Eίπα στο παιδί μου ότι είμαι ομοφυλόφιλος

Το σπίτι του Κώστα είναι παράξενο. Μια ανάσα μόνο από το Παναθηναϊκό
Στάδιο, με εσωτερική αυλή, με κληματαριές, με έναν σκύλο φωνακλά, με γάτες στα
μπαλκόνια. Όταν τον επισκέφθηκα έβρεχε, έφθασα σκυφτός και όταν μου άνοιξε,
σκέφθηκα ότι είχα χτυπήσει λάθος πόρτα. «Ιδιοκτήτης κομμωτηρίου» μου είχαν πει
και εγώ περίμενα έναν άνθρωπο «παρδαλό» που να «φωνάζει τη διαφορετικότητά
του». Ο Κώστας Κεφάλας όμως θέλει να έχει μια κανονική ζωή. Την επανάστασή του
την έκανε νωρίς. Τώρα θέλει να μην τον δείχνουν στον δρόμο, να μην ξεχωρίζει,
να μην κουβαλάει παντού την ταμπέλα του γκέι. Άλλωστε, συχνά κυκλοφορεί στους
δρόμους της Αθήνας με τον γιο του.

O Κώστας Κεφάλας και ο γιος του Βίκτωρας παίζοντας με την άμμο στη Γαύδο

Σήμερα είναι 39 χρόνων και ο Βίκτωρας 15. Δέκα χρόνια πριν τον πήρε από το
χέρι και πήγαν μαζί «στον παππού και τη γιαγιά», να τους ανακοινώσουν ότι «ο
μπαμπάς είναι ομοφυλόφιλος»! Δεν μπορούσε άλλο το «κρυφτούλι». Ήθελε να πάψει
να είναι ένας «κακόμοιρος» και να γίνει ένας «υπερήφανος».

Πού μεγάλωσες;

Μέχρι τα 9 μου στη Γερμανία. Οι γονείς μου ήταν μετανάστες. Ο μπαμπάς απ’ την
Καβάλα και η μαμά από τη Δράμα.

Σε ποια πόλη στη Γερμανία;

Στο Σιντελφίνγκεν κοντά στη Στουτγάρδη, στην πόλη της Mercedes.

Σκοτεινή πόλη;

H πιο πλούσια πόλη της Γερμανίας, με μάρμαρα στους δρόμους.

Πάντα ήσουν ομοφυλόφιλος;

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ναι. Τουλάχιστον στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου
πάντα υπήρχε μια ομοφυλόφιλη διάθεση. Στις φαντασιώσεις, στα παιχνίδια με τους
συμμαθητές μου…

H πρώτη σου ολοκληρωμένη ερωτική εμπειρία πότε ήταν;

Στα 17 μου. Με γυναίκα. Και συνέχισα με γυναίκες. Στα 24 μου, ήρθε και το
παιδί μου, ο γιος μου και το δέχτηκα πάρα πολύ ευχάριστα. M’ αρέσουν τα
παιδιά. Το θεωρώ και πολύ φυσιολογικό.

Σχέσεις με άντρες δεν είχες εκείνα τα χρόνια;

Μόνο κάτι σεξουαλικές περιπέτειες. Επειδή είμαι μονογαμικός, όταν είχα σχέση
με μια γυναίκα, δεν είχα παράλληλη σχέση και με άντρα.

Και πότε αποφασίζεις «τέρμα οι γυναίκες»;

Ω, πέρασα πρώτα πολλές περιπέτειες. Είχα μια σοβαρή σχέση με αυτή την κοπέλα –
τη μητέρα του γιου μου – αλλά όσο περνούσε ο καιρός δυσκολευόμασταν, εκείνη
αρρώστησε, διάφορα ψυχολογικά, και έπειτα από δυο χρόνια αρρωσταίνει και ο
γιος μου πάρα πολύ βαριά. Λευχαιμία στα δυόμισι χρόνια του. Ίσως αυτή η
αρρώστια να ήταν η αφορμή να γίνει ό,τι έγινε. Δηλαδή νομίζω ότι απ’ τον γιο
μου έμαθα να συμπεριφέρομαι αληθινά.

