Λογαριάζουν χωρίς τον πολίτη

Για όλους εμάς που δεν είμαστε υπάλληλοι δημοσίων επιχειρήσεων, αλλά τις
πληρώνουμε όχι μόνο ως χρήστες των υπηρεσιών τους, μέσω των τιμολογίων και των
κομίστρων, αλλά και ως φορολογούμενοι μέσω του προϋπολογισμού, το ζητούμενο
είναι βασικά ένα: να έχουμε τις καλύτερες δυνατές δημόσιες υπηρεσίες, χωρίς να
τις πληρώνουμε χρυσάφι. Γύρω από αυτό το αίτημα έχει νόημα να συσπειρωθεί η
κοινωνία και όχι γύρω από το λαϊκίστικο -που καλλιεργεί η κυβέρνηση -να
καταργήσουμε τα προνόμια των «ρετιρέ», ώστε να είμαστε όλοι μαζί «παιδιά ενός
κατώτερου Θεού».

Είναι λύση;

Βεβαίως, η απαίτηση για υψηλού επιπέδου και προσιτές σε όλους δημόσιες
υπηρεσίες συμβαδίζει με τον εξορθολογισμό της λειτουργίας των ΔΕΚΟ και την
καταπολέμηση της σπατάλης σε αυτές. Στον βαθμό που εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ έχουν
σκανδαλώδη προνόμια, τα οποία πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος, πρέπει να
καταργηθούν. Σχηματικά, αυτό δεν σημαίνει π.χ. υποχρεωτικά να κοπούν οι
υπερωρίες, αλλά να τις πληρώνονται όσοι τις δουλεύουν, για να αποδίδουν έργο
και να βελτιώνονται οι παρεχόμενες στον πολίτη υπηρεσίες. Σημαίνει να
επιβάλλονται ποινές -ακόμη και απόλυσης -σε όσους συλλαμβάνονται να
καταχρώνται το δημόσιο χρήμα της υπηρεσίας τους και όχι να προστατεύονται από
μια κακώς νοούμενη «συναδελφική αλληλεγγύη». Και σημαίνει, φυσικά, να
σταματήσουν οι αργομισθίες, που συχνά είναι αποτέλεσμα «άνωθεν» πολιτικών
παρεμβάσεων. Δύσκολα, ομολογουμένως, όλα αυτά, αλλά είναι άραγε λύση το
«πονάει κεφάλι – κόψει κεφάλι» της νέας νομοθετικής ρύθμισης που καταργεί τις
συλλογικές συμβάσεις;

Το αίτημα για καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες, άλλωστε, δεν εξαντλείται στις
όποιες αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς των υπαλλήλων τους. Απαιτεί, μεταξύ
άλλων, ικανές και αξιοκρατικά επιλεγμένες διοικήσεις, που δεν θα λειτουργούν
σαν πειθήνια όργανα του εκάστοτε εποπτεύοντος υπουργού. Πώς, άραγε,
υπηρετείται αυτός ο σκοπός με τις διατάξεις του νέου νομοσχεδίου που
υποβαθμίζουν και δένουν χειροπόδαρα τους διευθύνοντες συμβούλους των ΔΕΚΟ;

Μονομερής στόχευση

Απαιτεί, επίσης, ένα αναπτυξιακό στρατηγικό σχέδιο για κάθε επιχείρηση, το
οποίο ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις να συνεπάγεται ακόμη και πρόσθετο
κόστος. Αν θέλουμε καλές δημόσιες συγκοινωνίες, για παράδειγμα, πρέπει να
ανεχθούμε τα ελλείμματά τους ή και ένα ακριβότερο εισιτήριο (όχι όμως
ακριβότερο εισιτήριο με κακές συγκοινωνίες). H μονομερής στόχευση του νέου
νομοσχεδίου στον περιορισμό του κόστους αγνοεί εντελώς αυτή την αναπτυξιακή
διάσταση.

Πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει φυσικά το πρωταρχικό ερώτημα τι είδους Δημόσιο
θέλουμε -αν θέλουμε καθόλου Δημόσιο. Ίσως η απάντηση σ’ αυτό ειδικά το ερώτημα
να εξηγεί τόσο τις επιλογές της κυβέρνησης, όπως εκφράζονται μέσα από το
νομοσχέδιό της, όσο και την αμηχανία της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο
συγκεκριμένο θέμα.