Πετάει ο γάιδαρος;

OXI! Ο γάιδαρος δεν πετάει! Επίσης και η κότα δεν πετάει! Αλλά μια ιωσούλα
όλο και τη σέρνει. Κι εδώ δεν είναι απλό: Έχει η κότα γρίπη; Ένα παυσίπονο,
ένα χαμομήλι, μια βιταμίνη C και σε τρεις μέρες η κότα περδίκι. Που, πλέον,
και το περδίκι είναι υπερτιμημένο! H γρίπη των πουλερικών πήρε παραμάσχαλα
κότες, κοκόρια, περιστέρια! Το περδίκι θα άφηνε; (Από ‘δώ και μπρος, όταν
ακούς «είμαι περδίκι», πάει να πει «του θανατά»!).

Κάθε βράδυ βλέπουμε με τον γιο μου ειδήσεις. Δεν καταλαβαίνουμε Χριστό. Ρωτάει
συγκεκριμένα, εισπράττει άρες – μάρες. Τι να του πω; Τι να του εξηγήσω; Να
αρχίσω τις παπαριές; Ότι τα πουλερικά είναι στην Τουρκία και πως θα φτάσουν
μέχρι το σπίτι μας; Ότι τα κρούσματα έχουν φτάσει καμιά 25αριά, αλλά στο τέλος
του 2006 θα είναι έτοιμο το εμβόλιο; Μέχρι το τέλος του 2006 ποιος ζει, ποιος
πέθανε!

Άσε και το άλλο το χαρμόσυνο. Αν, στο μεταξύ, μεταλλαχθεί ο ιός, άκυρο το
εμβόλιο! Και να μεταλλαχθεί σε τι; Σε έναν άλλο ιό; Σε μια άλλη γρίπη; Σε
Ζορό, σε Βασίλισσα της νύχτας, σε κολομπίνα; Θα κολλάει από άνθρωπο σε
άνθρωπο; Από κολομπίνα σε κολομπίνα;

Ο Παύλος κι εγώ πιάσαμε νυχτιάτικο τη συζήτηση του παραλόγου:

– Μαμά, ο κολλητός μου τρώει κάθε μέρα μπαγκέτα γαλοπούλα! Να τον κάνω παρέα ή
θα με κολλήσει και μένα;

– Όχι, μάτια μου. Αν το κρέας ψηθεί καλά σε πάνω από 70 βαθμούς…

– Και πού ξέρω εγώ, ρε μαμά, στους πόσους βαθμούς ψήθηκε; Γαλοπούλα είμαι;

– Δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο!

– Και καλά, κοτόπουλα και γαλοπούλες δεν τρώμε. Αυγά τρώμε;

– Άμα δεν είναι μελάτα ή μάτια…

– ΟΚ! Μου κάνεις μια ομελέτα;

Του έκανα μια ομελέτα! Που δεν ήταν ομελέτα! Το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου ήταν!
Από το άγχος μου, έψηνα, έψηνα! Πήρε φωτιά το Κορδελιό. Ωραιότατη στο πιάτο.
Γύρω γύρω όλοι οι πατάτες! Στη μέση το κάρβουνο. Ο μαύρος, ο αράπης, ο ραν –
παμ – παμ!

Τώρα, λέει, κολλάνε και τα περιστέρια. Είδαμε ένα περιστέρι στο περβάζι του
παραθύρου μας και τρέξαμε να ταμπουρωθούμε. Σκλάβοι πολιορκημένοι. Ως πότε,
παλικάρια, θα ζώμεν στα στενά; Πότε να την κάνω την ηρωική έξοδο του
Μεσολογγίου; Που ξέμεινα από βόλια κι απορρυπαντικά;

Και σαν να μη φτάνανε του λιναριού τα πάθη, μας είπανε ότι κινδυνεύουμε, λέει,
κι από τις γάτες. Ακούμε εμείς την είδηση, με την Ήρα (τη Γάτα με το σύνδρομο
Αυτοκρατορικής Παράκρουσης) στην αγκαλιά μας! Αυτό έλειπε τώρα! Να μας πάρουν
τη γάτα, να τη βάλουν σε γκέτο! Τέρμα, εμείς τη γάτα μας δεν την
αποχωριζόμαστε! (Άσχετο αν αυτή μάς έχει χεσμένους!)

Τώρα εγώ το έχω εμπεδώσει ότι ο ιός ονομάζεται A/H5N1! Αυτό με βελτιώνει ως
άτομο; Τις εμπλουτίζει τις γνώσεις μου; Τους διευρύνει τους – τσουρούτικους –
ορίζοντές μου;

Σκέφτομαι αναδρομικά. Κάνω μια νοσταλγική αναπόληση σε όλα τα κοτόπουλα που
έχω φάει και με πιάνει το κρούσμα! Κι όσο πιο πολλά ακούω, τόσο λιγότερα
νογάω. Τι είμαι για να καταλάβω; Επιδημιολόγος ή πουλερικό;

Ο γλυκός μου ο Γιάννης Βογιατζής. H φωνάρα! Που τραγουδούσε μέσα στο καρακέφι:
«Πέταξε το πουλί, πάει στη φωλιά την αντικρινή…» (Αυτό φοβόμαστε τώρα εμείς:
Μην πετάξει το πουλί από τη φωλιά την αντικρινή. Την Τουρκία!) «Κι έφυγε το
πουλί να φέρει μήνυμα και φιλί»!

Το μήνυμα το έφερε, κύριε Βογιατζή μου! Το φιλί να μη φέρει!