20 ΕPΩTHΣEIΣ EΛENH ΣΩTHPIOY

ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΡΔΙΑΣ

H Ελένη Σωτηρίου, αντιπρόεδρος της οργάνωσης Γιατροί Καρδιάς, πηγαίνει για
22η φορά στο Ιράκ μετά τον πόλεμο, μεταφέροντας φάρμακα και νοσηλευτικό υλικό.
Ατρόμητη, στα 60 της χρόνια, αφήνοντας την καλή ζωή της στην Αθήνα και τη
Ρόδο, ταξιδεύει ανάμεσα από χίλιους κινδύνους για έναν σκοπό: να βοηθήσουμε
έναν αδικημένο λαό, να κάνουμε κάτι από την ψυχή μας. Κι ενώ ο φόβος τής είναι
άγνωστος, αυτό που τη βαραίνει είναι ότι στο Ιράκ πλέον συναντά όλο και πιο
σκυθρωπούς ανθρώπους, χωρίς χαμόγελο και ελπίδα.

Πηγαίνετε για 22η φορά μετά την κατάληψη του Ιράκ στη Βαγδάτη. Δεν φοβάσθε;

Ο κόσμος μάς αγαπάει, γιατί προσφέρουμε.

Μα εκεί δεν είναι μόνο η αντίσταση των Ιρακινών ή τα στρατεύματα κατοχής.
Δεν έχει χαθεί η λογική;

Έχει χαθεί το χαμόγελο.

Τι εννοείτε;

Όταν πρωτοπήγαμε ως οργάνωση Γιατροί Καρδιάς μέσα στους βομβαρδισμούς του 2003
ήταν αλλιώς.

Λέτε για τον κόσμο;

Όχι μόνο. Θυμάμαι με τον πρόεδρο, τον καθηγητή Ξ. Γιαταγάνα, και τη γυναίκα
του, το ζεύγος Υψηλάντη και εμένα με τον άνδρα μου, που μας υποδέχθηκαν με
χαμόγελο.

Τώρα τι γίνεται;

Βλέπεις ανθρώπους φοβισμένους, δεν χαμογελάνε, είναι σαν χαμένοι, ζούνε μέσα
στη βρωμιά, με τόνους σκουπίδια γύρω τους. Είναι δυστυχισμένοι.

Οι εικόνες που είχατε από το τελευταίο σας ταξίδι;

Εκεί στο νοσοκομείο Κίντι, όπου οι άνθρωποι δεν έχουν βοήθεια και ζητάνε από
εμάς.

Τι ζητάνε;

Εμείς από την αρχή που αναλάβαμε αυτή την αποστολή είπαμε ότι θα μεταφέρουμε
φάρμακα και βοηθητικά ορθοπεδικά μηχανήματα.

Υπάρχει έλλειψη;

Μόνο έλλειψη; Δεν δουλεύει τίποτα. Ένα νοσοκομείο, εμείς το φτιάχνουμε.

Από πού βρίσκετε τα χρήματα;

Υπάρχουν αγορές όλων αυτών των φαρμάκων ή των μηχανημάτων από διάφορους. Κι
εμείς ως οργάνωση βάζουμε με δικά μας χρήματα όλα τα άλλα έξοδα μεταφοράς.

H ελληνική πρεσβεία σάς βοηθά;

Θεωρούν τιμητικό που μια ελληνική οργάνωση κάνει τέτοιο έργο.

Αυτοί δεν φοβούνται;

Όπως όλοι οι διπλωμάτες, κυκλοφορούν στους δρόμους με ένοπλους μασκοφόρους οι
οποίοι ανοίγουν δρόμο.

Παλιότερα είχατε κι ένα επεισόδιο. Τότε δεν φοβηθήκατε;

Ο ιρακινός λαός γνωρίζει ότι ο ελληνικός λαός είναι δίπλα του. Στο πρόσωπό μου
αναγνωρίζουν οποιαδήποτε Ελληνίδα που θα ήθελε να τους βοηθήσει.

Όταν πρωτοπήγατε με το ζεύγος Γιαταγάνα και το ζεύγος Υψηλάντη, πώς
νιώσατε;

Ότι πηγαίναμε σ’ έναν αδικημένο κόσμο να προσφέρουμε βοήθεια για την υγεία και
περίθαλψή του. Αυτό μας εμψύχωνε.

Με την πολιτεία πώς τα πάτε; Αναγνωρίζουν το έργο σας;

Ο Γιώργος Παπανδρέου μάς είχε τιμήσει ως υπουργός. Το ίδιο κάνει και η
σημερινή κυβέρνηση. Άλλωστε, το έργο μας δείχνει κάτι από την ψυχή μας.

Δεν θα θέλατε να ξεκουραστείτε;

Αυτό μας ξεκουράζει και δίνει ζωή σε όλους μας.

Απειλείται όμως η ζωή σας. Μια βόμβα να σκάσει…

Ο Θεός είναι μεγάλος.

Κάτι αστείο που ζήσατε μέσα στην κόλαση;

Να σας πω. Κάποια μέρα λέω σ’ έναν στρατιώτη των στρατευμάτων κατοχής. «Βρε,
από πού είσαι;». Μου απάντησε ότι είναι από το Νεπάλ. Εγώ συνέχισα. «Βρε, δεν
γυρνάς στην πατρίδα σου; Τι θες εδώ;». Και έσκασε στα γέλια…

Το έργο της οργάνωσής σας;

Κάναμε πολλές αποστολές στην Αφρική, βοηθήσαμε και περιοχές που επλήγησαν από
το τσουνάμι.

Μη με παρεξηγήσετε για την ερώτηση. Αλλά οι βασικοί συντελεστές της
οργάνωσής σας είναι στα εξήντα τους…

Μας δίνει ζωή αυτός ο αγώνας. Αφορά τον άνθρωπο, είναι η ίδια μας η ζωή.

Όνειρό σας;

Να υπάρξει ειρήνη και ευημερία στον κόσμο. Δύσκολο, αλλά χρειάζεται αγώνας.