ANAΛΩΣIMA Kαμιά φορά είναι αργά

Μπορεί ο ίδιος να μην το θυμάται, εγώ όμως το είχα φυλάξει κάπου, ένα
κομματάκι ελπίδας, αυτό που μου είχε πει ένας αισιόδοξος φίλος όταν είχε
πρωτοεκλεγεί ο Σαρόν. «Αυτός που έχει αποδείξει ότι είναι σκληρός και
αδιάλλακτος και έχει πολεμήσει τους Παλαιστινίους, ίσως και να τα καταφέρει να
κάνει κάποια συμφωνία μαζί τους». Φαινόταν παράλογο, αλλά έδειχνε βαθιά γνώση
της πολιτικής. Όπως καμιά φορά οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις μπορούν ευκολότερα
να περάσουν μεταρρυθμίσεις συντηρητικές, ή το ανάποδο, οι δεξιές κυβερνήσεις
να κάνουν μια φιλολαϊκή κίνηση χωρίς να προκαλέσουν μεγάλο άγχος στο κεφάλαιο,
αφού δεξιές είναι, διάολε, δεν θα σκάψουν τον λάκκο του, κάπως έτσι. Δύσκολο
να καταλάβει κάποιος αμέσως τον συλλογισμό, αλλά μεγαλώνοντας μπορεί να
παρατηρήσει τέτοιες κινήσεις. Και μεγαλώσαμε αρκετά. Πέρασαν χρόνια από τη
διατύπωση εκείνης της ελπίδας και συχνά είχαμε κουνήσει το κεφάλι
απογοητευμένοι. Τίποτα δεν φαινόταν να δείχνει ότι ο Σαρόν είχε διάθεση να
επαληθεύσει μια τόσο περίπλοκη ελπίδα. Βάδιζε σταθερά τον δρόμο του,
προσηλωμένος στο άκαμπτο στυλ του. Μέχρι που ξαφνικά κάτι ακούστηκε, και δεν
ακούγονται και πολύ καθαρά στην Ελλάδα αυτές οι αποχρώσεις, κάτι ξεκίνησε
ωστόσο σε διαφορετική κατεύθυνση. Έγινε μια μέρα ειρηνιστής αφόρητος μέσα στο
ίδιο του το κόμμα ο Σαρόν, τόσο που αποφάσισε να το παρατήσει και να φτιάξει
καινούργιο, να κοιτάξει να βρει άκρη με τους Παλαιστινίους. Σαν να αισθάνθηκε
γεράματα στα γόνατά του, αποφάσισε να γράψει την τελευταία παράγραφο της
Ιστορίας του, που θα γινόταν πρώτη, με κάτι εξαιρετικά πρωτότυπο. Μα δεν
προλάβαμε να το χωνέψουμε και να το καταλάβουμε, χτύπησε το εγκεφαλικό. Κάτι
ακόμα πιο περίπλοκο χρειάζεται τώρα η ειρήνη. Ή κάτι πολύ πιο απλό, ίσως.