ΣE ΠPΩTO ENIKO «Στον ενικό, γιατί σας ξέρω…»

«Με συγχωρείς που σου μιλάω στον ενικό, αλλά εγώ νιώθω ότι σε ξέρω χρόνια.
Διαβάζω, βλέπεις, την εφημερίδα και νιώθω ότι – έως ένα βαθμό – είστε δικοί
μου άνθρωποι».

Έβγαζε ιδιαίτερη θέρμη η φωνή του άγνωστου Αναγνώστη στο τηλέφωνο. Τυχαία οι
τηλεφωνητές τον είχαν συνδέσει μαζί μου και αυτή ήταν η εισαγωγή του για να
κάνει στη συνέχεια την «καταγγελία» του, αφού πρώτα ρώτησε με ποια μιλούσε.

Πριν από τρία – τέσσερα χρόνια αυτή η στήλη ήταν αφορμή για να γυρίσω πίσω,
στα γυμνασιακά μου χρόνια. Ένας άλλος πιστός Αναγνώστης, καθηγητής μου, πριν
από είκοσι και βάλε χρόνια, βρήκε την παλιά μαθήτριά του και της είπε ότι
«κρατά τα δημοσιεύματα με το όνομά της».

Πριν από δεκατέσσερα – δεκαπέντε χρόνια, όταν τα πρώτα ενυπόγραφα κείμενά μου
δημοσιεύονταν στα «NEA», χτύπησε – μεσημέρι – το τηλέφωνο και ο ευγενικός
Αναγνώστης μού είπε: «Ξέρετε, δίνω στο παιδί μου την εφημερίδα σας για να
μάθει καλύτερα ελληνικά. Σήμερα γράψατε ότι ο ληστής πήρε τρεισήμισι
εκατομμύρια λεία. Τα εκατομμύρια όμως είναι ουδέτερο, άρα πήρε τριάμισι
εκατομμύρια…». Ο άνθρωπος – φαντάζομαι – ξέχασε την επομένη το τηλεφώνημα.
Εγώ δεν ξέχασα ποτέ ότι «τα εκατομμύρια» είναι ουδέτερο…

Μόλις προχθές, άλλος Αναγνώστης που βρέθηκε αντιμέτωπος με τη γραφειοκρατία,
καθηλωμένος σε ένα ράντζο νοσοκομείου, στην εφημερίδα που είχε κοντά στο
μαξιλάρι του αναζήτησε βοήθεια. Μίλησε και αυτός από το τηλέφωνο σε μια
«άγνωστη», σαν να την ήξερε καλά και από χρόνια, σαν να ήταν φίλοι, γείτονες.
Της είπε το πρόβλημά του.

Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν έχει θυμώσει κάποια στιγμή μαζί μου ο άνθρωπος που
μου μίλησε «στον ενικό» γιατί με ήξερε…

Κάθε φορά που γράφω κάτι, προσπαθώ να φανταστώ πώς αντιδρά «ο Αναγνώστης». Ο
κριτής μου και, τελικά, ο μοναδικός αποδέκτης των γραπτών μου.