«Δώρο» 2½ μισθούς στους εργοδότες

H ΓΣΕΕ επισημαίνει ότι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας (ελαστικό 8ωρο) και
οι φθηνές υπερωρίες οδηγούν σε απώλεια 2 ½ μισθών τον χρόνο, τους οποίους θα
καρπώνονται οι εργοδότες.

Τα μέτρα περί διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου συνεπάγονται μια αύξηση της
κερδοφορίας των επιχειρήσεων άνω του 12% σε ετήσια βάση, ενώ παράλληλα
αυξάνεται ο χρόνος εργασίας και μειώνεται το εργατικό εισόδημα. Στο συμπέρασμα
αυτό καταλήγει μελέτη του INE ΓΣΕΕ (Γιάννης Κουζής), με αφορμή τον πρόσφατο
νόμο (3385/05) για το ελαστικό 8ωρο και τη μείωση του κόστους των υπερωριών –
που ψηφίστηκε εν μέσω αντιδράσεων από την κυβέρνηση.

H ίδια μελέτη του INE ΓΣΕΕ οδηγείται στο συμπέρασμα ότι παρά το χαμηλό κόστος
εργασίας στην Ελλάδα και τα υψηλά επίπεδα εργάσιμου χρόνου, η
ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων εξακολουθεί να βρίσκεται στις
τελευταίες αντίστοιχες θέσεις ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
γεγονός που δηλώνει ότι το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας και της
παραγωγικότητας κακώς συσχετίζεται με το δήθεν υψηλό κόστος εργασίας και την
περαιτέρω μείωσή του.

Οι 9 γκρίζες ζώνες του νόμου για το ελαστικό 8ωρο, όπως καταγράφονται στη
μελέτη του INE ΓΣΕΕ, είναι οι εξής:

1. Ενισχύεται η κερδοφορία της επιχείρησης εις βάρος της εργασίας και η
απασχόληση από τη μείωση του κόστους των υπερωριών και την εφαρμογή της
διευθέτησης σε ποσοστό 16,6% μηνιαίως.

2. Διακηρύσσεται μέσω των εν λόγω παρεμβάσεων η αύξηση της απασχόλησης,
αν και είναι άμεσα αντιληπτό ότι τα μέτρα για τον χρόνο εργασίας
αντιστρατεύονται αυτόν τον στόχο. Και τούτο διότι η μείωση του κόστους των
υπερωριών και η επέκταση της υπερεργασίας θα αυξήσουν τον πρόσθετο χρόνο
απασχόλησης, ενώ η εφαρμογή της διευθέτησης συνδέεται με την κάλυψη των
αναγκών των επιχειρήσεων χωρίς τη χρήση νέων προσλήψεων.

3. Αποτυπώνεται η πολιτική βούληση της κρατικής εξουσίας για πρακτική
εφαρμογή ευέλικτων συστημάτων διευθέτησης, αίροντας τα εμπόδια εκείνα που τα
είχαν μέχρι τώρα καταστήσει ανεφάρμοστα. Ωστόσο θα πρέπει να επισημανθεί ότι η
επιχείρηση άρσης των εμποδίων γίνεται σταδιακά παραπέμποντας τις διαφορές στη
σχετική επιτροπή, μόνο για τις περιπτώσεις της τετράμηνης διευθέτησης.

4. Αίρεται η συλλογική αυτονομία για την τετράμηνη διευθέτηση εφόσον η
ρύθμιση της διευθέτησης δεν είναι προϊόν συλλογικής ρύθμισης, αλλά επιβάλλεται
η υποχρεωτική προσφυγή σε όργανο επίλυσης της διαφοράς του οποίου
αμφισβητείται η ουδετερότητα. Επανέρχεται δε η υποχρεωτική διαιτησία και
μάλιστα για ζήτημα που δεν αποτελεί βασικό στοιχείο της εργασιακής σχέσης και
της επιβίωσης των μισθωτών, όπως ο μισθός, αλλά για ζήτημα που συνδέεται με τη
μείωση του κόστους της επιχείρησης.

5. Δημιουργείται διαιτητικό όργανο για τις τετράμηνες (μόνο)
διευθετήσεις παρακάμπτοντας τον αυτόνομο ρόλο του ΟΜΕΔ και αναγορεύοντας ως
καθοριστική την παρουσία του κοινωνικού επιθεωρητή εργασίας που θα καλείται να
λάβει αποφάσεις υπό την πίεση της εκφρασμένης θέσης του υπουργείου υπέρ της
διευθέτησης. Επιπλέον ανατίθεται στον επιθεωρητή εργασίας διαιτητικός ρόλος,
πέραν του ελεγκτικού, και σε αντίθεση με την 81 Διεθνή Σύσταση Εργασίας που
δεν έχει βέβαια υποχρεωτική ισχύ, αλλά απαγορεύει στην επιθεώρηση εργασίας την
ανάληψη ρόλου επίλυσης συλλογικών διαφορών.

6. Ενισχύεται έμμεσα το διευθυντικό δικαίωμα κυρίως στις μικρές
επιχειρήσεις που στερούνται συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, αφού στο 95% των
ιδιωτικών επιχειρήσεων λόγω του μεγέθους τους δεν λειτουργεί συνδικάτο ή
εργασιακό συμβούλιο και είναι εύκολη η υφαρπαγή της συναίνεσης των εργαζομένων
για την εφαρμογή της διευθέτησης.

7. Δημιουργούνται σοβαρά ερωτήματα για τη δυνατότητα ελέγχου της
νομοθεσίας υπό το νέο, σύνθετης λειτουργίας, καθεστώς των επιχειρήσεων, όταν
ήδη παρατηρείται υψηλός βαθμός παραβίασης των νόμιμων διατάξεων από τους
εργοδότες που αξιοποιούν την ανεπαρκή λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών, οι
οποίοι στο εξής θα επιβαρύνονται και με διαιτητικά καθήκοντα.

8. Ενισχύεται η ανασφάλεια του προσωπικού που καλείται να συναινέσει
στην εφαρμογή της διευθέτησης παρά την τυπική απαγόρευση καταγγελίας των
συμβάσεων σε περίπτωση άρνησής του, εφόσον το αναιτιολόγητο των απολύσεων στην
Ελλάδα αφήνει το περιθώριο στον εργοδότη να «τιμωρήσει» τον εργαζόμενο δι’
ασήμαντη άλλη αφορμή.

9. Ενισχύεται η περαιτέρω αύξηση του πραγματικού χρόνου εργασίας των
Ελλήνων μισθωτών, που ήδη κατέχουν την υψηλότερη θέση μετά τους Βρετανούς στην
Ευρώπη μέσω της αύξησης των ωρών της υπερεργασίας και της μείωσης του κόστους
υπέρβασης του συμβατικού ωραρίου με όρους περιορισμού του εισοδήματός τους.