Δρόμοι

«Ζω…

… και μ’ αρέσει να ζω, αν και η ζωή μου δεν είναι όπως την είχα ονειρευτεί.
Μα ξέρω πως ένα κομμάτι από τον εαυτό μου θα μείνει αθάνατο». H Αναλίζα
χαμογελάει από το εξώφυλλο και μιλάει όπως ξέρουν να μιλάνε μονάχα τα παιδιά.
«Αγαπητοί μου γονείς, όταν θα έρθει πραγματικά η Ανάσταση, ο μπαμπάς θα πιάσει
μια πραγματική δουλειά κι εμείς θα φύγουμε από τη Φορτσέλα». Αυτά έγραφε
λίγους μήνες πριν σκοτωθεί η Αναλίζα Ντουράντε, που στα δεκατέσσερά της
χρόνια, ένα σαββατιάτικο απόβραδο, τη βρήκε μια αδέσποτη σφαίρα από μαφιόζους
στον δρόμο της για το σπίτι.

Το «Ημερολόγιο…

… της Αναλίζα», που μόλις εκδόθηκε στην Ιταλία, είναι η μαρτυρία ενός
παιδιού που δεν κατόρθωσε να ξεφύγει από το πεπρωμένο του. «Μια μέρα θα γίνω
μεγάλη. Αν και δεν μπορώ να το φανταστώ. Ίσως να φύγω, ίσως όχι. Θα μου
λείψουν οι περίπατοι, η πίτσα που φέρνει ο μπαμπάς μετά τη δουλειά». Μέσα από
την εικόνα του αγοροκόριτσου που τρυπάει τα αυτιά και κάνει τατουάζ παρά την
αντίρρηση της μαμάς, ξεπηδούν οι αγωνίες και τα προμηνύματα. Δεν εμπιστεύεται
γι’ αυτά παρά μόνο το ημερολόγιό της. Γράφει για το έγκλημα που φωλιάζει στη
γειτονιά. Ονειρεύεται να φύγει από τη Νάπολη, να ταξιδέψει. Μπροστά στην
τηλεόραση ονειρεύεται να παίξει σε ένα σόου, αλλά την ίδια ώρα δεν κρύβει την
αγωνία της για όσα δραματικά συμβαίνουν γύρω της. «Δεν είναι σωστό. Πώς
γίνεται να πεθαίνει κανείς έτσι;» γράφει η Αναλίζα για τον Κλαούντιο, που
σκοτώθηκε όταν έκλεψε ένα κινητό τηλέφωνο. «Το όνειρο του πατέρα μου είναι να
μας πάρει να φύγουμε από τη Φορτσέλα. Έχει δίκιο. Δεν μ’ αρέσει να ζω εδώ».
Στην πόλη όπου γεννήθηκε κι όπου «οι άνθρωποι χαμογελούν πάντα», πολλά
πράγματα δεν της αρέσουν. «Οι δρόμοι μού προξενούν φόβο. Είναι γεμάτοι κλέφτες
και ληστές. Παιδιά πετάνε τη ζωή τους, παίρνουν ναρκωτικά χωρίς κανένα λόγο. H
καθηγήτρια δεν ξέρει, δεν μπορεί να καταλάβει».

Στη Φορτσέλα…

… υπάρχουν πολλά τσαντάδικα. Τα κορίτσια δουλεύουν εκεί, κλεισμένα όλη μέρα.
Τα χέρια τους είναι πάντα βρώμικα. «Και της αδελφής μου τής Μανού. Μα
τουλάχιστον, το αφεντικό δεν την υποχρεώνει να δουλεύει όποτε δεν νιώθει
καλά». Στην Αναλίζα δεν αρέσει να βλέπει τη φτώχεια των φιλενάδων της, «που
δεν έχουν πραγματικό σπίτι, που ζουν σε ένα μονάχα δωματιάκι». H ίδια
αισθάνεται τυχερή που ζει σε ένα κανονικό σπίτι. Φτάνει να μην υπήρχαν οι
«ανέντιμοι» – έτσι λέει το κοριτσάκι της Φορτσέλα τους μαφιόζους που
τριγυρίζουν στη γειτονιά.

Τρεις μέρες…

… μετά τον θάνατο της Αναλίζα, με τη βοήθεια ενός παπά, οι θαρραλέοι γονείς
της δώρισαν όλα τα όργανά της για να ζήσουν κάποια άλλα παιδιά. «Ένα μονάχα
ελπίζω», λέει η μητέρα της. «H θυσία της να μην πάει χαμένη».