«Yπάρχουν κι άλλοι αθώοι στη φυλακή»

Υποστηρίζει ότι οι ξένες μυστικές υπηρεσίες τον επέλεξαν για να τον χρίσουν
αρχηγό της 17 Νοέμβρη. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, μιλώντας στα «NEA», δηλώνει
ότι «όσο βομβιστής αυτοκτονίας ήταν ο Βραζιλιάνος μετανάστης που δολοφόνησε η
αγγλική Αστυνομία στο Λονδίνο, άλλο τόσο αρχηγός της 17 Νοέμβρη ήταν ο
Γιωτόπουλος» και εκτιμά πως αν η τυχαία έκρηξη, που έγινε στον Πειραιά,
γινόταν παλιότερα, «θα ήταν κάποιος άλλος που τότε θεωρούσαν αρχηγό» στη θέση
του.

Παραμονές ουσιαστικά της δίκης στο Εφετείο για τη 17 Νοέμβρη, που έχει ορισθεί
να αρχίσει στις 2 Δεκεμβρίου, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ο οποίος έχει
καταδικασθεί πρωτόδικα σε 21 φορές ισόβια για 21 πράξεις ηθικής αυτουργίας,
θεωρεί ότι από τη μέχρι τώρα ακροαματική διαδικασία «αποδείχθηκε με τρόπο
αναμφισβήτητο ότι δεν υπήρχε ηγεσία στη 17 Νοέμβρη» και πως «κάποιοι
μεταμελημένοι – συνεργαζόμενοι κατηγορούμενοι άλλαξαν, έπειτα από πιέσεις, τις
καταθέσεις τους για να τον ενοχοποιήσουν».

Καταδικαστήκατε πρωτόδικα σε 21 φορές ισόβια για 21 πράξεις ηθικής
αυτουργίας. Υποστηρίζετε ότι σε καμία από αυτές τις ενέργειες δεν υπήρξαν
στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι συμμετείχατε σ’ αυτήν. Πιστεύετε ότι η πρώτη
δίκη ήταν «στημένη» εναντίον σας;

Οι δικαστές της έδρας δεν προσπάθησαν καν να το κρύψουν. Θα σας αναφέρω ένα
και μόνο περιστατικό. Λίγο πριν από το τέλος της δίκης, ένας εφέτης, που
βρίσκεται σήμερα στο κέντρο της επικαιρότητας, απευθύνθηκε σ’ έναν
κατηγορούμενο με το εξής αμίμητο: Πώς δέχεστε να περάσετε τόσα χρόνια στη
φυλακή την ίδια στιγμή που άλλοι που πέρασαν από το Δικαστήριο θα καλοπερνάνε
στις βίλες τους;

Δεδομένου ότι σε όλη την ακροαματική διαδικασία κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο
δεν παρουσιάστηκε ενάντια σε κάποιον μάρτυρα και εν πάση περιπτώσει αν υπήρχε
είναι αναμφισβήτητο ότι αυτός θα βρισκόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αυτή
η δήλωση είναι ανοιχτή ομολογία ότι η δίκη δεν έγινε με βάση τη δικονομία και
τους νόμους, ότι η απόφαση δεν βγήκε με βάση όσα συνέβησαν στην ακροαματική
διαδικασία. Αλλά με βάση τις χυδαίες ψευδολογίες των φακέλων των ξένων
μυστικών υπηρεσιών και της Αντιτρομοκρατικής που αναπαρήγαν κατά κόρον
δημοσιογράφοι – παπαγαλάκια τους στα MME και σε βιβλία της πλάκας, που
διαψεύστηκαν πανηγυρικά στη δίκη. Είναι ομολογία ότι η απόφασή τους βασίστηκε
σ’ αυτές, ήταν ειλημμένη πριν από την έναρξη της δίκης.