Μέχρι τότε ζούσες μια «διπλή ζωή»;

Μέσα μου ναι, αλλά όχι προς τα έξω. Δηλαδή δεν κυνηγούσα αγόρια την περίοδο
εκείνη. Είχα πολλά ζόρια. Και ήμασταν πολύ νέοι για να έχουμε τόσα ζόρια. Δεν
είχα χρόνο να σκεφτώ ερωτικά.

Γιατί λες ότι απ’ τον γιο σου έμαθες να συμπεριφέρεσαι αληθινά;

Αρρωσταίνει ο Βίκτωρας, γιατροί, χημειοθεραπείες, νοσοκομεία, έβλεπα ότι όλα
πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο και έλεγα «τώρα τι κάνω;». Όταν λοιπόν άρχισε
να γίνεται καλά, εγώ άρχισα να βγαίνω, να διασκεδάζω. Είχα ανάγκη για χαρά. Να
ζήσω. Σώθηκε το παιδί μου! Και μέσα σ’ αυτή τη χαρά συνειδητοποιώ ότι με τη
μητέρα του γιου μου δεν έχω επαφή. Κάποια στιγμή είπα όχι άλλο πίσω. Τώρα θα
κοιτάξω τι θέλω εγώ.

Και αποφασίζεις να δημοσιοποιήσεις στο περιβάλλον σου ότι είσαι
ομοφυλόφιλος;

Ναι, να πω σε όλους ότι είμαι γκέι. Ξεκινώντας από τον γιο μου.

Πόσων χρόνων ήταν τότε;

Τεσσάρων και κάτι. Και εγώ 28.

Δεν ήταν μικρός για τέτοιες συζητήσεις;

Όχι.

Το έκανες μόνος σου ή συμβουλεύτηκες κάποιον ψυχολόγο;

Λόγω της κατάστασης του Βίκτωρα, τρέχαμε και σε ψυχολόγο – οικογενειακό
αναλυτή. Ο Βίκτωρας πήγαινε σε ένα νηπιαγωγείο στη Γερμανία που ήταν
alternative. Έπαιζαν ελευθερίες γύρω του, ότι μπορείς να ζήσεις αυτό που
θέλεις, δεν πρέπει να φοβάσαι. Αν ήμασταν στην Ελλάδα, ίσως να του έκανα κακό
αν του μιλούσα. Εκεί ήταν εύκολο. Του είπα «έχω φίλο». Ήταν η αρχή για να το
πω σε όλους. Και στους γονείς μου. Από τη στιγμή που είχα μια σχέση σημαντική,
έπρεπε να το ξέρουν. Δεν χρειαζόταν να πω τι κάνω στο κρεβάτι μου, αλλά είχα
έναν άνθρωπο πλέον που περπατούσαμε μαζί, ερχόταν στο σπίτι μου, πήγαινα σπίτι
του, ακούγονταν πράγματα για μένα.

Πώς το δέχθηκαν οι γονείς σου;

Πήρα τον γιο μου, κατέβηκα στη Στουτγάρδη με το τρένο, το μεσημέρι έπιασα τη
μαμά. H αδελφή μου το ήξερε ήδη. Ο μπαμπάς μέχρι τότε είχε πάθει 3 εγκεφαλικά,
οπότε η μαμά άρχισε τα «μην το πεις, μην το πεις, μην πάθει κάτι ο πατέρας
σου».

Δεν το υποψιαζόταν η μητέρα σου;

H μαμά στα 21 μου, μόλις τελείωσα τον στρατό, με ρώτησε «είσαι γκέι»; Αν της
το είχα πει τότε, θα είχα ξεμπλέξει. Τέλος πάντων, της το είπα και της εξήγησα
ότι πρέπει να το πω και στον πατέρα μου. Έπρεπε να το πω γιατί ακουγόταν. E,
δεν ήθελα να το μάθει από τις θείες μου ή τις συννυφάδες του…

Και πώς αντέδρασε;

Έδειχνε cool, αλλά είπε πολλά. «Και η μάνα σου πήγε 15 χρόνων στη Γερμανία,
αλλά δεν έγινε πουτάνα». Αυτή η κουβέντα μού έμεινε. Εγώ τον αποχαιρέτησα
λέγοντας «να χαίρεσαι που έχεις ένα εγγόνι από μένα». Έπειτα από λίγο καιρό oι
γονείς μου χώρισαν.

