ΣE ΠPΩTO ENIKO Tου χρόνου τα Xριστούγεννα…

Όλα τα άκουσα: ζεμπέκικα, έντεχνα, λαϊκά – και ελαφρολαϊκά -, ρεμπέτικα,
παραδοσιακά, νησιώτικα… Και τα είδα και όλα: να χορεύουν, να γλεντάνε, να
τσουγκρίζουν τα ποτήρια, να φιλιούνται, να αγκαλιάζονται, να ανταλλάσσουν τις
θερμότερες ευχές…

Τα πιο πανηγυρτζήδικα Χριστούγεννα είναι… ελληνικά! Για να τα ζήσει κανείς,
δεν έχει παρά να κάνει ζαπινγκ στην τηλεόραση. Ένας αναπαυτικός καναπές είναι
το μοναδικό must για τις γιορτινές αυτές μέρες. Όλα τα άλλα είναι προαιρετικά.

Είναι όμως βαρύ το φορτίο που κουβαλά ο τηλεθεατής. Τόσο φαγητό, κρασί και
χαρά πού να τ’ αντέξει. Άνθρωπος είναι κι αυτός και μπουχτίζει, ξεπατωμένος
πια από το πολύωρο – non-stop – γλέντι. Γράφει το λοιπόν γράμμα στον Αϊ-Βασίλη
εκλιπαρώντας τον του χρόνου τα Χριστούγεννα να ξεκουραστεί κομματάκι
περισσότερο:

«Αγαπητέ Αϊ-Βασίλη,

το ξέρω πως σου γράφω πολύ νωρίς, αλλά ανυπομονώ να σου ζητήσω το μοναδικό
δώρο που επιθυμώ για τα Χριστούγεννα του 2006. Και σε θερμοπαρακαλώ να μη με
ξεχάσεις. Τι θέλω; Να μου καεί η τηλεόραση – γιατί φέτος βαρυστομάχιασα κι ας
έφαγα μόνο ένα μπουτάκι γαλοπούλας, μέθυσα κι ας ήπια μόλις ένα ποτηράκι
κρασί, πόνεσαν τα πόδια μου από τον χορό κι ας μην έριξα ούτε μια στροφούλα.

A! Και Αϊ-Βασίλη μου να μην το ξεχάσω. Αν το 2007 σου στείλω και πάλι
γράμμα-αίτημα για μια νέα τηλεόραση, σου ζητώ εκ των προτέρων να πετάξεις την
επιθυμία μου στα σκουπίδια. Μόλις προχθές είδα στις βιτρίνες εκείνη με την
τεράστια οθόνη και το… σπιτικό σινεμά. Αχ, τώρα που το σκέφτομαι,
Χριστούγεννα με πλάσμα θα ήταν μούρλια Αϊ-Βασίλη μου!».