«Το CNN με βάφτισε αρχηγό»

Ειδικότερα, όμως, εναντίον σας πώς «στήθηκε» η απόφαση;

Επειδή γνώριζαν ότι δεν είχα καμία συμμετοχή σε κάποια ενέργεια – γι’ αυτό
άλλωστε δεν μου έκαναν καμία ανάκριση -, η μόνη διέξοδος που είχαν για τη
βαριά καταδίκη μου, όπως την απαιτούσαν οι ξένες μυστικές υπηρεσίες, ήταν αυτή
της ηθικής αυτουργίας. Γι’ αυτό από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μου το CNN
με βάφτισε αρχηγό. Ήξεραν όμως ότι η ποινή δύσκολα θα γινόταν πλατιά αποδεκτή
χωρίς στοιχεία. Επιχείρησαν λοιπόν να στοιχειοθετήσουν τη συμμετοχή μου σε μία
έστω ενέργεια. Έβαλαν έναν ψευδομάρτυρα να αλλάξει την αρχική του κατάθεση,
ώστε να δηλώσει ότι ήμουν παρών σε μία ενέργεια, δίνοντας μάλιστα εντολές.
Όταν είδαν ότι η μαρτυρία κατέρρεε, εγκατέλειψαν το τροπάριο της παρουσίας
μου, αλλάζοντάς το σε ηθική αυτουργία, χρησιμοποιώντας τον κυριότερο από τους
κατηγορούμενους – συνεργαζόμενους.

Τον έβαλαν κι αυτόν να αλλάξει τις δύο προανακριτικές καταθέσεις του στον
ανακριτή, όπου έλεγε ότι αυτός μ’ έναν άλλον κατηγορούμενο την είχαν
αποφασίσει, λέγοντας 10 μήνες μετά στο Δικαστήριο ότι ο Γιωτόπουλος την
αποφάσισε. Παρ’ ότι έπεσε σε σωρεία αντιφάσεων που έδειχναν ότι ψεύδεται, παρ’
ότι δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση γι’ αυτή την αλλαγή, αφού σαν
μεταμελημένος – συνεργαζόμενος δεν υπέστη βία, ενώ δεν μπορεί να μη θυμόταν τα
γεγονότα σε σημείο που να αυτοενοχοποιηθεί λέγοντας ψέματα, η κατάθεσή του
θεωρήθηκε αξιόπιστη για ένα και μόνο λόγο.

Για τους εγκέφαλους της σκευωρίας, αρκούσε έστω και μια ηθική αυτουργία για να
υπάρξει καταδίκη μου για όλες. Γι’ αυτή την καθοριστική συνεισφορά του και
ορισμένες άλλες, ο συνεργαζόμενος ανταμείφθηκε με τη μικρή, σε σχέση με το
κατηγορητήριο, ποινή των 25 χρόνων. Ποινή που του ανοίγει τον δρόμο για τη
σύντομη αποφυλάκισή του, όπως ήδη συνέβη από την πρώτη δίκη με άλλον έναν.

«Οι ξένες μυστικές υπηρεσίες»

Γιατί, όμως, οι αρχές να επιλέξουν εσάς και όχι κάποιον άλλον;

Πολύ πριν από την τυχαία έκρηξη στον Πειραιά, οι δύο ξένες μυστικές υπηρεσίες
με φωτογράφιζαν με δημοσιεύματα στον Τύπο σαν αρχηγό της 17 Νοέμβρη όπως είχαν
κάνει στο παρελθόν και με άλλα πρόσωπα. Όπως έχω δηλώσει και όπως έχει
αναφέρει ο Τύπος, πράκτορες που ήταν μάλλον ξένοι με παρακολουθούσαν τον
τελευταίο χρόνο. Εκμεταλλεύτηκαν την τυχαία έκρηξη για να με συλλάβουν και να
με παρουσιάσουν σαν αρχηγό. Αν η έκρηξη είχε γίνει παλιότερα, θα ήταν κάποιος
άλλος που τότε θεωρούσαν αρχηγό στη θέση μου.

H επιλογή του προσώπου μου έγινε γιατί είχα το ιδανικό προφίλ για τον ρόλο που
μου προόριζαν, λόγω της αντιστασιακής δράσης μου και της ιστορίας του πατέρα
μου. Τα πράγματα όμως γι’ άλλη μία φορά τους αποκάλυψαν. Όσο βομβιστής
αυτοκτονίας ήταν ο Βραζιλιάνος μετανάστης που δολοφόνησε η αγγλική Αστυνομία
στο Λονδίνο, άλλο τόσο αρχηγός της 17 Νοέμβρη ήταν ο Γιωτόπουλος.

