Tο ρίσκο των ιδιωτικοποιήσεων και οι τράπεζες

H νέα προσπάθεια θα καθορίσει την τύχη της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης. Έχει
ρίσκο μεγάλο η επιλογή της. Μπορεί να την απογειώσει αν επιτύχει. Είναι αρκετή
όμως και να τη βυθίσει, να μετατραπεί σε πεδίο αντιπαραθέσεων και σε εστία
σκανδάλων, καθώς δεν υπάρχει προηγούμενη εφαρμογή και ξεπερνά κατά πολύ τον
κύκλο των ιδιωτικοποιήσεων, ο οποίος στην παρούσα φάση θα περιορισθεί στην
ιδιωτικοποίηση της Εμπορικής Τράπεζας, στη μετοχοποίηση μέχρι 50% της
Αγροτικής και στην εισαγωγή του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στο Χρηματιστήριο
Αθηνών. Όπως τα πράγματα δείχνουν η πώληση της Εμπορικής θα καθυστερήσει. Θα
διαψευσθεί ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Π. Δούκας, ο οποίος δεσμεύθηκε ότι θα
εξελιχθεί στο πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους. Απαιτείται προηγουμένως η
νομοθετική κάλυψη της ανεξάρτητης αναλογιστικής μελέτης για την ένταξη του
επικουρικού ταμείου της Εμπορικής στο νέο Ταμείο. Αντιστοίχως θα χρειασθεί
ανάλογη προπαρασκευή για τη μετοχοποίηση της Αγροτικής σε δύο δόσεις, ενώ για
τα τέλη του 2006 προγραμματίζεται η εισαγωγή του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στο
Χρηματιστήριο, ώστε να μη «στεγνώσει» πρόωρα η Σοφοκλέους που έπιασε ήδη τις
4.000 μονάδες και κινδινεύει να «καεί» από την υπερπροσφορά τίτλων, όπως
συνέβη σε προηγούμενες περιόδους.

Το ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς θα αντιδράσει το ΠΑΣΟΚ σ’
αυτά τα πολύ συγκεκριμένα πια νεοδημοκρατικά σχέδια. Θα αρνηθεί τα πάντα και
θα προσφέρει στον Κώστα Καραμανλή τον τίτλο του ”μεταρρυθμιστή” που διακαώς
επιθυμεί ή θα περιγράψει τη δική του εναλλακτική πρόταση; Αν πράξει το πρώτο,
αν αρνηθεί τα πάντα, είναι βέβαιο ότι ο Κώστας Καραμανλής θα μετατραπεί σε ένα
είδος Κοϊζούμι και θα κατευθυνθεί σε εκλογές με το καίριο δίλημμα
”μεταρρύθμιση ή τέλμα”.

Δεν έχει άλλη επιλογή το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη διατύπωση
της δικής του ισχυρής εναλλακτικής πρότασης. Το ΠΑΣΟΚ έχει τα πρόσωπα,
διαθέτει την εμπειρία και τους δεσμούς με την κοινωνία για κάτι τέτοιο. Το
ζήτημα είναι γιατί δεν το κάνει. Όσο καθυστερεί, χάνει ευκαιρίες, αφήνει το
γήπεδο ελεύθερο στον Κώστα Καραμανλή, που ήδη συμπεριφέρεται ηγεμονικά και
αλαζονικά μαζί, παρ’ ότι δεν επιχειρεί κάτι το εξαιρετικό για τη χώρα και τους
πολίτες της.