…στο «Νargile»

Συνήθως τα λιβανέζικα εστιατόρια στην Αθήνα έχουν μυρωδιά… γκέτο. Κάτι
παρόμοιο με τις ταβέρνες τις Αστόριας, ας πούμε, με τα σιντριβάνια τους, τις
Αφροδίτες και τις Αμαλίες και τους πλαστικούς Παρθενώνες που κατέχουν το κύριο
μέρος της διακόσμησης. Στα λιβανέζικα το κιτς είναι διαφορετικό, αλλά
συγκεκριμένο: πήλινα πιάτα, αραβικά μοτίβα, κόκκινα και χρυσαφένια χρώματα και
μενού που δεν έχουν αλλάξει από τότε που ο πρώτος Λιβανέζος εστιάτορας έβαλε
το χούμους της μαμάς του προς πώληση.

Να που ήρθε η ώρα για αναβάθμιση ακόμα και σε μία από τις πρώτες «εθνικές»
κουζίνες τις πόλης μας, που ήρθε με το κύμα μεταναστών από το «Παρίσι της
Ανατολής», οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα όταν η ωραία Βηρυτός
καταστρεφόταν από τον πόλεμο τη δεκαετία του ’70 και του ’80. Το καινούργιο
hot λιβανέζικο στην Αθήνα άνοιξε στο πρώην hot «Big Deals» στο Κεφαλάρι. Το
μόνο στοιχείο που θυμίζει Ανατολή στο υπερμοντέρνο εστιατόριο με το
υπερσύγχρονο ντιζάιν του και την αχανή σάλα, είναι ο ναργιλές τού ονόματός
του, που κυκλοφορεί από ‘δώ και από ‘κεί, βρεγμένος από τα στόματα διαφόρων
ξανθών γυναικών. Ακόμα και οι χορεύτριες με τις «πλακέ» κοιλίτσες τους
δείχνουν υπερ-Δυτικές. Σίγουρα δεν γεύονται συχνά τις γευστικότατες λιχουδιές
τού μενού.

Ας ασχοληθούμε με αυτό, τώρα: στο τραπέζι, για το καλωσόρισμα, βρίσκονται κάτι
λεπτά σαν τσιγάρα στριφτά σνακ από φύλλο, τα οποία είναι νόστιμα. Μας είχε
προλάβει ο φίλος μας ο Αλβέρτος και παρήγγειλε κρασί λιβανέζικο, ένα λευκό
Chateau, με εξαιρετικό άρωμα και γεμάτη γεύση.

Όλα τα γνωστά της λιβανέζικης κουζίνας κάνουν την εμφάνισή τους εδώ, με μια
παρουσία λίγο πιο κυριλέ, πάνω σε πιάτα ευπαρουσίαστα. Παραδόξως, από τα λίγα
πράγματα που δεν μου άρεσε ήταν το χούμους, κάτι που συνήθως καταβροχθίζω με
πολλή όρεξη. Μου ήταν ξινό από το υπερβολικό λεμόνι, τόσο, που για μια στιγμή
πίστευα ότι περιείχε τυρί. Τα φαλάφελ, αυτά τα απλά μπιφτεκάκια από ρεβίθια
και αρωματικά χόρτα που σερβίρονται με ταχίνι, ήταν καλά, τραγανά χωρίς να
είναι στεγνά. H μελιτζανοσαλάτα με ταχίνι, το μουτάμπαλ, καλή και πλούσια, με
σχεδόν ολόκληρα κομμάτια από την ψητή μελιτζάνα, τοποθετημένα πάνω σε ένα
λιτό, μοντέρνο πιάτο. Οι πατάτες έκλεψαν την παράσταση: μικρά κομματάκια σε
κύβους, με καυτερή πιπεριά, αρωματισμένες με κόλιαντρο, σε έναν σωστό
συνδυασμό μεταξύ του καυτερού και τού αρωματισμένου, και ήταν μαλακές χωρίς να
είναι… λαπάς. Πήραμε και δεύτερο πιάτο. Τα λιβανέζικα σπανακοπιτάκια επίσης
ήταν γευστικά, όπως και τα κίμπε, που για μένα μετά τις πατάτες ήταν το
επόμενο πιάτο που έκλεψε την παράσταση: ζουμερά, νόστιμα, καλά τηγανισμένα. Το
λιβανέζικο σουτζούκι, λεπτοκομμένο και πικάντικο, ήταν καλό αλλά λίγο βαρύ.
Δεν μας τρέλανε το αρνί οριεντάλ, επειδή είχε πολύ έντονη γεύση. Τα ανάμεικτα
είδη κρέατος στη σχάρα ήταν αξιοπρεπή – οι πίτες με τις ντομάτες το πιο
νόστιμο κομμάτι του πιάτου όμως!

Στα γλυκά μείναμε εντυπωσιασμένοι από mohalabieh, μια κρέμα με τη μεθυστική
γεύση του ροδόνερου και φιστίκια. Ο τέλειος συνδυασμός του παραδοσιακού με τη
λεπτή γεύση.

Πλάκα είχε το «Nargile». Ένα παράπονο έχω και αφορά όχι την κουζίνα ούτε το
σέρβις: αρκετός θόρυβος, κυρίως όταν ο χορός της κοιλιάς φουντώνει.

«Nargile»: Χαρ. Τρικούπη 50 Κεφαλάρι. Τηλ. 210-8083.333