[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω νέους να θέλουν να γίνουν παλιοί και παλιούς να
πασχίζουν να περάσουν για νέοι. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω νέους να
λειτουργούν με πρακτικές που θα τις ζήλευε το πιο σκοτεινό κομματικό καταγώγιο
και παλιούς που νιώθουν τον βρόχο γύρω από το λαιμό τους να τους σφίγγει λίγο
λίγο στην αγχόνη και να τους παίρνει την ανάσα. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω
κάποιους να προσπαθούν να γίνουν κάτι, καρφώνοντας στιλέτα στις πλάτες των
συντρόφων τους, και άλλους να προσπαθούν να γίνουν αρεστοί, ξεχνώντας τον
πρότερο βίο τους. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πούρους ανανεωτές να «χτίζουν»
τους παλιούς, δίνοντας καταστάσεις προγραφών στα μέσα ενημέρωσης: αυτοί
φεύγουν, αυτοί μένουν, αυτοί προωθούνται, αυτοί έχουν την άνωθεν καλή
μαρτυρία. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πράγματα που δεν μου αρέσουν. Πράγματα
που με απωθούν, με αποκαρδιώνουν, μου δημιουργούν αίσθημα ναυτίας. Κοιτάζω
γύρω μου και βλέπω… μιαν απέραντη θλίψη…

Παραμύθι

Ευκαιρία αναζητούσε ο Καραμανλής, τη βρήκε. Όσο οι άλλοι ανανεώνονται, σου
λέει, τίποτε δεν με απειλεί. Κι είπε να αρχίσει από τους συνταξιούχους.
Ψίχουλα μετρημένα τούς δίνει. Τους υποσχέθηκε προεκλογικά ότι θα τους δώσει
120 ευρώ μηνιαίως αύξηση και, όταν ήρθε η ώρα να υλοποιήσει τη δέσμευσή του,
είπε το γνωστό παραμύθι ότι «η κατάσταση της οικονομίας που παρέλαβε δεν του
επιτρέπει» και καθάρισε. Οκτώ ευρώ αύξηση πέρσι, άλλα τόσα φέτος, κι έχει ο
Θεός πώς θα επιζήσουν οι καημένοι οι συνταξιούχοι που βάλλονται από παντού –
από την ακρίβεια στα τρόφιμα, από τις αυξήσεις στο πετρέλαιο, από την
αισχροκέρδεια, από την εγκληματικότητα. Αλλά επειδή είναι έξυπνος και ξέρει
καλά να παίζει το παιχνίδι τού πώς παραμυθιάζουμε τα πλήθη, δέχθηκε στο
Μαξίμου αντιπροσωπεία συνταξιούχων. Ο Σημίτης, που πήρε πραγματικά μέτρα υπέρ
τους, έμεινε στην Ιστορία ότι τους αντιμετώπισε με τα MAT, γιατί κάποτε που ο
κυρ Τριάντης και η παρέα του θέλησαν να κάνουν πάρτι έξω από το Μαξίμου τούς
απέκοψαν οι κρανοφόροι. H διαφορά τού «φαίνεσθαι» και τού «γίγνεσθαι»…

«Τι σημαίνει Δεξιά»

Και η διαφορά στην ποιότητα διακυβέρνησης. Για αυταρχισμό κατηγορούσε την
κυβέρνηση Σημίτη το KKE. Και για αντιδημοκρατική νοοτροπία, υπονόμευση των
λαϊκών ελευθεριών και για μερικές ακόμη πληγές του Φαραώ. Έτσι, γενικώς και
αορίστως και άνευ αποδείξεων. Και χλεύαζε, σε κάθε ευκαιρία, συνθήματα του
τύπου «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», που φώναζαν κάτι Πασόκοι
κολλημένοι με τη Δεξιά (και ό,τι φώλιασε μέσα της στους αιώνες των αιώνων).
Αλλά μετά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, να θυμηθεί και το KKE «τι σημαίνει
Δεξιά». Οι δύο ένοπλοι ασφαλίτες που συνελήφθησαν μεσοβδόμαδα στη συνέλευση
των οικοδόμων του ΠΑΜΕ δεν σηματοδοτούν απλώς την επανίδρυση του
«συνδικαλιστικού» της Ασφάλειας. Ούτε το τέλος της αθωότητας της Νέας
Δημοκρατίας. Στέλνουν παράλληλα στο KKE ένα μήνυμα: πόσο ιστορικά λάθος είναι
η στρατηγική του «N.Δ. και ΠΑΣΟΚ είναι το ίδιο πράγμα». E, διάολε, δεν είναι.
Ειδικά σε θέματα δημοκρατικών ελευθεριών.