Εσύ φταις γι’ αυτό;

H μαμά μου βρήκε την αφορμή να ανατινάξει αυτό που την έπνιγε τόσα χρόνια.
Αφού από τα 8 μου τους έλεγα να χωρίσουν. Το θυμάμαι αυτό. Ήταν μια κλασική
σχέση, αυτός βρίζει, εκείνη καθαρίζει. Οπότε κάποια στιγμή η μαμά μου γυρίζει
και μου λέει «από σένα έμαθα να μην με ενδιαφέρει τι θα πουν οι γείτονες».
Σιγά σιγά και ο μπαμπάς κατάλαβε ποιες είναι οι πραγματικές του ανάγκες και
αυτή τη στιγμή έχω την καλύτερη σχέση μαζί του. Αυτή ίσως που ονειρευόμουν να
έχω από πολύ μικρός.

Στο σπίτι που μεγάλωσες υπήρχαν συγκρούσεις;

Δούλευαν πάρα πολύ. Μάλωναν. Ο μπαμπάς ήθελε να μαζέψει λεφτά και να έρθει
στην Ελλάδα να φτιάξει το σπίτι του. H μαμά ήθελε καλύτερη ποιότητα ζωής γιατί
ζούσαμε σε ένα σπίτι τρισάθλιο. Και όταν μετά ήρθαν στην Ελλάδα, τους βγήκαν
πολλά απωθημένα. Δεν δούλεψαν για 7 χρόνια.

Τώρα ζουν στη Γερμανία;

H μαμά ζει στη Γερμανία με έναν κύριο που γνώρισε σε διακοπές στην Καλαμάτα
και ο μπαμπάς είναι με μια γυναίκα 30 χρόνια μικρότερή του και χτίζουν σπίτι
στο χωριό.

Μάλλον εσύ τους απελευθέρωσες.

Στην πορεία είδα ότι οι γονείς μου είναι άνετοι υπερβολικά, ίσως παραείναι
άνετοι.

Γιατί δεν παίρνεις τον Βίκτωρα μόνιμα στην Αθήνα;

Τον έχω ζητήσει, γιατί η μητέρα του γκρινιάζει ότι δεν έχει λεφτά. Αλλά ίσως
να είναι καλύτερα ο Βίκτωρας να τελειώσει τις σπουδές του στη Γερμανία. Τι να
κάνει εδώ; Έρχεται για διακοπές και μου λέει «δεν θέλω να μείνω ποτέ μόνιμα σ’
αυτή την πόλη». Εκεί ζει μέσα στο πράσινο.

Εσύ πάντα μόνος σου ζεις;

Ζω μόνος μου, όταν δεν έχω μόνιμη σχέση. Θέλει χρόνο για να φτάσεις να
συζήσεις με κάποιον και να φορτώσεις τη σχέση με ρεύμα, τηλέφωνα, χαρτιά
υγείας και να είσαι σίγουρος ότι η σχέση αυτή θα αντέξει. Νομίζω ότι περνάς
καλύτερα όταν έχεις απογυμνωμένη τη σχέση απ’ όλα αυτά τα άγχη.