Εκτιμάτε ότι κατά την πρώτη δίκη της 17 Νοέμβρη – και με το δεδομένο ότι
ορισμένοι αποδέχθηκαν ότι υπήρξαν μέλη της – «φωτίστηκε» η ιστορία της
Οργάνωσης;

Θα περιοριστώ στο ζήτημα που με αφορά, αυτό της ηγεσίας. Κατά τη διάρκεια της
ακροαματικής διαδικασίας αποδείχθηκε με τρόπο αναμφισβήτητο ότι δεν υπήρχε
ηγεσία. Αν υπήρχε, θα ‘πρεπε να έχουν αναφερθεί μια σειρά από λεπτομέρειες για
το πώς δημιουργήθηκε, ποιοι την εξέλεξαν, ποιοι την απάρτιζαν, για πόσο
χρονικό διάστημα, σε ποιους λογοδοτούσε, με ποιο τρόπο επικοινωνούσε με τα
μέλη κι άλλα. Για όλα αυτά τίποτα δεν ακούστηκε. Ακόμη και οι συνεργαζόμενοι
αναγκάστηκαν να παραδεχθούν ότι δεν υπήρξε ηγεσία, παρ’ όλο ότι πιέστηκαν
επανειλημμένα από τους δικαστές για να καταθέσουν ότι υπήρχε. Περιέγραψαν με
λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονταν οι αποφάσεις, συλλογικά μέσα
στους πυρήνες. Μάλιστα δύο απ’ αυτούς δήλωσαν ρητά ότι πρόβαλαν βέτο, σε μία
περίπτωση ο καθένας, αλλάζοντας έτσι ή ματαιώνοντας τον συζητούμενο στόχο.
Δηλαδή ένα απλό μέλος μπορούσε να αλλάξει μια υποτιθέμενη απόφαση της ηγεσίας,
πράγμα άτοπο.

«H αλήθεια δεν συμφέρει κανέναν»

Θα μου αντιτείνετε ότι «πώς εδώ οι συνεργαζόμενοι είναι ειλικρινείς ενώ
παραπάνω ψεύδονται;». H απάντηση είναι απλή. Ενώ είναι πολύ εύκολο να
περιγράψεις ψευδώς μια δραστηριότητα κάποιων ανθρώπων, αλλάζοντας τη σύνθεση,
προσθέτοντας και αφαιρώντας έναν ή δύο ή αλλάζοντας τις θέσεις τους, είναι
πολύ πιο δύσκολο να αλλάξεις τη συνολική δομή λειτουργίας τους. Μία
αποκεντρωμένη ομάδα να την παρουσιάσεις συγκεντρωτική. Πρέπει να επινοήσεις
μία σειρά από λεπτομέρειες που να ‘ναι συμβατές, οι οποίες όταν περιγράψεις τα
γεγονότα θα σε οδηγήσουν σίγουρα σε αντιφάσεις και θα αποκαλυφθείς.

Ενώ όμως το ζήτημα της ηγεσίας ξεκαθαρίστηκε μέσα στη δίκη, δεν συμβαίνει το
ίδιο για όσους δεν ήταν παρόντες, για την κοινή γνώμη. Γιατί η αλήθεια που
προέκυψε δεν συμφέρει κανέναν από τους ισχυρούς. H αντίθετη άποψη τους
βολεύει. Καθένας τους μπορεί να επινοεί με άνεση κάποιον μυστηριώδη που
κινούσε τα νήματα πίσω από τη φανταστική ηγεσία, στρέφοντας την προσοχή και
τις έρευνες προς τον χώρο που θέλει ανάλογα με τα συμφέροντά του και τις
πολιτικές επιδιώξεις του.

Το δικαστήριο αγνόησε επιδεικτικά κάθε υπερασπιστικό μας στοιχείο

ΣΤΗ συνέντευξή του στα «NEA» από τον Κορυδαλλό πιστεύει ότι ορισμένοι
από τους κατηγορουμένους καταδικάστηκαν χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο,
βρίσκει δικαιολογημένο το γεγονός ότι κάποιοι απευθύνθηκαν στην κοινή γνώμη
για να εκθέσουν τα επιχειρήματά τους και αναρωτιέται μήπως όσοι ωφελούνται από
τη σιωπή των καταδικασθέντων «είναι οι εγκέφαλοι της “στημένης” απόφασης που
επιχειρούν σήμερα νέα, εν κρυπτώ, καταδίκη».

