευσή τους και η αδιάκοπη αξιολόγησή τους
φαίνεται να είναι μονόδρομος (με οποιοδήποτε, βραχυπρόσθεσμο, πολιτικό κόστος).

Το ίδιο, άλλωστε, δεν ισχύει και για τους άλλους επαγγελματίες με κρίσιμο
κοινωνικό ρόλο, που κρατάνε μάλιστα στα χέρια τους την ίδια τη ζωή μας, τους
γιατρούς; Ένας από τους λίγους εναπομείναντες «αγνούς» του ΕΣΥ – πολύ
πετυχημένος διευθυντής κλινικής σε μεγάλο νοσοκομείο, για να προλάβω τις…
πονηρές σκέψεις που θα παρέπεμπαν σε «αποτυχημένο» – μου έλεγε με πάθος προ
ημερών: «Όλοι οι γιατροί πρέπει να κρινόμαστε ανά 4-5 χρόνια για τις γνώσεις
μας (πολλοί δεν ξανανοίγουν βιβλίο μετά το πτυχίο!) και για τις επιστημονικές
επιδόσεις μας και τα αποτελέσματα της αξιολόγησης να δημοσιεύονται στις
εφημερίδες! Οι πολίτες πρέπει να ξέρουν ότι ο τάδε γιατρός πήρε 4, ο δείνα 10
και ο άλλος μηδέν!». Τολμάτε;