Έχεις βγάλει συμπέρασμα εάν γεννήθηκες έτσι ή έγινες έτσι;

Εγώ νομίζω ότι όλα καθορίζονται εκεί στα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής σου. Κάτι
γίνεται όταν είσαι ακόμη στην κούνια. Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι
καθορίζονται ορμονικά, αλλά είναι και λίγο παραμύθι, κάτι που μας βολεύει να
σκεφτούμε ότι «δεν φταίω εγώ, η φύση φταίει». Γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι ήταν αυτό, λοιπόν, που συνέβη στα πρώτα χρόνια της ζωής
σου;

Είχα μεγάλη αδυναμία στον πατέρα μου. Ήμουν «ερωτευμένος» μαζί του, όπως είναι
πολλά παιδιά με τον πατέρα τους. Και ίσως εκείνος κάποια στιγμή με απέρριψε.
Λόγω δουλειάς, λόγω προβλημάτων στο σπίτι ή γιατί η γυναίκα είναι εγωίστρια
και δεν αφήνει χώρο για τίποτε άλλο. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο έγινε. Άλλωστε,
δεν έχω γνωρίσει ομοφυλόφιλους που να έχουν μεγαλώσει νορμάλ. «Ο μπαμπάς ήταν
στα καράβια, ο μπαμπάς δούλευε πάρα πολύ, η μαμά ήταν τρελή, μεγάλωσα με τους
συγγενείς»…

Βέβαια οι περισσότεροι ψυχολόγοι λένε ότι «για όλα φταίει η μητέρα».
Ότι αυτή τα καθορίζει όλα.

Μπορεί, γιατί εκείνη έχει το βυζί, εκείνη ταΐζει, αλλά υπάρχει ο αντίποδας.
Που μπορεί να δώσει το αντίδοτο ή μπορεί να δώσει την παλάντζα ώστε το παιδί
να ισορροπήσει μέσα του. Και εγώ με τη μητέρα του Βίκτωρα είχα πολλά
προβλήματα. Υστερίες, φωνές, καβγάδες, έβλεπα έναν τροχό να γυρίζει και να
απειλεί και τον γιο μου. Κάποια στιγμή αποφάσισα να βάλω ένα παλούκι στην
τροχιά του. Σταμάτησα να υποκρίνομαι και έφυγα. Δεν το έκανα μόνο για μένα, το
έκανα και για τον Βίκτωρα.

Ποια θες να είναι η δημόσια εικόνα ενός γκέι;

Να είναι αυτό που είναι, άνδρας, γυναίκα, να στέκεται, να μπορεί να μιλήσει,
να μην είναι σαχλοκούδουνο και αν θέλει να μπορεί να γίνει και σαχλοκούδουνο
με την παρέα του. Αλλά να μπορεί να βγει έξω και να πει «είμαι γκέι και θέλω
να είμαι και πολιτικός, θέλω να είμαι και εισαγγελέας, θέλω να είμαι και
δημοσιογράφος». Να διεκδικήσει την παρουσία του.

Οι φίλοι σου είναι γκέι;

Όχι μόνο, απ’ όλα: και γκέι και ετεροφυλόφιλοι και άφυλοι και λεσβίες και τα
πάντα.

Τι γνώμη έχεις για τις τραβεστί;

Πολύ ταλαιπωρημένα παιδιά. Δεν το καταλαβαίνω… Μια καλή ψυχανάλυση
χρειάζονται αυτά τα παιδιά, όχι ότι θα αλλάξει κάτι, αλλά τουλάχιστον να
καταλάβουν τι τους συμβαίνει.

Φίλους τραβεστί δεν έχεις;

Ξέρω και απ’ αυτούς, ξέρω και από τους άλλους, ξέρω και μερικούς πολύ άνδρες
που δεν το ξέρουν οι οικογένειές τους, δεν το ξέρει ο περίγυρός τους. Οι
περισσότεροι υποκρίνονται ότι είναι κάτι άλλο. Θα ήθελα πολύ τα τέσσερα μεγάλα
κόμματα να είχαν στήσει σταντ τον Ιούνιο την ημέρα της υπερηφάνειας που
κατεβήκαμε στους δρόμους της Αθήνας και να έλεγαν «εμείς θα σας
προστατεύσουμε».

