ΣE ΠPΩTO ENIKO Για μια θεσούλα πάρκινγκ…

Μία από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής, για τις οποίες πρέπει να νιώθεις χαρά
και ευγνωμοσύνη, είναι να βρίσκεις μια κενή θέση για πάρκινγκ (!), έγραφε το
1990 στο βιβλίο της «14.000 πράγματα για να είσαι ευτυχισμένος» η διδάκτωρ της
Γλωσσολογίας Μπάρμπαρα Αν Κίπφερ από – πού αλλού; – τη Νέα Υόρκη. Πόσο αληθινό
είναι αυτό στην Αθήνα του 2005 το καταλαβαίνουμε κάθε μέρα και περισσότερο.
Στο σφιγμένο στομάχι μας, στον παλλόμενο καρδιακό μας μυ, στον κρόταφο που
σφυροκοπάει, καθώς γυρνάμε επί ώρες σε αναζήτηση των πολυπόθητων λίγων
τετραγωνικών για το λιλιπούτειο μεταφορικό μας.

Ξυπνάς, δηλαδή, το πρωί και, πριν ανάψεις την καφετιέρα σου, προσεύχεσαι στον
Ύψιστο να σε ευλογήσει τη σημερινή ημέρα όχι με τον άρτον τον επιούσιον, αλλά
με μια θεσούλα παρκαρίσματος κοντά στον προορισμό σου (όταν τελικά καταφέρεις
να φθάσεις, αλλά αυτό είναι από άλλο αθηναϊκό… «ανέκδοτο»!). Μια ευχή από
καρδιάς, μια σχεδόν οδυνηρή επιθυμία, που τόσο ασύστολα εκμεταλλεύονται οι
επιτήδειοι των αθηναϊκών πάρκινγκ, οι οποίοι χρεώνουν πια 13 ευρώ (σχεδόν
5.000 δραχμές, για να θυμόμαστε την πραγματική αξία των χρημάτων) για μισή
ωρίτσα στο Κολωνάκι ή στου Ψυρή (από 8 ευρώ πέρυσι). Και τα παίρνουν θρασύτατα
χωρίς απόδειξη, εκτός αν τους τη ζητήσεις (ΣΔΟΕ, μ’ ακούς;).

Και τους παρακαλάς από πάνω να σου το κρατήσουν («για τόσο δα λίγο»), μια και
είναι πάντα φουλαρισμένοι, παρά τις προκλητικές τιμές. Συχνά σε
οικόπεδα-αχούρια, πάνω σε πεζοδρόμια, κλείνοντας ακόμα και δρομάκια. Και δεν
μπορείς να παραπονεθείς για τίποτα. Ούτε για τις γρατζουνιές στη λαμαρίνα σου,
ούτε για τα αποτσίγαρα που βρίσκεις μέσα στο τασάκι σου ή για την αγενή
συμπεριφορά του υπαλλήλου…

Γιατί όλα αυτά, άραγε, φαίνονται ακόμα πιο κραυγαλέα και μίζερα σε μια πόλη
που έκανε Ολυμπιακούς Αγώνες μόλις πέρυσι και έχει εφέτος την «καλύτερη
δήμαρχο του κόσμου»;