Διαστάσεις Kραυγές και ψίθυροι

Τώρα που οι ταραχές στη Γαλλία τελείωσαν και τα αυτοκίνητα που πυρπολούνται
επέστρεψαν σε «φυσιολογικά» επίπεδα, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας: πώς και
δεν προσέξαμε ότι οι εξεγερμένοι ήταν αποκλειστικά άνδρες;

Στη Γαλλία: τουλάχιστον όταν καίγονται αυτοκίνητα, τη γλιτώνουν οι γυναίκες

H αλήθεια είναι ότι κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δεν επισήμανε ότι το βασικό
σύνθημα κατά των δυνάμεων της τάξης δεν ήταν κάποια εκδοχή τού «μπάτσοι,
γουρούνια, δολοφόνοι», όπως συνέβαινε στις διαδηλώσεις του Μάη ή στις
αντιιμπεριαλιστικές συγκεντρώσεις μερικά χρόνια αργότερα στην Αθήνα, αλλά
«πουτάνας γιοι». Κανείς δεν αναρωτήθηκε πού ήταν οι γυναίκες: δεν είναι και
αυτές απελπισμένες από τη φτώχεια, την ανεργία, την περιθωριοποίηση; Την
απάντηση δίνει η γνωστότερη φεμινίστρια της Γερμανίας. Οι Μουσουλμάνες δεν
συνηθίζουν να φωνάζουν στους δρόμους, γράφει η Άλις Σβάρτσερ στη
Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ. Ψιθυρίζουν πίσω από τραβηγμένες
κουρτίνες. Και όταν τολμούν να διαμαρτυρηθούν δημοσίως, δεν στρέφονται
εναντίον του κράτους αλλά εναντίον των αδελφών τους και των πατεράδων τους.
Δεν καίνε τα αυτοκίνητα των γειτόνων τους ούτε τα σχολεία των παιδιών τους,
αλλά βροντοφωνάζουν: «Ούτε πουτάνες ούτε υποταγμένες!».

Στις 4 Οκτωβρίου 2002, ομάδα νεαρών βίασε, βασάνισε και έκαψε ζωντανή μια
συμμαθήτριά τους, την Καχινά Μπενζιάν, επειδή τολμούσε να κυκλοφορεί στη
γειτονιά με μέικ απ και με φίλο. «Κάποτε έκαιγαν σκουπιδοτενεκέδες και
αυτοκίνητα, τώρα καίνε κορίτσια», σχολίαζε αργότερα η αδελφή της. H δολοφονία
αυτή έφερε στην επιφάνεια τον θρησκευτικό και σεξουαλικό φανατισμό που υπάρχει
σε αυτές τις παράλληλες κοινωνίες. Επηρεασμένοι από τους ισλαμιστές, τα αγόρια
και οι άνδρες των γκέτο έχουν χωρίσει τις γυναίκες σε δύο κατηγορίες: τις
άγιες και τις πουτάνες. Οι πρώτες μένουν στο σπίτι, οι δεύτερες κυκλοφορούν
στον δρόμο. Και η τιμωρία τους γι’αυτό κυμαίνεται από τη βίαιη ληστεία μέχρι
τον συλλογικό βιασμό (rotonde, στα γαλλικά), θύμα του οποίου έπεσε η Καχινά.

Ένα ανάλογο φαινόμενο, αν και όχι σε τόσο μεγάλη έκταση, παρατηρείται στη
Γερμανία. Τα κρούσματα βίας είναι τρεις φορές περισσότερα στις τουρκικές
οικογένειες από ό,τι στις γερμανικές. Οι δράστες είναι πάντα άνδρες και τα
θύματα είναι πάντα γυναίκες και παιδιά. Όσο αποσιωπούμε αυτά τα γεγονότα
φοβούμενοι μήπως κατηγορηθούμε για ρατσισμό, γράφει η Σβάρτσερ, τόσο
δυσκολευόμαστε να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος. Πώς να σεβαστεί ένας
έφηβος τους ανθρώπους γύρω του ή τους αντιπροσώπους του κράτους όταν μαθαίνει
από μικρός να περιφρονεί τα πιο κοντινά του πρόσωπα, δηλαδή τη μάνα του, την
αδελφή του, τη φίλη του; Πώς να μην καταφύγει στη βία όταν διδάσκεται ότι η
βία είναι cool και βασικό χαρακτηριστικό της «ανδρικής» ταυτότητας;

Εκπαίδευση, δουλειά και μαθήματα γλώσσας: αυτό είναι το χρέος της Δύσης
απέναντι στη «χαμένη γενιά» των μεταναστών, είπε ο νέος υπουργός Εσωτερικών
της Γερμανίας. H Άλις Σβάρτσερ προσθέτει κάτι ακόμη: μαθήματα δημοκρατίας.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com