ΣE ΠPΩTO ENIKO Στη δική μου χώρα

Ακούω τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή και των υπουργών της
κυβέρνησής του για το πόσο καλά προχωρούν και αλλάζουν τα πράγματα στον τόπο,
και τρελαίνομαι. Αισθάνομαι σα να ζω σε άλλη χώρα από αυτήν, της οποίας την
καθημερινότητα βιώνω κάθε μέρα. Σα να μη μου έφτανε αυτό όμως, αισθάνομαι ότι
και αυτή η άλλη χώρα στην οποία ζω παρακολουθεί, από αρκετά κοντά αλλά με τη
δεδομένη αποστασιοποίηση του «τρίτου», την κατάσταση που περιγράφεται ή
φανερώνεται σε πολλές από τις «αποκαλυπτικές» εκπομπές από τις οποίες εσχάτως
βρίθει η τηλεόραση. Αυτά όμως δεν συμβαίνουν στη χώρα όπου εγώ μένω.

Στη δική μου χώρα, όλα συμβαίνουν κάπου εκεί, στα νερά μεταξύ της επιφάνειας
της θάλασσας όπου πέφτει ο ήλιος και του βυθού όπου φτάνουν τα βαθυσκάφη.
Κάπου εκεί, σε αυτά τα ενδιάμεσα θολά νερά, όπου τίποτε δεν φαίνεται να
αλλάζει, ίσως ακριβώς επειδή όλα ανακατεύονται κι αλλάζουν διαρκώς, κατοικώ.
Στον δικό μου κόσμο έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που έχουν φροντίσει και
φροντίζουν με τον μόχθο και τον αγώνα της ζωής τους να μη φτάσουν σε κατάσταση
εξαθλίωσης. Να μη φτάσουν σε σημείο ψυχικό τέτοιο ώστε να βγουν στην τηλεόραση
να καταγγείλουν όλους εκείνους που αγωνίζονται καθημερινά να τους συντρίψουν:
τα φορομπηχτικά μέτρα της κυβέρνησης, την τρελή ακρίβεια, τους εργοδότες που
ασύδοτα παρανομούν, τις συντάξεις φτώχειας, το IKA όπου επί μήνες σού κλείνουν
ραντεβού με γιατρούς που… δεν πατάνε ποτέ, και πόσα ακόμα… Στη δική μου
χώρα, σκάνδαλα μεγαλοπρεπή και χτυπητά δεν γίνονται. H ζωή συνήθως κυλάει
σχετικά ήρεμα, σε ένα φαινομενικό μέσο επίπεδο. Τα εγκλήματα συντελούνται
ήσυχα και συνήθως σταδιακά, οι αγώνες ούτε δημοσιοποιούνται ούτε δικαιώνονται
– ακόμα και η ίδια η έννοια της δικαίωσης δεν είναι σταθερή, καθώς στον κόσμο
αυτό οι αμφιλεγόμενοι άνθρωποι και οι αμφίσημες προτάσεις κυριαρχούν. Καλώς
ήλθατε στον κόσμο μου.