ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Aπαλλαγές

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δημ. Γιώτης, Τζαρτζάνου 15, Λάρισα, γράφει:

«Πέρασαν σαράντα ολόκληρα χρόνια από τότε που απολύθηκα από τον Στρατό. Οι
ύποπτες όμως απαλλαγές βλέπω να έχουν διαχρονικό χαρακτήρα. Το πρόβλημα
εξακολουθεί να υφίσταται, τα κυκλώματα της παρανομίας συνεχίζουν να δρουν
ελεύθερα, ανεξέλεγκτα και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Οι επιτήδειοι
προσπαθούν να γλιτώσουν τη στρατιωτική τους θητεία, με κάθε θεμιτό και αθέμιτο
μέσο. Και να σκεφτεί κανείς ότι την τελευταία δεκαετία έχουμε είκοσι οκτώ
χιλιάδες (28.000) περιπτώσεις απαλλαγών, που χρήζουν διερεύνησης. Το παράδοξο
στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι το φαινόμενο αυτό απαντάται, κυρίως, στον
καλλιτεχνικό κόσμο, σε άτομα πλουσίων οικογενειών και φυσικά σε εμπόρους
ναρκωτικών. Αίσθημα εθνικής περηφάνιας δεν υπάρχει, τα εθνικά ιδεώδη γι’
αυτούς είναι τελείως άγνωστα, εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι το βόλεμα, ο
φιλοτομαρισμός, το ατομικό τους και μόνο συμφέρον.

Αγνοούν προφανώς το στίγμα που θα κουβαλούν σ’ όλη τους τη ζωή, δεν
ενδιαφέρονται για την υστεροφημία τους, για την ενδεχόμενη κατακραυγή, για τη
δεδομένη περιφρόνηση, που θα εισπράξουν από την κοινή γνώμη. Με μια λέξη
πρόκειται για ηθικά ανάλγητα άτομα.

Βλέπουμε πολλούς από αυτούς να παίζουν καταλυτικό, αποφασιστικό ρόλο, που
φυσικά δεν τους αρμόζει, τόσο στα κοινωνικά, κυρίως δε στα πολιτικά πράγματα,
αναλαμβάνοντας υψηλά κυβερνητικά πόστα, υπουργικούς θώκους, ακόμα και αυτό του
υπουργού Εθνικής Άμυνας. Αρκετοί δε απ’ αυτούς έχουν την αναίδεια, μέσω των
τηλεοπτικών καναλιών, να κριτικάρουν, να στιγματίζουν, να στηλιτεύουν
υπολήψεις ευυπόληπτων συμπολιτών μας. Με περίσσια θρασύτητα, να γίνονται
τιμητές της αξιοκρατίας, της ισονομίας, της ισοπολιτείας, αξίες που οι ίδιοι
δεν τις υπηρέτησαν, ούτε τις σεβάστηκαν ποτέ. Πολλά παραδείγματα καταμαρτυρούν
τέτοιου είδους συμπεριφορές. Ερωτώ: θα τιμωρηθούν άραγε οι επίορκοι γιατροί,
οι απάτριδες νέοι, για τις άνομες και απαράδεκτες πράξεις τους; Σπάνια,
μάλιστα, συμβαίνει να “τιμωρείται” και κανένας επώνυμος. Στρατεύεται το πολύ
για δυο-τρεις μήνες στα τριάντα πέντε του χρόνια και μετά απολύεται, έτσι για
τα μάτια του κόσμου. Αρκετά, φτάνει πια, όχι άλλη κοροϊδία, η ατιμωρησία
επιτέλους να σταματήσει. Να τιμωρούνται παραδειγματικά όσοι παρανομούν, όσο
ψηλά και αν βρίσκονται. Να αποβάλλονται από τον κοινωνικό ιστό, να στερούνται
των πολιτικών τους δικαιωμάτων, να μην έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και
εκλέγεσθαι, τέλος να θεωρούνται άτομα κατώτερης κοινωνικής στάθμης.

Θα τολμούσαν λοιπόν με τέτοια μέτρα να απαρνηθούν τη στράτευσή τους;».