[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εμένα από μικρός, που έβλεπα κινηματογράφο, μου άρεσαν δύο ειδών ταινίες: οι
περιπέτειες και οι κωμωδίες. Πέθαινα για γουέστερν, αστυνομικά, κατασκοπικά,
πολεμικά – τρελαινόμουν για φιλμ νουάρ. Κι όσο για κωμωδίες, δώσ’ μου
«μπακαλόγατο» Χατζηχρήστο ή Βέγγο «πράκτορα Θου-Βου» και πάρε μου την ψυχή. Τα
δράματα δεν τα μπορούσα με τίποτε. Τη μιζέρια, την καταφρόνια, το γεννήθηκα
βασανισμένος και ζω για να πονάω. Το «μάνα δεν μου κολλάν’ τα ένσημα» τέλος
πάντων, αηδία. Αλλά να, κάθε παραμονές ανασχηματισμού μαλακώνω. Γίνομαι
ευαίσθητος. Συμπονετικός. Έτοιμος να σκύψω πάνω από τον πονεμένο
συνάνθρωπο-υπουργό, που νιώθει τον ανασχηματισμό να έρχεται και το υπουργείο
να φεύγει. Καταλαβαίνω την πίκρα του, αφουγκράζομαι τον στενόχωρο αναστεναγμό
του, γίνομαι «λειώμα», διαλύομαι σε χίλια κομμάτια, χάνω τον εαυτό μου.
Πληγώνομαι. Πονάω, όπως πονάει κι εκείνος…

Σπαραξικάρδιο μήνυμα

Για παράδειγμα, με κόπο συγκράτησα τα δάκρυά μου το βράδυ της Τετάρτης,
παρακολουθώντας στα κανάλια τον Πάνο Παναγιωτόπουλο, τον «έναν από μας» Πάνο,
να στέλνει το σπαραξικάρδιο μήνυμα στον Πρωθυπουργό ότι, πρώτον, «μετείχε στη
διαμόρφωση ενός μεγάλου μέρους του μεταρρυθμιστικού προγράμματος της νέας
διακυβέρνησης» και, δεύτερον, πως είναι πεπεισμένος ότι «ο Πρωθυπουργός ξέρει
να αξιολογεί την προσφορά του καθενός στην κυβέρνηση, και ελπίζει ότι θα
αξιολογήσει και την προσφορά του ίδιου». Ύπουλα ρεπορτάζ, προφανώς
εμπορευόμενα από άλλους ορόφους του υπουργείου του, διοχέτευαν ότι αυτή η
κραυγή – να σου σπαράζει την καρδιά – αγωνίας του «δικού μας» Πάνου οφείλεται
στο γεγονός ότι (εν όψει ανασχηματισμού) δεν στέκεται και πολύ καλά στα πόδια
του. H στήλη, κατόπιν αυτού, απευθύνει έκκληση στον Πρωθυπουργό για τη
διατήρηση του Πάνου στο κυβερνητικό σχήμα. Ο υποφαινόμενος έχει κι έναν λόγο
παραπάνω (εκτός φυσικά του ότι είναι ως γνωστόν… καλός άνθρωπος) να
απευθύνει την έκκληση: τον έχει συνηθίσει στα παράθυρα!..

Για τον χαβαλέ

Τα αδυσώπητα παράθυρα, που αποκαθηλώνουν κάθε βράδυ αυθεντίες, αξιοπρέπειες,
σεβασμούς, αρχές, προσωπικότητες, αξιώματα. Ένα κανονικό σόου, χωρίς κανόνες,
με το δίκαιο του φωνακλά και του ευέλικτου τακτικιστή να υπερισχύει της
αλήθειας, της γνώσης, της πραγματικότητας, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της
κάθε μορφής αξίας. Γιατί το βλέπουμε; Για τον χαβαλέ. Τι μας μένει; Τίποτε
περισσότερο από τον καβγά. Από το ποιος κατάφερε να «ταπώσει» τον άλλον σ’
αυτό το ιδιότυπο, χωρίς αρχές, λεκτικό πινγκ πονγκ, όπου κανείς δεν ακούει τι
λες, πώς το λες, και γιατί το λες. Οι πιο μεγάλες αγριότητες που είδαμε ποτέ,
ακούστηκαν τούτες τις μέρες. Στα «φιλόξενα» παράθυρα των καναλιών, βρήκαν θέση
ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η αυτοδικία. Το δυστύχημα δεν είναι ότι αυτά
ακούστηκαν. Το δυστύχημα είναι ότι πρώτον ακούστηκαν ανεμπόδιστα χωρίς
αντίλογο και δεύτερον ότι πολλοί εξ ημών και υμών, το ακροατήριο στην αρένα,
τα επικρότησε!

Το αυτονόητο

Ακούω διαφόρους να την πέφτουν στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημ. Λινό, που
έκανε το αυτονόητο: έδωσε εντολή για νέα νεκροτομή στο πτώμα του Ρώσου
δραπέτη. Πειράζει που οι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν ότι τον Ρώσο τον
«αυτοκτόνησαν»; Το πιστεύουν ακόμη και μετά τη δεύτερη νεκροτομή που βεβαίωσε
ότι ο δραπέτης αυτοκτόνησε. Έτσι είναι ο Έλληνας. Καχύποπτος. Είδε κι όλο αυτό
το «ξεκατίνιασμα» που γινόταν στα παράθυρα, με τους μισούς να τα ρίχνουν στον
εισαγγελέα και τους άλλους μισούς να αφήνουν υπονοούμενα ότι «κάτι τρέχει»,
δεν ήθελαν και πολύ να πειστούν ότι ο αυτοκτονημένος Ρώσος «αυτοκτόνησε»
εντελώς. Άσε το άλλο, που δεν υπάρχει Έλληνας πλέον που να μην έχει γίνει…
ιατροδικαστής με τη βούλα! Έτοιμος να σου αναλύσει τι φορά είχε το βλήμα, υπό
ποία γωνία κρατούσε το όπλο ο δραπέτης, από ποια απόσταση εβλήθη και τι ίχνη
υπάρχουν στα δάχτυλα του νεκρού. Πώς παλιά είχε γίνει – ο καθένας μας –
καρδιολόγος, πιλότος, σεισμολόγος, τσουναμολόγος (!..), πτηνολόγος,
συγκοινωνιολόγος, μικροβιολόγος, χρηματιστής, οικονομολόγος και άλλα ων ουκ
έστιν αριθμός; E, έτσι ακριβώς!