Τι ανάγκη προστασίας έχουν οι ομοφυλόφιλοι σήμερα;

Αναγνώριση, να μη γίνονται αυτά τα χάλια με την τηλεόραση. Να πληρώνει ο
Παπακαλιάτης για ένα φιλί, να βγαίνει ένα Εθνικό Συμβούλιο και να λέει ότι
αυτό «το φιλί είναι μη παραγωγικό»! Τι είναι αυτό, τι είμαστε, μηχανές; Δηλαδή
εγώ και στρέιτ να ήμουν θα ένιωθα τρομερά άβολα, ντροπή τους. Τα παιδάκια, η
μαμά, η θεία, ο παππούς κάθονται όλη μέρα και βλέπουν στην τηλεόραση κάτι
καρικατούρες ομοφυλοφίλων. Γιατί δεν βγαίνουν διάσημοι καλλιτέχνες, πολιτικοί,
δημοσιογράφοι, να πουν «είμαι και εγώ ομοφυλόφιλος»; Πώς θα μάθει η κυρία με
τον γιο τον ομοφυλόφιλο ότι αυτό το πράγμα δεν είναι κακό, δεν είναι ντροπή;
Ότι είμαστε κανονικοί άνθρωποι;

Στις 21 του μήνα στην Αγγλία γίνονται οι πρώτοι γάμοι ομοφυλοφίλων.
Ο Έλτον Τζον δήλωσε ότι θα πάει πρωί πρωί να παντρευτεί και μετά θα πάει
στο Κοινοβούλιο να τους ευχαριστήσει.

Εγώ δεν θέλω να παντρευτώ, δηλαδή το πρότυπο δεν με ενδιαφέρει, αλλά είναι
καλό όταν είσαι τόσα χρόνια μαζί με κάποιον και έχεις φτιάξει δέκα πράγματα να
μπορείς να τα διαφυλάξεις από τους συγγενείς που έρχονται ξαφνικά και παίρνουν
τα πάντα. Πρέπει λοιπόν να νομιμοποιηθούν αυτές οι συμβιώσεις, δεν χρειάζεται
να ντυθώ νύφη, είναι γελοίο. Αλλά εάν κάποιος έχει το βίτσιο, αν είδε την
ξαδέρφη του που ήταν θεά τότε στα 12 του και του έχει μείνει σαν πρότυπο, να
πάει να το κάνει και αυτός, γιατί να μην το κάνει;

«Θέλω εγγόνια, αλλά δεν θα λυπηθώ αν ο γιος μου γίνει γκέι»

Ο Κώστας Κεφάλας στη Στουτγάρδη, αγκαλιά με τον γιο του, την ημέρα που ανακοίνωσε στους δικούς του ότι είναι ομοφυλόφιλος

Πόσο είναι σήμερα ο Βίκτωρας;

Δεκαπέντε. Στο ύψος μου είναι, 44 νούμερο παπούτσι φοράει.

Σε ρωτάει για τα ερωτικά σου;

Πολλά. Πριν από 2 χρόνια που είχαμε πάει εγώ, ο Βίκτωρας, ο φίλος μου και μια
μεγάλη παρέα στη Γαύδο, και ήμασταν όλοι γυμνοί στον ήλιο, γυρίζει και μου
λέει: «Έχεις χρησιμοποιήσει όλο σου το κορμί στο σεξ;». Γκαπ, πήγα να πέσω
ξερός. Αλλά άμα γυρίσεις και του δώσεις μια σφαλιάρα εκείνη την ώρα, το έχεις
χάσει το παιχνίδι. Και του είπα, «όσο θέλω και όσο μπορώ, και δεν σε
ενδιαφέρει». Ή περπατάμε στον δρόμο και ρωτάει: «Αυτός είναι ο τύπος σου;» Του
λέω, άντε να παίξουμε το παιχνίδι, να ρωτάω κι εγώ εσένα «είναι αυτό το
κορίτσι που σ’ αρέσει;». Αλλά έπειτα από 2-3 ώρες πάλι ξαναρχίζει και με
ρωτάει, γιατί έχει περιέργεια να μάθει για τον μπαμπά του. Του λείπω.

Ίσως προσπαθεί να βρει και μια ερμηνεία στην επιλογή σου.

