ANAΛΩΣIMA Tο πολυτελές δώρο μου

Όπως κάθε χρόνο, χάρισα στον εαυτό μου ένα πολυτελές δώρο. Θα μπορούσε να
είναι ρολόι με μπριγιάν, γουναρικό, χρυσαφικό, σινιέ μεταξωτό, καθότι εξίσου
ακριβό και σπάνιο. Είναι η ετήσια κάρτα μου απεριορίστων διαδρομών με τα μέσα
μαζικής μεταφοράς. Στοιχίζει 380 ευρώ, παρακαλώ! Δεν νομίζω μέσα στη χρονιά να
αγοράσω οτιδήποτε άλλο αυτού του κόστους. Θα έπρεπε, λοιπόν, να τύχω ανάλογης
μεταχείρισης από τις εταιρείες που μου την πωλούν. Να βρίσκω παγκάκια στις
στάσεις των λεωφορείων, να μην περιμένω υπερβολικά πολλή ώρα για τα λεωφορεία
κ.λπ. κ.λπ. Πες, όμως, ότι αυτά είναι δύσκολο να τα επιτύχουν πάντα. Ωστόσο,
υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν και αυτό είναι να μην υποστώ ξανά στις
διαδρομές μου τους τόσο δυσάρεστους ελέγχους εισιτηρίων, κατά τους οποίους
συχνά εξευτελίζουν επιβάτες για τα 0,45 ευρώ του εισιτηρίου, ενώ σε πάρα
πολλές συνοικίες δεν πωλούνται εισιτήρια. Αυτό, ως καταναλώτρια, απαιτώ να μην
το ξαναζήσω. Ας βρουν άλλο τρόπο να απασχολούν τους υπαλλήλους τους. Ας τους
βάλουν να τριγυρίζουν στα λεωφορεία ως πωλητές και εισπράκτορες, να πωλούν
εισιτήρια σε όσους δεν έχουν, χωρίς να ταπεινώνουν και να ταλαιπωρούν γέρους,
γυναίκες, εφήβους, οποιονδήποτε. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε τέτοια
περιστατικά όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε κάθε μέρα να απαλλάξουμε την
πρωτεύουσα από το βάρος των I.X. και χρησιμοποιούμε λεωφορεία και τρόλεϊ. Να
μάθουν να συμπεριφέρονται όπως μας αξίζει. Είμαστε εθνικοί ευεργέτες. Έχουμε
την Αθήνα και τους λεωφορειόδρομους κορόνα στο κεφάλι μας και τιάρα και
κουρσάρα. Δεν έχει δικαίωμα κανένας ελεγκτής να μας χαλάει τη χώνεψη με σκηνές
που υποβιβάζουν το επίπεδο της ζωής μας. Είμαστε η αριστοκρατία. Ας το χώσουν
στο κεφάλι τους οι διάφοροι που διοργανώνουν στα λεωφορεία ηλίθιες εισβολές.