Το Χρηματιστήριο

… Και χρηματιστής, ήθελα να προσθέσω προηγουμένως στις ειδικότητες –
κτηθείσες στα… κανάλια – των Ελλήνων, αλλά το απέφυγα. Τι να θυμηθώ τι να
ξεχάσω, από εκείνο το αλησμόνητο ’99, τότε που για μερικές μέρες μας άγγιξε με
το μαγικό της ραβδάκι η μάγισσα και γίναμε όλοι πλούσιοι. Κολυμπάγαμε στο
χρήμα, το απεριόριστο, το τρελό χρήμα. Και φτιάχναμε όνειρα, για βίλες, για
αυτοκίνητα, για ταξίδια, για…, για…. Κι ύστερα ήρθε το χάος. Το τρελό
χρήμα μεταβλήθηκε σε γοερό κλάμα. Σε δάκρυ. Σε θλίψη. Σε πόνο. Όπου δεν ήξερες
αν ο άλλος κλαίει για τα λεφτά που έχασε στον τζόγο ή για το όνειρο που έσβησε
λίγο πριν γίνει πραγματικότητα. Τι μ’ έπιασε; A, τίποτα. Αλλά να, ακούω από
παντού ότι «ξαναφουντώνει το επενδυτικό ενδιαφέρον για το Χρηματιστήριο». Ότι
ανεβαίνει πάλι ο Δείκτης. Μέρες που είναι, καλόν είναι να θυμηθούμε ότι το
Χρηματιστήριο δεν είναι για αθώους. Ούτε για ανυποψίαστους. Και δεν είναι για
ονειροπόλους τύπους…

Και η βίλα στην Κύπρο

H κυρία Σέρι Μπλερ δεν είναι ονειροπόλος τύπος, όχι. Είναι σύζυγος του
Βρετανού Πρωθυπουργού, μητέρα τεσσάρων παιδιών. Δικηγόρος το επάγγελμα. Τι
σχέση έχει με τη ζωή μας; Με μας όχι. Με την Κύπρο έχει. Αντί 200.000 λιρών,
περίπου 300.000 ευρώ, υπερασπίζεται ενώπιον των βρετανικών δικαστηρίων την
υπόθεση ενός ζεύγους Βρετανών που πήγαν στα κατεχόμενα, αγόρασαν οικόπεδο και
έχτισαν μια βίλα πάνω σ’ αυτό. Αλλά το οικόπεδο ανήκει σε Ελληνοκύπριο
πρόσφυγα. Και η κυπριακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα την κατεδαφίσει τη βίλα.
H κυρία Σέρι Μπλερ ανέλαβε να γλιτώσει τη βίλα και προφανώς να δημιουργήσει
νομικό προηγούμενο και για άλλους Βρετανούς που θέλουν να φτιάξουν βίλες στα
κατεχόμενα, σε γη Ελληνοκυπρίων. Ποιος δίνει τις 200.000 λίρες στην κυρία
Σέρι; Δύο Τουρκοκύπριοι κατασκευαστές. Εμείς τι κάνουμε; Σφυρίζουμε αδιάφορα.
Εξωτερική πολιτική για κλάματα, διότι μας τρώει η… αγωνία αν θα φύγει ο
Μολυβιάτης και θα πάει η Ντόρα στο ΥΠΕΞ!

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Το ΠΑΣΟΚ δεν αφήνει την υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών

Δεν πρόκειται να αφήσει έτσι την υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών
οικονομικών μεταναστών το ΠΑΣΟΚ. Από τη στιγμή που εμμέσως ο Βρετανός υπουργός
Εξωτερικών Τζακ Στρο παραδέχθηκε στη συνομιλία του με τον Γιώργο Παπανδρέου
ότι «κάτι συνέβη» τον περασμένο Ιούλιο, το ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένο να φτάσει
την υπόθεση ώς το τέλος. Πρώτα θα περιμένει τις εξηγήσεις των αρμόδιων
υπουργών Γ. Βουλγαράκη και A. Παπαληγούρα στην αρμόδια Κοινοβουλευτική
Επιτροπή. Και μετά θα απευθυνθεί σ’ αυτόν που θεωρεί κυρίως υπεύθυνο για την
υπόθεση: στον Πρωθυπουργό K. Καραμανλή. Θα καταθέσει ερώτηση στην «ώρα του
Πρωθυπουργού» και θα αναμένει απαντήσεις. Και αν δεν δοθούν αυτές, θα
προκαλέσει γενικευμένη συζήτηση στην Ολομέλεια επί τη βάσει του Κανονισμού της
Βουλής, που δίνει το δικαίωμα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να
απαιτήσει τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης κατά προτεραιότητα. Συμπέρασμα: Δεν
θα τελειώσει εύκολα αυτή η ιστορία, όσους ελιγμούς και να κάνει ο
Πρωθυπουργός, συμπεριλαμβανομένου και του ανασχηματισμού…