ΣE ΠPΩTO ENIKO «Kαι μ’ έναν καλό γαμπρό»

Από όλες τις ευχές που έχω ακούσει φέτος, κατά τη διάρκεια των εορτών που
μόλις πέρασαν, δεν μπορώ να σκεφτώ πιο αναχρονιστική και σε βάθος εξοργιστική
από την «και μ’ έναν καλό γαμπρό». H αλήθεια είναι βέβαια ότι σ’ ένα πλαίσιο
οικογενειακών και συγγενικών συνεστιάσεων, αυτού του είδους οι παροτρύνσεις
περί «καλού γαμπρού» και γάμου δεν ενοχλούν, επειδή πάνε πακέτο με το
αξεπέραστο «πάλι ψήλωσες εσύ!» και άλλα συναφή.

Αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, ουδόλως με ενοχλεί η ευχή αυτή όταν την
ξεστομίζουν γυναίκες. Και αυτό, επειδή οι γυναίκες που εκτιμώ, στη συντριπτική
πλειονότητά τους, τυγχάνει να είναι είτε ανύπαντρες είτε χωρισμένες και όσες
είναι ευτυχισμένα παντρεμένες φτύνουν τον κόρφο τους γι’ αυτό και δεν πάνε να
προκαλέσουν τη μοίρα παίζοντάς το θεματοφύλακες του θεσμού του γάμου. Όσο για
κάτι άλλες καρακάξες, ηλικίας από 35 έως 45 χρόνων, που σε στήνουν στον τοίχο
ρωτώντας με δήθεν φροντίδα «μα πότε – επιτέλους – θα παντρευτείς;», τη στιγμή
που με στριμώχνουν, εγώ ανακαλώ στη μνήμη μου τον άνδρα τους που τυχαία είδα
κάποιο βράδυ να στριμώχνει μια άλλη άγνωστη κυρία στο λόμπι ξενοδοχείου
προσωρινής διαμονής…

Ακούγοντας όμως μια τέτοια ευχή περί γάμου, από ανδρικά χείλη, γίνεσαι –
θέλεις, δεν θέλεις – όχι μόνο μαχητική φεμινίστρια, αλλά και εξοργισμένη
εργαζόμενη. Και αυτό επειδή ελάχιστοι είναι οι άνδρες που μιλάνε και
συμπεριφέρονται έτσι σε κοινωνικό ή φιλικό χώρο – εκτός κι αν παραβρίσκονται
σε γαμήλια τελετή, οπότε δεν πιάνεται. Την ευχή αυτή συνήθως υφίσταται μια νέα
γυναίκα από άνδρες ανωτέρους της στον επαγγελματικό χώρο. Και τότε η ευχή αυτή
αποκτά έντονα υποτιμητικό και απειλητικό χαρακτήρα. Γίνεται το όχημα για μια
συνολική στάση υποβάθμισης και ισοπέδωσης των εργαζομένων γυναικών σε
«κορίτσια», κάνοντας τον Μάη του ’68 και τις διακηρύξεις του περί «αληθινής
ισότητας» να μοιάζει πιο μακριά από ποτέ.