Το τέταρτο κουδούνι

Μήπως το παραχόντρυνε; «E, ναι, είμαι κομμουνιστής!» – όοοπα,
έλα! -, δηλώνει σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Νέμεσις» της Λιάνας Κανέλλη ο
– Κόκκινος (πώς λέμε η Κόκκινη Ρόζα;) – Απόστολος (Γκλέτσος). Ο κομμουνισμός
το ξέρει;

Πηνελόπη Μαρκοπούλου το όνομα αυτής.

Απόφοιτος 1998 της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης», γυμνάστρια,
γεννημένη στην Κρήτη, ωραία γυναίκα, με παράστημα, με φωνή, με τσαγανό, έχει
κάνει, στα πρώτα της βήματα, μια εξαιρετική Τζούλια, στο «Δεσποινίς Τζούλια»
του Στρίντμπεργκ που ‘χε ανεβάσει ο Θόδωρος Γράμψας στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο»
του Γιώργου Αρμένη.

Στο ΚΘΒΕ τα τελευταία χρόνια, την είχα εντοπίσει πέρσι στο «Τέλος καλό,
όλα καλά» του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, Ντιάνα παλλόμενη, να
κλέβει την παράσταση.

Φέτος την «άρπαξε» στην Πειραματική Σκηνή ο Στάθης Λιβαθινός – που μαζί
με τον Γιάννη Χουβαρδά και τον Θωμά Μοσχόπουλο στο «Αμόρε» «αρπάζουν» αμέσως
ό,τι καλύτερο «κυκλοφορήσει» στη θεατρική «πιάτσα». Και παίζει στο πολύ
ενδιαφέρον πρόγραμμα των τριών ελληνικών μονοπράκτων που παρουσιάζεται στη
Μικρή Σκηνή τού «Από Μηχανής»: Ιφιγένεια στο τρίτο και καλύτερο, το
παπαδιαμάντειου ύφους «Συνεχόμενοι λυγμοί» του Ηλία Πολλάτου, σε σπαρταριστή
σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά.

Αισθησιακή, πλήρης, με δύναμη, με ενέργεια εκρηκτική που αναβλύζει απ’ τα
σπλάχνα της, η Πηνελόπη Μαρκοπούλου (στη φωτογραφία), ντάμα – ρολίστα έξοχη,
μου ‘χει δημιουργήσει την αίσθηση – τη σιγουριά πια… – ότι την περιμένουν
ρόλοι μεγάλοι που θα τους τιμήσει.

Φούστα – μπλούζα, σ’ ένα σκαμπουδάκι ακούνητη απ’ την αρχή μέχρι το
τέλος, με τα δαχτυλάκια της να στρώνουν αμήχανα τη φούστα της, με μικρόφωνο
αλλά και με τη φωνή μισοκλεισμένη – μα πώς «έκλεισε»; Αφού οι εντάσεις της
ισούνταν με το μηδέν; -, μ’ ένα αναλόγιο μπροστά της και με τα κείμενα πάνω
του, να απαγγέλλει άοσμα, άχρωμα, άγευστα, άτονα κάτι λίγους κλασικούς
μονολόγους συνοδεία μουσικής…

E, όχι! Αυτό της Φανί Αρντάν (φωτογραφία) – ωραία γυναίκα, δε λέω,
γλυκύτατη, κορμί σπαθί, σεμνότητα εκπέμπει αλλά… – με τίποτα δεν ήταν η
«παράσταση από θεατρικούς μονολόγους και ποιητικά κείμενα από την “Φαίδρα” του
Ρακίνα και την “Μήδεια” του Ευριπίδη» που μου ‘χαν υποσχεθεί…

Εμένα, κάτι απ’ αυτά τα το πάλαι ποτέ «φιλολογικά τέια μετ’ απαγγελίας»
μου θύμισε… Κι ας άρεσε σε κάποιους, κι ας «μάγεψε».