Είναι νομίζω η φυσική περιέργεια του παιδιού για τον μπαμπά του. Δηλαδή και
εγώ θα ήθελα να ξέρω τι σκεφτόταν ο πατέρας μου τότε, τι ενδιαφέροντα είχε. Ή
η μάνα μου.

Στους φίλους του τι λέει;

«Ξέρεις, ο μπαμπάς μου είναι στην Ελλάδα και είναι γκέι». Και φεύγουν σαγόνια
κανονικά. Βρίσκω τον γιο μου πολύ προχωρημένο και μ’ αρέσει. Έπρεπε να κάνει
ευθανασία στο κουνέλι του πριν από 3-4 βδομάδες και τον ακούω να λέει «ότι και
η Γερμανία, σαν την Ολλανδία, θα πρέπει να νομιμοποιήσει την ευθανασία».
Μικρός, 7-8 χρόνων, έπαιρνε το ποδήλατο Σάββατο πρωί και έλεγε καλημέρα σε όλη
τη γειτονιά. Ήθελε να πάει γήπεδο, έφτιαχνε κέικ, πήγαινε στον φούρνο και το
πούλαγε για να βγάλει τα λεφτά για το εισιτήριο.

Τι σκέφτεσαι για τη ζωή του; Θα ήθελες να κάνει παιδιά;

Είναι μια ερώτηση που δεν την έχω κάνει ποτέ στον εαυτό μου. Αλλά νιώθω ότι θα
πάρω εγγόνια στην αγκαλιά μου. Νομίζω και γρήγορα, δεν ξέρω γιατί.

Που σημαίνει ότι βαθιά μέσα σου δεν θέλεις ο γιος σου να γίνει γκέι;

Δεν βλέπω κάτι τέτοιο στον γιο μου, γι’ αυτό ίσως. Θα χαρώ όμως, αν ο γιος μου
γίνει γκέι και βγαίνουμε μαζί και φλερτάρουμε. Δεν ξέρω εάν θα γίνει, αλλά όσο
ωραία είναι η φαντασίωση να έχω εγγόνια, άλλο τόσο θα μου άρεσε να ήταν γκέι.
Κανένα πρόβλημα. Μπορεί το παιδί μου να θέλει να ανέβει στο δέντρο για να
πέσει. Εγώ θα το εμποδίσω;

Ανάλογα πόσο ψηλό είναι το δέντρο.

Έτσι μπράβο. Να πέσει το παιδί, αν είναι να χτυπήσει λιγάκι. Πώς θα το πάρω
εγώ στην αγκαλιά μου να του πω, «έλα να σου δείξω πώς σηκώνονται». Πώς θα
γίνουν αυτά;

Πρέπει να έχουν δυνατότητα τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να έχουν παιδιά;

Μεγάλη συζήτηση. Εγώ θα χαιρόμουν γιατί θα χάριζε μεγάλη ευτυχία σε πολύ
κόσμο. Υπάρχουν πολλά παιδάκια που θέλουν αγάπη.

Έτσι όμως δεν βάζουμε τον ομοφυλόφιλο έρωτα στην κεντρική σκηνή;

Γιατί να υπάρχει μια κεντρική σκηνή; Γιατί να μην είναι ο καθένας στη δική του
μικρή σκηνή και να ζήσει όπως θέλει; Στον Καναδά, μπορούν πλέον να σε μηνύσουν
αν πεις ότι «άκουσα ότι ο τάδε είναι γκέι». Χάρηκα πολύ γι’ αυτό, γιατί δεν
έχει σημασία πλέον το τι είσαι, έχει χαθεί η ταμπέλα. Εγώ αυτό θα ήθελα.

Ναι, αλλά πώς θα μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά;

Μα το παιδί δεν το ενδιαφέρει τι κάνεις όταν κλείνεις την πόρτα σου, αγάπη
θέλει μόνο. Αν λοιπόν εγώ ζω με αξιοπρέπεια, δηλαδή δεν κυκλοφορώ με φτερά
ώστε το παιδί μετά να νιώσει σαν κοτόπουλο, τι με εμποδίζει να είμαι καλός πατέρας;