Ομοούσιοι και ομοτράπεζοι…

ΑΧΟΣ ΒΑΡΥΣ ακούγεται, πολλά τραπέζια πέφτουν! Όχι επί της κεφαλής μας!
Εννοώ, τραπεζώματα. Προσκλήσεις. Καλέσματα! Κι επειδή όποιος παθαίνει,
μαθαίνει, μοιράζεται με τον συνάνθρωπο τη βαθύτατη αυτή γνώση. Όταν μας καλούν
(κι επιθυμούμε να μας ξανακαλέσουν), ιδού κάποιοι χρυσοί κανόνες για να
φύγουμε από το ξένο σπίτι με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να μας αποκαλεί «μουλάρι» η
οικοδέσποινα.

*Σε μεσημεριανό τραπέζι, ρωτάμε την ώρα. Προβλέψιμα μάς απαντούν «Μιάμιση με
δύο!». Όταν ακούς «μιάμιση με δύο» το παίζεις στάνταρ 2: Αν πας μιάμιση, θα
πετύχεις την οικοδέσποινα με το καλό της φόρεμα, τις κακές της παντόφλες, το
ένα μάτι βαμμένο, το άλλο άβαφτο. (Αν πάλι πας στο άλλο άκρο, εκεί κατά τις
τρεις, μην γκρινιάξεις μετά ότι η χριστιανή τα σερβίρει κρύα τα γουρούνια
της!).

*Μη ρωτάς ηλιθιότητες: «Τι θέλεις να σου φέρω;». Τι θα σου πει η άλλη; «Φέρε
με μονόπετρο πέντε καράτια»; «Μη μου φέρεις τίποτα» θα σου πει.

*Όταν πεις «να σου κάνω την καρυδόπιτα, όπως και πέρσι;» και σου απαντήσει «μη
σε βάζω σε κόπο!», δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι δεν θέλει να σε βάλει σε κόπο.
Μπορεί να σημαίνει κι ότι φτιάχνεις άθλια καρυδόπιτα.

*Μην τους πας μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Έχουν!

*Όταν δίνεις το πακέτο με τον φιόγκο μην κάνεις διάλεξη επί του αντικειμένου:
«Στο πήρα γιατί σκέφτηκα ότι πάει με το σαλόνι/ βεράντα/ σακάκι/ μάτια σου».
Κι εγώ έχω γαλάζια μάτια. Δεν βγαίνω έξω ντυμένη γαλανόλευκη.

*«Αν δεν σου αρέσει, μπορείς να το αλλάξεις!». Αν το δώρο είναι ακριβό, η
φράση συμφέρει. Αν είναι από καλάθι, την κάνουμε γαργάρα.

*Το δώρον δεν δωρίζεται. Δεν υπάρχει χειρότερο από το να το ανοίξει ο άλλος
και να βρει καρτούλα «Καιτούλα μου, χρόνια πολλά!» Και να τον λένε Μήτσο!

*Όταν παραδίδεις τη σακούλα ανοιγμένη και το πουκάμισο διπλωμένο μάλε – βράσε,
μη λες μαλακίες του τύπου «το παιδί νόμιζε ότι ήταν δικό του και το άνοιξε
κατά λάθος!». Κανείς δεν σε πιστεύει! Στο χαρίσανε εσένα, σε στράβωσε και το
κάνεις πάσα!

*Μη φέρνεις έξτρα άτομα. H οικοδέσποινα μπορεί να προσθέτει γελαστή έξτρα
σερβίτσια και να κουβαλάει έξτρα καρέκλες από την κουζίνα, αλλά μόλις γυρίσεις
την πλάτη σου, μια έξτρα χριστοπαναγία την εισπράττεις.

*Όταν σε ρωτάνε τι θα πιεις, μην απαντάς «μία βότκα με κουαντρό, χυμό
πορτοκάλι, μαρασκίνο και μία ομπρελίτσα AN EINAI ΕΥΚΟΛΟ», σας το υπογράφω: ΔΕΝ
EINAI ΕΥΚΟΛΟ!

*Όταν χύνετε κόκκινο κρασί στο λευκό τραπεζομάντιλο και η οικοδέσποινα λέει
«γούρι – γούρι!» η ψυχούλα της το ξέρει. Μην καμαρώνετε, σαν ηλίθιος: Πάρτε το
βετέξ και βοηθήστε την να το ξεβρωμίσει!

*Όταν λέτε «να πηγαίνουμε κι εμείς σιγά σιγά» και σας απαντούν «από τώρα;» μην
τους πιστεύετε. Ψέματα λένε. Τι να πουν: «Ναι, πηγαίνετε σιγά σιγά του
σκοτωμού»; Εξοντωμένοι άνθρωποι είναι. Άλλο «κάνω τραπέζι», άλλο «παίρνω
είκοσι σώγαμπρους»! Επίσης στο «χάσαμε και τις ειδήσεις», μην απαντάτε «τώρα
έχει ένα καλό με τη Νικόλ Κίντμαν!» Αποκρυπτογραφήστε το, παιδιά: «Χάσαμε και
τις ειδήσεις» πάει να πει «τσακιστείτε να φύγετε»!

Ο δεύτερος σύζυγος της μυθικής Τζούντι Γκάρλαντ υπήρξε τόσο ασήμαντος που το
μόνο που χρεώνεται στο βιογραφικό του είναι μια ρημάδα φράση. Φεύγοντας από
ένα σπίτι, έσφιξε το χέρι της οικοδέσποινας και της είπε:

– Περάσαμε καλά! Όχι ΠΟΛΥ καλά! Απλώς, καλά!

Αποφύγετέ το!