Όλο και πυκνώνουν τελευταίως εν Ελλάδι τα ανάλογα κρούσματα… Με
«σταρ» που τους φέρνουν για να τους δούμε «live» επί σκηνής και να μας δουν
χωρίς να κάνουν – επί σκηνής… – απολύτως τίποτα. Poντ Στάιγκερ στο
Παναθηναϊκό Στάδιο, Ιζαμπέλα Ροσελίνι και Ζεράρ Ντεπαρντιέ στην Επίδαυρο,
Πατρίς Σερό με το βιβλιαράκι στο χέρι στο «Ιλίσια» – αυτός, τουλάχιστον,
προσπαθούσε να παίξει… -, Φανί Αρντάν τώρα… «Pour épater les
bourgeois (για να θαμπώσουμε τους αστούς)» να το χαρακτηρίσω το σύμπτωμα; «Bon
pour l’ Orient (Καλό για την Ανατολή)» να το πω; «Παιδιά, μας κοροϊδεύουν» να
το φωνάξω;

Για τη «δημοσιογραφική έπαρση» την οποία εισπράττει – καλάαααα… – από
διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης μου μιλούσε η Ασπασία Παπαθανασίου στη
συνέντευξή της που δημοσιεύτηκε στις 5 Δεκεμβρίου στα «NEA» – και τι δεν μου
‘πε αλλά σιγά που θα χωρούσαν όλα…: «Αν είχαν διαβάσει ορισμένοι τους
“Πέρσες” μπορεί και να είχαν καταλάβει ότι η έπαρση οδηγεί στην καταστροφή».

Τώρα, να ‘χουν διαβάσει – οι «ορισμένοι» – Αισχύλο και «Πέρσες» μάλλον
δύσκολο έως και απίθανο το βλέπω. Αλλά τη «Χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ»
του Χάινριχ Μπελ θα μπορούσε να την έχουν διαβάσει. Ή, έστω, να πάνε να τη
δούνε στον «Φούρνο» όπου παίζεται η θεατρική εκδοχή της…

Εγώ, αν ήταν στο χέρι μου, θα πρότεινα η ΕΣΗΕΑ ν’ «αγοράσει» μια σειρά
παραστάσεων για τα μέλη της. Αλλά πού να βρουν εκεί τον καιρό για τέτοια, τώρα
δέρνονται…

Την έχω εντοπίσει τα τελευταία χρόνια στην Θεσσαλονίκη όπου δουλεύει –
ως τώρα – αποκλειστικά. Ή σε παραστάσεις της Θεσσαλονίκης που ‘χουν έρθει στην
Αθήνα ή στην Επίδαυρο.

Θεσσαλονικιά άλλωστε είναι η Ευαγγελία Κιρκινέ (φωτογραφία). Και
σκηνογραφία – ενδυματολογία – αριστούχος – στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών
Τεχνών του Αριστοτέλειου της Θεσσαλονίκης έχει σπουδάσει – με μεταπτυχιακά
στην Μπολόνια.

Απ’ το ’99 δουλεύει ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος. Κι έχει συνδεθεί
μόνιμα με τη φρέσκια – με φιλοδοξίες, και με ικανότητες, και με αποτελέσματα –
θεσσαλονικιώτικη ομάδα «Ακτίς Αελίου». Εκεί είδα τη δουλειά της στο «Νησί των
σκλάβων» του Μαριβό, και στη διασκευή της «Μεταμόρφωσης» του Κάφκα, και στο
«Ιμπί τύραννος» – μια σύνθεση απ’ τα έργα του Ζαρί και του Πέτρου Μάρκαρη -,
και στο «Διαδικασίες διακανονισμού διαφορών» του Δημητριάδη… Αλλά και στο
ΚΘΒΕ – στον «Ηρακλή» του Αντρέι Σερμπάν, στον «Οίκο των Μπάτλερ» του Φρίελ.
Και κάθε φορά μια έκπληξη με περίμενε: μια εικαστική πρόταση πρωτότυπη, υψηλής
αισθητικής αλλά και θεατρικά λειτουργικότατη.

Και τώρα ξανάδα σκηνικά και κοστούμια της στην Καβάλα, στο ΔΗΠΕΘΕ, στη
«Σολομώντεια λύση», τη διασκευή για παιδιά του μπρεχτικού «Κύκλου με την
κιμωλία» απ’ τον Γιάννη Καλατζόπουλο, που ‘χει ανεβάσει – με γνώση, και με
μέτρο, και με γούστο – η Γλυκερία Καλαϊτζή. Ίδια γεύση…

Απορώ – έστω κι αν η σοδειά νέων σκηνογράφων – ενδυματολόγων, κοριτσιών
κυρίως, είναι εξαιρετικά πλούσια εδώ – πώς δεν την έχουν ήδη «απαγάγει» οι Αθηναίοι…

Ο κόσμος του θεάτρου ακούει προσεκτικά τις δηλώσεις του υφυπουργού Πολιτισμού
κ. Πέτρου Τατούλη για τις επιχορηγήσεις: πλάνο από την κλασική πια ταινία
επιστημονικής φαντασίας