ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο ΑΙDS αφορά και εμάς…

Στο μικρό κρητικό χωριό, η είδηση έπεσε σαν… καμικάζι: «Ο γιος του τάδε, από
καλό σπίτι και νοικοκυρεμένο, πέθανε από AIDS! Κόλλησε και τη γυναίκα του!..
Ποιος θα φροντίσει τα δύο μικρά παιδιά τους;»… Ο εχθρός είναι εντός των
τειχών και εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα…

Στα αστικά κέντρα και στην επαρχία, έφηβοι και ενήλικες, ακαλλιέργητοι και
μορφωμένοι, ανταλλάσσουν αμέριμνα ερωτικές περιπτύξεις χωρίς προφυλάξεις… Μη
μου τους κύκλους τάραττε! Το AIDS είναι από εκείνα τα πράγματα που αφορούν
πάντα μόνο τους άλλους (τους ομοφυλόφιλους, τους περιθωριακούς, τους ξένους –
κι ας λένε άλλα οι στατιστικές και οι μελέτες). Έως ότου τα κακά νέα τρυπώσουν
και στη δική μας γειτονιά, στο δικό μας σπίτι…

Οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι παιδίατροι, οι οικογενειακοί γιατροί, δεν μιλάνε
αρκετά, δεν φωνάζουν γι’ αυτό το ζήτημα ζωής και θανάτου όσο πρέπει, δεν
χτυπάνε δυνατά τα καμπανάκια. H δημόσια συζήτηση και η ιδιωτική ανησυχία
καταλάγιασαν… Ο καθησυχασμός σκέπασε σαν ροζ κάλυμμα τα ερωτικά κρεβάτια.
Λες και η μάστιγα του εικοστού αιώνα έσβησε μαζί με τα πυροτεχνήματα για το
μιλένιουμ… Λες και βρέθηκε ξαφνικά το εμβόλιο ή το σωτήριο φάρμακο…

Με «ελαφρυντικό» το πάθος, την αμηχανία της στιγμής, την ευχαρίστηση, τη
ντροπή, το ταμπού των λέξεων, η ίδια η ζωή μας επαφίεται απλώς στην καλή μας
τύχη… Κι ας συμβουλεύει με αγωνία ο «υποψιασμένος», αμερικανοσπουδαγμένος,
γυναικολόγος κάθε ασθενή του: «Να φοράτε προφυλακτικό ακόμα και στις συζυγικές
σας σχέσεις. Δεν ξέρεις ποτέ με σιγουριά τι κάνει ο άντρας σου ή η γυναίκα σου!».

H αυριανή Παγκόσμια Ημέρα για το AIDS μάς βρίσκει με έναν μεταλλαγμένο και
πιο απρόβλεπτο ιό και μια «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»…