ΣE ΠPΩTO ENIKO Mέσα στη σιγαλιά της Άγιας Nύχτας…

Τα μαγαζιά είχαν κλείσει εδώ και ώρα. Οι αχόρταγοι καταναλωτές είχαν γυρίσει
επιτέλους στα σπίτια τους, να ξεφορτώσουν τις αμέτρητες σακούλες, να βάλουν τη
μάσκα στο πρόσωπο και να ετοιμαστούν για το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν – τις
παραγεμισμένες γαλοπούλες, τα βουνά από τα γλυκά και τα απαστράπτοντα
δακτυλίδια.

Μέσα στη σιγαλιά της Άγιας Νύχτας, μια υπέροχη μουσική αρχίζει να φθάνει σιγά
σιγά στα αυτιά μας. Μας κάνει να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον, να τρέχουμε
βιαστικά στα μπαλκόνια…

Μια εκατοστή άνθρωποι, κυρίως νέοι, με κιθάρες, ταμπούρλα, τρομπόνια και
φανάρια, περνούν τραγουδώντας από τους δρόμους της Νέας Σμύρνης….

Βγαίνουμε έξω όπως είμαστε, με τα νυχτικά, τις πιτζάμες και τα μπουρνούζια,
χωρίς να νιώθουμε το κρύο. Οι φωνές μάς έχουν μαγέψει, όπως κάθε χρόνο:
«Χιόνια στο καμπαναριό, που Χριστούγεννα σημαίνουν…», «Τρίγωνα – κάλαντα στο
μικρό χωριό…»…. «Άγια Νύχτα, σε προσμένουν….», «Καλήν εσπέραν
άρχοντες…»….

Είναι η χορωδία της Αγίας Φωτεινής, αλλά και πολλοί εθελοντές, που την
πλαισιώνουν κάθε τέτοια νύχτα, όπως και κάθε Μεγάλη Παρασκευή… Χωρίς να
περιμένουν άλλη ανταμοιβή, από αυτήν της χαράς του κόσμου. Τα μάτια βουρκώνουν
κάθε φορά χωρίς να το θέλουν, ο κόμπος της συγκίνησης κλείνει τον λαιμό….
Και μόνο αυτήν τη στιγμή – μέσα σε όλο το εορταστικό δεκαπενθήμερο – νιώθουμε
πραγματικά τα Χριστούγεννα.

Μπράβο, παιδιά. Και του χρόνου! Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα κάποιοι σαν κι
εσάς…