ΣE ΠPΩTO ENIKO Aγαπημένο μου μονόστηλο

Οι δάσκαλοί μας στη δουλειά, με το παράδειγμά τους, προσπάθησαν να μας μάθουν
τούτο τουλάχιστον. Πρώτον, να ιεραρχούμε τη σημαντικότητα των θεμάτων και,
δεύτερον, να αποφεύγουμε σαν τον διάολο τον υποκειμενισμό μας.

Το κοινωφελές αυτό ντρεσάρισμα, στις μέρες μας, δεν έχει καμία, μα καμία,
πέραση. Κάθε άλλο…

Κι αν φοβάμαι μια φορά για μένα που, θάττον ή βράδιον, θα βρεθώ επαγγελματικά
εκτός μόδας, φοβάμαι χίλιες για εκείνους που δρουν με τη σιγουριά ότι είναι
εντελώς «μέσα στα πράγματα», τρομάρα τους.

Με τι μούτρα να εξηγήσεις, επί παραδείγματι, στον φουριόζο κακοπληρωμένο
ρεπόρτερ ότι η γκρίνια τού τάδε αποκεντρωμένου ιεράρχη επ’ ουδενί αποτελεί
είδηση και ότι τα τεχνητά οφσάιντ ανδρών επιφανών δεν αξίζουν ούτε μονόστηλο;

Τώρα που το μονόστηλο έχασε εντελώς την υπόληψή του ως μονάδα μέτρησης και τα
«ψιλά» του Τύπου έπαψαν πια να είναι προστατευμένος βιότοπος για γραφικούς και
γραφικότητες, ένα με ανησυχεί, φίλε και συνάδελφε H. Κι ας με κατηγορήσεις για
αυτοαναφορικότητα, κομμάτια να γίνει, εγώ θα το πω. Φοβάμαι την ώρα που θα
έρθει τούμπα το αξίωμα των δασκάλων που σου έλεγα. Ότι δηλαδή, είδηση δεν
είναι όταν ένας σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, αλλά όταν άνθρωπος δαγκώσει σκύλο.
Για να μη σου πω κιόλας ότι λίγο απέχουμε από το να γίνουμε εμείς οι ίδιοι
πρωτοσέλιδα, γαβ…