Μπλα… μπλα… μπλα…

Κάποιος κοροϊδεύει κάποιους, και τους κοροϊδεύει χοντρά μού φαίνεται. Ακούω κι
εγώ ότι η κυβέρνηση επιδιώκει την ένταξη των οικονομικών μεταναστών, που τόσα
προσφέρουν στην ελληνική οικονομία… μπλα… μπλα… μπλα… μπλα… Αλλά το
πόσο το επιδιώκει, μπορεί να το διαπιστώσει κανείς, πηγαίνοντας μια βόλτα στις
νομαρχίες, στο IKA, στις εφορίες – εκεί όπου οι άνθρωποι αυτοί υποβάλλονται
στο φρικτό βασανιστήριο που ακούει στο όνομα «ελληνική γραφειοκρατία»! Θέλουν
να νομιμοποιηθούν στην Ελλάδα, στήνονται επί ώρες στις ατέλειωτες ουρές και
όταν φτάνουν στο γκισέ τούς ζητάνε τον ουρανό με τ’ άστρα σε χαρτιά και
βεβαιώσεις. Υποχρεώνονται να συμπληρώσουν ένα σωρό αιτήσεις στα ελληνικά,
φυσικά, που δεν ξέρουν. Και έτσι τους απομένουν δύο επιλογές: η μία είναι να
τα παρατήσουν (παραμένοντας παράνομοι) και η άλλη να καταφύγουν σε δικηγόρο ο
οποίος θα τους πάρει 1.000 ευρώ «για να διεκπεραιώσει τον φάκελό τους».
Αλήθεια, ποιον κοροϊδεύουν οι υπουργοί όταν λένε ότι θέλουν να εντάξουν τους
μετανάστες στην ελληνική κοινωνία; Προφανώς μόνο τον εαυτό τους…

Στην Ήπειρο

Επίσης, διαπιστώνω ότι μειώνονται οι αντοχές των συμπατριωτών μου στην Ήπειρο,
επειδή ακριβώς τούς κοροϊδεύουν. Βλέπουν οι άνθρωποι το τρένο της ανάπτυξης να
περνάει δίπλα τους και να μην τους αγγίζει. Είδαν και τον K. Καραμανλή την
προηγούμενη εβδομάδα να επισκέπτεται το Μέτσοβο – ως… υπουργός Πολιτισμού! –
για να εγκαινιάσει μια έκθεση φωτογραφίας, και τσιμπιούνται για να δουν αν
βλέπουν καλά ή έχουν παραισθήσεις. Ακόμη ηχούν στ’ αυτιά τους οι
(προεκλογικές) υποσχέσεις Καραμανλή ότι το αεροδρόμιο Ιωαννίνων θα εξοπλιστεί
τεχνολογικά ώστε να γίνει διεθνές. Δυο μέρες κλειστό μεσοβδόμαδα με την
κακοκαιρία, γιατί ακόμη να γίνει η τοποθέτηση του συστήματος «τυφλής»
προσγείωσης, το όποιο σαπίζει σε κάποια αποθήκη. Ωραία κυβέρνηση. Και πολύ
αποτελεσματική. Να τη χαίρεται που την έχει (ο Καραμανλής)…

