ΣE ΠPΩTO ENIKO Kαι ξαφνικά νέκρωσε η μηχανή

Πώς θα αντιδρούσατε αν οδηγούσατε με 100 χιλιόμετρα και… κάτι την ώρα στην
Εθνική και ξαφνικά νέκρωνε η μηχανή;

α) Θα κλείνατε τα μάτια σας και θα τα αφήνατε όλα στην τύχη;

β) Θα προσευχόσασταν;

γ) Θα πηδούσατε έξω από το αμάξι;

Θα μπορούσε να είναι ερώτηση κακόγουστου κουίζ που αξιολογεί την ψυχραιμία.
Λίγοι όμως είναι αυτοί που θα έμπαιναν στο κόπο να βάλουν τον εαυτό τους στη
θέση του ήρωα αυτού του απίθανου σεναρίου. «Μα, πώς είναι δυνατόν να
σταματήσει η μηχανή;» ρώτησα παραξενεμένη. «Πόσων χρόνων ήταν το αμάξι»; -ο
αόριστος δεν είναι τυχαίος, γιατί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο μετατράπηκε σε
παλιοσίδερα…

«Του “κουτιού”» είπε. «Το είχα παραλάβει ακριβώς την προηγούμενη ημέρα»
απάντησε, αλλά δεν πίστευα στα αυτιά μου.

Ο νους μου σταμάτησε στην… ατυχία του. Επί περίπου τρεις μήνες ήταν τακτικός
«πελάτης» του νοσοκομείου. Έως το 2008, τον περιμένουν ακόμα δύο
προγραμματισμένα χειρουργεία.

Πάντως, δεν τον είδα να πτοείται. Αντίθετα, γελάει κατάμουτρα στην κακιά
στιγμή που τον βρήκε. Περιπαίζει την τύχη του, ξορκίζοντας το κακό.

«Θα βρεις το δίκιο σου στα δικαστήρια» ακούω τον εαυτό μου να λέει. Σιγά την
παρηγοριά στον… άρρωστο.

Μου εξηγεί πως όλη αυτή η διαδικασία θα πάρει χρόνια. Προτιμά να την αποφύγει.
Άλλωστε, μου εξηγεί, για να πάει το θέμα δικαστικώς και να πάρει την εκδίκησή
του – αξιοπρεπή αποζημίωση δηλαδή – θα πρέπει να «ξεπουληθεί» όλη η οικογένειά
του! Τα έξοδα του δικηγόρου, του πραγματογνώμονα, των δικαστηρίων δεν είναι
και λίγα. Μάλλον, θα καταλήξουν σε ιδιωτική συμφωνία.

Πάντως προς το παρόν, αυτό που κάνει είναι να πληρώνει κάθε μήνα τις… δόσεις
του αμαξιού! Απίστευτο; Και όμως… πραγματικό.