Πέφτουν της βροχής οι στάλες

ΤΕΛΙΚΑ, αυτή η χώρα λειτουργεί μόνο με λιακάδα και 25 βαθμούς Κελσίου. Και
εκεί πρέπει να παραμείνει. 25 και λιακάδα. Σαν κασέτα στο βίντεο η Ελλάδα: να
την πετύχουμε σε καλή μέρα – να την βάλουμε στο pause και να παγώσουμε την
εικόνα της 365 μέρες τον χρόνο. Ο υπόλοιπος πλανήτης να πα’ να κόψει τον λαιμό
του. Καταιγίδες, τυφώνες, καύσωνες – ό,τι γουστάρει κι αγαπά. Εμείς να
αποστασιοποιηθούμε! Να λειτουργήσουμε ερήμην! Να μουλαρώσουμε εκεί! Στο 25άρι
και τον ήλιο ντάλα!

Λίγο πάνω – λίγο κάτω, μια ψιχάλα εδώ, ένα βοριαδάκι εκεί – τα φτύνουμε.
Έχουμε τέτοια θεϊκή υποδομή, ως κράτος, που πέντε άτομα αντιστοιχούν
στατιστικώς σε κάθε ψιχάλα: μία πέφτει, πέντε πνίγονται.

Το παιδί, για να το στείλω σχολείο, είπα να το ντύσω «πολυκατάστημα». Φούτερ,
πουλόβερ, μπουφάν, γαλότσες, σκούφους και ένα σερβίτσιο πορσελάνινο. Ασχέτως
που μου τα πέταξε όλα στη μούρη:

– Τουλάχιστον, στο διάλειμμα θα θυμηθείς να βάλεις το μπουφάν σου; ρώτησα η
δόλια μάνα.

– Τι είμαι; Φλώρος για να βάλω μπουφάν στο διάλειμμα;

Αυτό πάλι; Ή φλώρος ή με 39 πυρετό; Μέση λύση δεν υπάρχει; Όποιος φοράει
μπουφάν είναι φλώρος; Κι εγώ που νόμιζα πως όποιος ΔΕΝ φοράει, είναι κρετίνος;
Αλλά, βλέπεις, είναι μάγκες. Δεν είναι φλώροι. Εξ ου και οι μάγκες είναι
ντίρλα στην ίωση, ενώ οι φλώροι περδίκια.

Είδα και τις ειδήσεις των 8. Μαγευτικά τα πλάνα. Όλα τα αμάξια κάνανε
συγχρονική κολύμβηση σε δρόμους και λεωφόρους! Κουκλιά ήτανε, τα μανάρια μου,
με τις λαμέ τις ασορτί φορμίτσες και τα ανθάκια στα μαλλιά. Ειδικά ένα Zastava
– να το χαίρεται η μανούλα του, πουλάκι μου.

Τα οχήματα να κολυμπάνε αγέρωχα. Και γύρω οι πλημμυρισμένοι με τα σώβρακα και
τις κατσαρόλες να περιμένουν τι θα φτάσει πρώτα: η Πυροσβεστική ή το κανάλι;
Και να σπεύδει σύσσωμος ο κρατικός μηχανισμός: μία κουμπάρα, μια θείτσα, ένα
φοξ τεριέ κι ένα πασούμι που το παρέσυραν κύματα και λύματα… (άμα στα ζόρια
δεν σε συνδράμει το πασούμι, ποιος θα σε συνδράμει; H «υποδομή»;)

Στο καπάκι, κάθε που πέφτει της βροχής η – μία! – στάλα, το έθνος βυθίζεται
μες στης σκλαβιάς τα σκότη! Για να διασχίσω την απόσταση από το μπάνιο μέχρι
το κερί, ξεκίνησα, η γυναίκα, νορμάλ και κατέληξα κακοποιημένη. Μώλωπες,
θλάσεις και πολλαπλά κατάγματα. Δεν άφησα τίποτα να μη σκοντάψω πάνω του.
Καρέκλες, τραπέζια, γλάστρες, Παύλο – όλα τα πήρα παραμάσχαλα. Κι άντε και το
βρήκα το κερί. Πού είναι ο αναπτήρας; (κι άμα δεν βρίσκεις αναπτήρα, τι διάολο
ανάβεις για να βρεις αναπτήρα; Αναπτήρα;)

Τρέχαμε όλες οι υποβαθμισμένες, πάνω – κάτω. Αποκεφαλισμένα κοτόπουλα. Άλλη με
μια παντόφλα, άλλη με ένα μωρό, άλλη με το ένα μάτι βαμμένο και το άλλο
μίνιμαλ. Σκότος και ψόφος. Τι να ρίξω πάνω μου, Χριστέ μου; Μες στην τύφλα
μου, τι να βρω να μην παγώνω; Το φωτιστικό δαπέδου;

Γι’ αυτό σου λέω, ψυχή μου. 25 βαθμούς και λιακάδα. Μόνο έτσι επιβιώνουμε.
Μόνο έτσι γλιτώνουμε. Γλιτώνουμε τα σπίτια μας. Γλιτώνουμε το βιος μας.
Γλιτώνουμε κι απ’ τους πολιτικούς που βγαίνουν, μετά τη βροχή, ως ουράνια
τόξα, στα παράθυρα. Να μας πουν τι; Ότι για το καιρικό σούργελο φταίει το
ΠΑΣΟΚ; Φταίει η N.Δ.; Φταίει το κακό το ριζικό μας; Φταίει ο Θεός που μας
μισεί; Ποιος φταίει, ποιος φταίει;

Εγώ ξέρω ποιος φταίει! Κορίτσια, ο Βάρναλης!