Καίει λάδια

Να τη χαίρεται. Γιατί εδώ που τα λέμε, για πόσο θα την έχει ακόμη να την
απολαμβάνει; Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η κυβέρνησή του μοιάζει
αδύνατο να περπατήσει. Θέλει ανασχηματισμό επειγόντως, με την επιτακτικότητα
αυτοκινήτου που έχει μείνει από φλάντζες και καίει λάδια. Και μην ακούτε που
τα νοικιασμένα παπαγαλάκια – κάθε είδους, χρώματος και προελεύσεως -,
εντεταλμένα να τα βρίσκουν όλα ρόδινα, περιγράφουν την κυβέρνηση ως «γκράντε»
και τους υπουργούς ως θεούς αποτελεσματικότητας. Είναι οι ολοσέλιδες
διαφημισούλες (ΟΠΑΠ – και των γονέων..! -, ΟΤΕ, ΔΕΗ, υπουργεία Απασχόλησης,
Ανάπτυξης, Εσωτερικών κ.ά.) που τους οδηγούν τους κακόμοιρους σε κάτι τέτοια
συμπεράσματα, τα οποία, τον Καραμανλή τον ίδιο να ρωτήσεις, αποκλείεται να τα
αποδεχθεί. Αλλά δεν είναι το θέμα μας τα νοικιασμένα παπαγαλάκια. Όχι. M’ αυτά
και τον ρόλο τους θα ασχοληθούμε επισταμένα άλλη φορά. Την επιμονή του
Καραμανλή να διατηρεί ένα κυβερνητικό σχήμα το οποίο οδηγεί τη χώρα από το
κακό στο χειρότερο θέλω να επισημάνω. Επειδή αυτή (η επιμονή) είναι που μας
τρελαίνει…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Να μπει κανείς ή να μην μπει;

Άλλοι περνάνε ζόρια από την πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση κι άλλοι
τραβάνε ζόρια εξαιτίας αυτής της πολιτικής. Παράδειγμα, η Ντόρα. Είναι στον
Δήμο Αθηναίων, βρίσκεται καθημερινά στο κέντρο της επικαιρότητας χωρίς να
πολυκοπιάζει γι’ αυτό, αλλά δεν μπορεί να το ευχαριστηθεί. Γιατί; Λόγω
κυβερνητικής πολιτικής. Όχι, δεν της κόβει κονδύλια ο Προκόπης. Ούτε της
αναστέλλουν προγράμματα ο Σιούφας με τον Σουφλιά. Την όρεξη τής κόβουν αυτά τα
πηγαινέλα με τον ανασχηματισμό. Οπότε, το βάρος μετατίθεται στις πλάτες της:
Μπαίνει στην κυβέρνηση και εισπράττει μέρος της (ραγδαίας) φθοράς που
υφίσταται ή κάθεται στην Πλατεία Κοτζιά να βλέπει τα περιστεράκια να πετάνε
και τους φουκαράδες να πουλάνε λαθραία τσιγάρα; Γνωρίζω ότι αρκετοί από τους
(πολύ) στενούς συνεργάτες της τής λένε, «κάτσε έξω, μια χαρά είσαι. Ο χρόνος
δουλεύει για σένα». Γνωρίζω επίσης ότι ο μπαμπάς της ο Κώστας τής λέει «αν σου
ζητήσει να μπεις στην κυβέρνηση, δεν μπορείς να αρνηθείς. Γιατί μετά θα σου
φορτώσουν κάθε αποτυχία της κυβέρνησης». Αυτά τής λένε και η Ντόρα βρίσκεται
σε μεγάλο δίλημμα. Να μπει κανείς ή να μην μπει;… Ιδού η απορία. Εκτός κι αν
τής λύσει ο Καραμανλής μόνος του την εξίσωση. Δεν τη βάλει τελικά, για να μην
αποκτήσει έναν επιπλέον (αρχηγικό) μπελά στο κεφάλι του. Του αρκεί ο τού
Βουλγαράκη…