ANAΛΩΣIMA Σιβηρία

Από τη Σιβηρία έρχεται επιθετικό το κρύο με αεροδιάδρομο, αεροχείμμαρο ή όπως
αλλιώς τον λένε, πάντως με αέρα δυνατό. Και από το Λονδίνο έρχεται η
καινούργια ταινία του Γούντι Άλεν με τον ήρωα που διαβάζει Ντοστογιέφσκι.
Κουράγιο λοιπόν: Ο Ντοστογιέφσκι επέζησε στη Σιβηρία όπου είχε πάει εξόριστος,
θα επιζήσουμε και εμείς από τον αεροδιάβολο που μας στέλνει (για τιμωρία σε
ακαθόριστα εγκλήματα). Επέζησε και έγραψε και αναγνωρίστηκε ως μοναδικός, με
τις συνειδήσεις των ηρώων του να μας κάνουν ακόμα να αναρωτιόμαστε. Ας
χιονίσει, να κλειστούμε στο σπίτι, να κατεβάσουμε από το ράφι το «Έγκλημα και
τιμωρία», να περάσουμε μια ήσυχη βραδιά διαβάζοντας, να θυμηθούμε, να το
σκεφτούμε… Όπως ο καθένας που το ξαναδιαβάζει και ξαναρωτάει μυστικά τον
εαυτό του: τι θα έκανα στη θέση του Ρασκόλνικοφ; Ο ήρωας του Γούντι Άλεν
πάντως, αφού διάβασε Ντοστογιέφσκι και αφού έκανε έναν φόνο κατ’ εικόνα και
ομοίωση, είπε στα φαντάσματα των θυμάτων του: «Τις ξεπερνάω τις ενοχές, ζω
μαζί τους». Ο Ντοστογιέφσκι έκανε λάθος, ας έρθουν τα φαντάσματα, θα τα
καλοδεχθώ, δεν έχω προκαταλήψεις κατά των φαντασμάτων. Και δεν φαίνεται να
τιμωρείται. Ανάλαφρο το έγκλημα, παιχνιδιάρικο, σαν παρτίδα τένις. Όπως πολύ
συχνά όλοι υποπτευόμαστε, δεν λειτουργεί η συνείδηση. Δεν είναι εξασφαλισμένη
η ύπαρξή της στο έγκλημα, όλο αυτό διαβεβαιώνει η ζωή, εν αντιθέσει με τη
λογοτεχνία… Μου αρέσει ο Γούντι Άλεν, αλλά θέλω πολύ να μείνω στο σπίτι,
αποκλεισμένη με τον Ντοστογιέφσκι. Ας έρθει η Σιβηρία λοιπόν, δεν έχω
προκαταλήψεις, θα την καλοδεχθώ και θα το μελετήσω. Έφταιγε η απειλή της που
δημιουργούσε συνειδήσεις, ή κάτι άλλο πιο βαθύ και ανεξέλεγκτο, σκοτεινό σαν
αμετανόητη ελπίδα ότι οι άνθρωποι – δεν μπορεί – κάτι έχουν μέσα τους, που
τους κρατάει ανθρώπους;