Πού αποδίδετε την αντιπαράθεση που εκδηλώθηκε τελευταία ανάμεσα στους
Βασίλη Τζωρζάτο και Δημήτρη Κουφοντίνα; Υπάρχει περίπτωση κάποιοι να ωφεληθούν
από αυτή την κατάσταση;

Όσοι παρακολούθησαν προσεκτικά την ακροαματική διαδικασία γνωρίζουν ότι
ορισμένοι καταδικάστηκαν χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο κι ότι είναι αθώοι.
H καταδίκη τους δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας δίκαιης δίκης, δηλαδή αποδείξεων
που έφερε η κατηγορούσα αρχή, αλλά του γεγονότος ότι δεν μπόρεσαν οι ίδιοι ν’
αποδείξουν με ατράνταχτα για το Δικαστήριο στοιχεία την αθωότητά τους για
πράξεις που έγιναν πριν από δεκαετίες. Οτιδήποτε κι αν είπαν για την
υπεράσπισή τους θεωρήθηκε εξ ορισμού ψευδές και το Δικαστήριο το αγνόησε.

Αντιθέτως, οποιαδήποτε ενοχοποιητική μαρτυρία εναντίον τους προσέφεραν
καραμπινάτοι ψευδομάρτυρες, κατηγορούμενοι – συνεργαζόμενοι, η πολιτική αγωγή,
θεωρήθηκε εξ ορισμού θέσφατο, οσοδήποτε κι αν ήταν εξόφθαλμα ψευδής, δόλια ή
γελοία. Αυτοί λοιπόν οι καταδικασθέντες αντιμετωπίζουν σήμερα τον κίνδυνο να
επαναληφθούν τα ίδια στο Εφετείο. Να αγνοήσει εξίσου επιδεικτικά κι αυτό τα
επιχειρήματά τους, να συμπεριφερθεί και να βγάλει απόφαση σαν να μην ήταν
τίποτε.

Ο μόνος τρόπος που τους απομένει για να υποστηρίξουν την υπόθεσή τους είναι να
απευθυνθούν στην κοινή γνώμη. Να εκθέσουν σ’ αυτήν τα επιχειρήματά τους, το
δίκιο τους, να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για την αντιστροφή της
πραγματικότητας και της δικονομίας, για την άδικη δίκη και καταδίκη τους.

H απάντηση λοιπόν στο ερώτημά σας είναι προφανής, εφόσον όμως το θέσετε σωστά,
το αντιστρέψετε. Ποιοι είναι αυτοί που ωφελούνται από τη σιωπή των
καταδικασθέντων και ποιοι ενοχλούνται από το σπάσιμο της σιωπής; Μήπως είναι
οι εγκέφαλοι της «στημένης» απόφασης που επιχειρούν σήμερα νέα, εν κρυπτώ,
καταδίκη;

Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι ορισμένοι υποστηρίζουν πως μελετάτε στη
φυλακή για να πάρετε πτυχίο Μαθηματικών ή ότι είστε σνομπ;

Πρόκειται για δύο από τις αναρίθμητες ανοησίες που έχουν εκτοξευθεί εναντίον
μου. Καθένας αντιλαμβάνεται ότι η ενασχόλησή μου με τα μαθηματικά δεν έχει
καμία σχέση με πτυχία. Άλλωστε, στην ηλικία μου, τι να το κάνω το πτυχίο,
ακόμη κι αν δεν ήμουν στη φυλακή. Μετά τη σύλληψή μου με έθεσαν σε πλήρη
απομόνωση για 6 μήνες. Δεν είχα τη δυνατότητα να απευθύνω λέξη σε άνθρωπο, ενώ
ορισμένα ανώτερα στελέχη της φυλακής (όχι οι φύλακες) μου έκαναν ψυχολογικό
πόλεμο.

Αντιλήφθηκα σύντομα ότι αν δεν έβρισκα κάποια ασχολία, κινδύνευα σοβαρά να
χάσω τη ψυχική μου ισορροπία. Δεδομένου ότι τότε μου έκαναν έλεγχο ακόμη και
στα λεξικά, το μόνο που μου έμενε ήταν οι ξένες γλώσσες και τα μαθηματικά.
Εντελώς τυχαία πληροφορήθηκα ότι το Γαλλικό Πανεπιστήμιο είχε ειδικό τμήμα για
φυλακισμένους στο οποίο απευθύνθηκα και κατόρθωσα να γραφτώ.

Όσον αφορά τα περί σνομπισμού, αν ήμουν σνομπ δεν θα πήγαινα στον Βύρωνα ούτε
σ’ ένα νησί της άγονης γραμμής, τους Λειψούς, και δεν θα ‘κανα παρέα με
ψαράδες, ναυτικούς και κτηνοτρόφους. Τους οποίους η Αντιτρομοκρατική
επιχείρησε εις μάτην να εξαγοράσει για να καταθέσουν εναντίον μου.