ΣE ΠPΩTO ENIKO Mπλακ-άουτ

Σε αντίθεση με το χριστουγεννιάτικο ξεσάλωμα και τις ασύστολες φωταψίες
περασμένων ετών, τα μπαλκόνια της γειτονιάς μου αποφάσισαν φέτος να σιγήσουν.
H οικονομική κρίση πήρε, ως φαίνεται, παραμάζωμα τις φλύαρες γιρλάντες και τις
λοιπές κιτσάτες διακοσμήσεις που είχαν μπει καρφί στο μάτι μου εδώ και χρόνια.
Οι απίστευτες κατασκευές με το γούστο του νοικοκύρη μαζεύτηκαν στα ενδότερα,
αφήνοντας το κοινόχρηστο οπτικό πεδίο επιτέλους στην ησυχία του.

Τέλος και στα τάχα μου δήθεν παραδοσιακά καραβάκια που εκτίθενται ψηλοκρεμαστά
σε ζαρντινιέρες και πέργκολες. Ιδίως αυτά είναι που με κάνουν εκτός εαυτού.
Έτσι όπως είναι ρυθμισμένα να αναβοσβήνουν, με κρατούν διαρκώς στην τσίτα
ξυπνώντας μέσα μου, μέρες που είναι, τον Εμπενίζερ Σκρουτζ.

Ειλικρινά, ποτέ μου δεν κατάλαβα την μπαλκονάτη εκζήτηση των Χριστουγέννων,
πόσω μάλλον όταν αυτή «κοιτάζει» προς τα έξω και άνευ λόγου μού απευθύνεται.
Εδώ δεν μπορούμε να τα βρούμε σε εντελώς πρακτικά θέματα όπως το παρκάρισμα,
το καλοριφέρ και οι ώρες κοινής ησυχίας. H κοινή αισθητική μάς μάρανε…

Ένα επίμονο γκαπ γκουπ που ερχόταν από τον δρόμο, διέκοψε την επετειακή μου
αντικοινωνικότητα και με έστειλε γραμμή στην μπαλκονόπορτα. Τραβάω την
κουρτίνα και τι να δω; Οι δυνατοί νοτιάδες των ημερών χτυπούσαν αλύπητα πάνω
στο στηθαίο γειτονικού μπαλκονιού έναν ολόφωτο αντιπαθέστατο Αϊ-Βασίλη.

Θες το πνεύμα των Χριστουγέννων, θες η γαϊδουριά των απέναντι που
αντιμετώπιζαν με αδιαφορία το ατύχημα, τον συμπάθησα πάντως αμέσως. Νομίζω
μάλιστα ότι έτρεξα προς απεγκλωβισμόν του, προκαλώντας άθελά μου περιστασιακό
βραχυκύκλωμα στο οικοδομικό τετράγωνο.