Για όλα φταίνε οι… εργαζόμενοι

Απ’ ό,τι φαίνεται τελικά, για όλα τα δεινά αυτού του τόπου φταίνε οι
εργαζόμενοι.

Αυτοί και οι υπέρογκες αμοιβές τους είναι υπεύθυνοι για τα ελλείμματα των
ΔΕΚΟ, γι’ αυτό και η κυβέρνηση αποφάσισε να κόψει τα προνόμιά τους.

Αυτοί και οι παχυλές συντάξεις τους ευθύνονται για το προβληματικό ασφαλιστικό
μας σύστημα, γι’ αυτό άρχισε το ξήλωμά του, με πρώτα τα ταμεία των τραπεζών.

Και καλά έως εδώ, είχαμε να κάνουμε με τα «ρετιρέ». Τώρα, όμως, φαίνεται πως
ήρθε και η σειρά των «παιδιών ενός κατώτερου Θεού». Του εντελώς κατώτερου,
μάλιστα, αφού μιλάμε όχι απλώς για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, αλλά
για τους εργαζόμενους με την κατώτερη αμοιβή της συλλογικής σύμβασης εργασίας.
Ήτοι, με 591,18 ευρώ. Αυτή την αμοιβή θέλει να «συγκρατήσει» ο πρόεδρος του
ΣΕΒ, με το επιχείρημα ότι είναι υψηλή για περιοχές που μαστίζονται από την
ανεργία ή για κλάδους που βρίσκονται σε παρακμή.

Χωρίς νόημα

Αν πιστεύαμε ότι με την αποδοχή του αιτήματος αυτού, οι βιομήχανοι θα
αποφάσιζαν να επενδύσουν και να κάνουν αθρόες προσλήψεις σε προβληματικές
περιοχές και κλάδους, θα μπορούσαμε ίσως – όσοι είμαστε έξω από τον χορό,
εννοείται – να σκεφτούμε τη σκοπιμότητά του. Αλλά, ουσιαστικά, η πρόταση δεν
έχει οικονομικό νόημα, εκτός κι αν οι βιομήχανοι εννοούν ότι οι μισθοί στις εν
λόγω περιοχές και στους εν λόγω κλάδους θα φτάσουν στα επίπεδα της Βουλγαρίας
και της Σρι Λάνκα, ώστε τα προϊόντα που παράγουν να γίνουν ανταγωνιστικά. Αν
δεν πρόκειται να πέσουν τόσο πολύ οι μισθοί, τότε την προτείνουν απλώς για να
μειώσουν λίγο ακόμη το κόστος τους. Και, βεβαίως, δεν μπορούμε να περιμένουμε
κανένα θεαματικό αποτέλεσμα σε ό,τι αφορά την απασχόληση και τη μείωση της
ανεργίας.

Εδώ πρέπει να θυμίσουμε ότι τα κέρδη των επιχειρήσεων έχουν ήδη τονωθεί με τη
μείωση της φορολογικής τους επιβάρυνσης, που αποφάσισε η κυβέρνηση αμέσως
μόλις ανέλαβε καθήκοντα. Ούτε από εκεί έχουμε δει αποτέλεσμα μέχρι στιγμής.

Κίνητρα και «κίνητρα»

Είναι γεγονός, ότι το θέμα της «ευελιξίας» της αγοράς εργασίας απασχολεί
σοβαρά όλη την Ευρώπη, όπου έχουμε παραδείγματα συμβιβασμών εκ μέρους των
εργαζομένων για να σωθούν θέσεις εργασίας. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε,
παράλληλα, ότι άλλοι οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας στη Γερμανία και άλλοι
στην Ελλάδα. Και, επίσης, άλλη η οργάνωση της επιχειρηματικής δραστηριότητας
στη Γερμανία – όπου κάθε κίνητρο φέρνει μετρήσιμα αποτελέσματα – και άλλη στην
Ελλάδα. Εδώ, στη χώρα της «αρπαχτής», της κρατικοδίαιτης οικονομίας, της
μαύρης εργασίας και της παραοικονομίας, τα «κίνητρα» συνήθως μπαίνουν στην
τσέπη του επωφελούμενου, χωρίς να μεταφέρεται η ωφέλεια στο κοινωνικό σύνολο…