Tο γοργόν και… Ηarry έχει!

– Ο ΚΑΚΟΣ χαμός έγινε πάλι στα σινεμά με τον Χάρι Πότερ, έμαθα.

– Κι εγώ το έμαθα. Στο πετσί μου!

– Πήγες τον γιο σου να το δει;

– Δεν πήγα τον γιο μου να το δει. Πήγα τον γιο μου με άλλους τέσσερις φίλους
του να το δει. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ξέρεις τι σημαίνει να μπαίνεις μέσα
στον πολυ-κινηματογράφο τον πατείς με – πατώ σε; Με πέντε ανθυποάτομα μεταξύ
εφηβείας και προεφηβείας; Και να φιλοδοξείς – όχι μόνο να μπεις με πεντάδα. Να
βγεις και με πεντάδα. Και δη, αρτιμελή! Μη σου λείπει αλλού χέρι, αλλού πόδι
κι αλλού το παιδί ολόκληρο! Μην παραλάβεις από τη μάνα παιδί και να παραδώσεις
μπουφάν!

– Καλά, πώς ανέλαβες τέτοια ευθύνη;

– Ο ηλίθιος ο άνθρωπος, αγάπη μου, δεν κωλώνει. Λέει εκεί μια μαλακία του
τύπου «το άλλο Σάββατο, θα σας πάω Χάρι Πότερ» και μετά συνειδητοποιεί τι
ξεστόμισε. Ρώτα με πόσες ώρες κάθησα στην ουρά για να βγάλω εισιτήρια. Όχι,
ρώτα με.

– Σε ρωτάω. Πόσες;

– Δεν ξέρω!

– Αφού δεν ξέρεις γιατί να σε ρωτήσω;

– Αυτό δεν ήταν ουρά. Αυτό ήταν η μετεμψύχωση του Καβάφη: «Πώς πέρασαν οι
ώρες, πώς πέρασαν τα χρόνια…». Μπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά, όλες οι
βαριόμοιρες και οι καταφρονεμένες. Τα ναυάγια της ζωής. Μία τής ήρθε
λιποθυμική τάση, μία έτρωγε ξηρούς καρπούς να καρδαμώσει, μία διάβαζε
Ντοστογιέφσκι…

– Ποιο βιβλίο του;

– Πας καλά; Με ένα βιβλίο τη βγάζεις, νομίζεις, την ουράκλα; Τα «Άπαντα»
διάβαζε και πάλι τσίμα τσίμα τής φτάσανε. H διπλανή μου ξεκίνησε να πλέκει ένα
κασκόλ. Μέχρι να φτάσει στο ταμείο, είχε ξεπετάξει τρία πουλόβερ.

– Και στη Βιέννη για να βρεις εισιτήρια για τον Μότσαρτ τα ίδια…

– Όταν τα πήρα, τελικά, δεν πίστευα στα μάτια μου. Τα δάγκωνα να δω αν είναι
γνήσια. Στο καπάκι, τα κατέθεσα σε θυρίδα της τράπεζας.

– Και πώς τα μετέφερες; Πώς χωρέσατε τόσος κόσμος στο αμάξι;

– Τα παιδιά τα επιλέξαμε με προδιαγραφές ΕΟΚ. Αποκλείσαμε τα υπέρβαρα και
πήραμε μόνο τα medium size. Καλού – κακού έβαλα και στο καπό τη σχάρα για το
ποδήλατο, μπας και μας περισσέψει κανένα και το δέσουμε χειροπόδαρα!

– Σάββατο τα πήγες, ε; Πολύς κόσμος;

– Δεν μιλάμε για «πολύ κόσμο»; Μιλάμε, «παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους
δρόμους, γυναίκες και άντρες με όπλα στους ώμους!» Κι εγώ εκεί: Στο τίμιο
λάβαρο πάντα πιστή. Να προσπαθώ να πλησιάσω την καντίνα με μία εντελώς αφελή
προσέγγιση: Πέντε ποπ κορν, πέντε αναψυκτικά. Όοοοοχι, αγάπη μου. Όοοοοχι,
έτσι απλά. Το ένα ήθελε ποπ κορν με γρανίτα, το δεύτερο ποπ κορν χωρίς
γρανίτα, το τρίτο μια ήθελε ποπ κορν, μια δεν ήθελε ποπ κορν, ήθελε – δεν
ήθελε. Μέχρι να το απαντήσει το υπαρξιακό του ερώτημα έφαγα τόση μούντζα από
τους πισινούς που μου έμεινε και στοκ! Τώρα, πουλάω και μούντζες κοψοχρονιά!

– Το απόλυτο χάος…

– Και στο απόλυτο χάος να ωρύομαι εγώ τώρα: «Αν χαθούμε, ραντεβού έξω από το
CDάδικο!» Μόνη μου ούρλιαζα, μόνη μου τα άκουγα. Μέχρι που, κάποτε,
ρημαδομπήκαμε στη ρημαδοαίθουσα, το ρημαδοείδαμε και ρημαδοφύγαμε.
Ξεμαλλιασμένοι, ξεγοβιασμένοι, κουρελιασμένοι, στουμπωθήκαμε στο αμάξι. Τι
τράβηξα, ψυχή μου! Τι υπέφερα! Για να παραφράσω τον Όσκαρ Ουάιλντ… μέσα σε
ένα απόγευμα, τα μαλλιά μου – από τα βάσανα – έγιναν πλατινέ!

– Και, τελικά, άξιζε όλο αυτό το τουρλουμπούκι; Σου άρεσε το έργο; Καλός ο
Χάρι Πότερ;

– Ένα σου λέω: Τελικά, άλλος έχει το όνομα κι άλλος έχει τον Harry!