Mαγεία στο Mονοπάτι του Bασιλιά

Πολλοί επισκέπτονται το καταφύγιο όχι για το σκι, αλλά για το εντυπωσιακό
θέαμα που προσφέρει εκεί το βόρειο σέλας. Μερικοί λένε μάλιστα ότι μπορούν να
το ακούσουν – αποτέλεσμα των ηλιακών ανέμων που μπαίνουν στο μαγνητικό πεδίο
της Γης

Προχωρούσαμε με τα σκι κατά μήκος της όχθης μιας παγωμένης λίμνης, βαθιά στα
χιονισμένα βουνά της Βόρειας Σουηδίας, πίνοντας ζεστό καφέ και φορώντας ζεστά
ρούχα από υφάσματα υψηλής τεχνολογίας, όταν είδαμε τον πρώτο μας τάρανδο. Σ’
αυτό το μέρος του κόσμου, ακόμη και τα τετράποδα ζώα είναι ξανθά.

Ένα κοπάδι φάνηκε σε μια κορυφή και κατέβηκε προς το μέρος μας. Πίσω τους
ακολουθούσε ένας βοσκός πάνω σ’ ένα μηχανοκίνητο έλκηθρο, που σήκωνε ένα
φωτεινό σύννεφο από χιόνι της Αρκτικής. Ήταν δύσκολο να πει κανείς πόσο μακριά
βρισκόταν σ’ αυτή την άδενδρη έκταση – αρκετά πάντως ώστε να μην ακούμε τον
θόρυβο της μηχανής.

Καθώς προχωρούσαμε κατά μήκος του θρυλικού Μονοπατιού του Βασιλιά, ο μοναδικός
σύνδεσμος της 12μελούς ομάδας μας με τον γεμάτο καυσαέρια κόσμο του 21ου αιώνα
ήταν ένας ασύρματος.

H τελευταία ερημιά. Τα αχανή υψίπεδα βορείως του Αρκτικού Κύκλου στη
Νορβηγία και τη Σουηδία είναι η τελευταία ερημιά της Ευρώπης. Τον περασμένο
Απρίλιο, ενώ ήταν ακόμη χειμώνας σ’ αυτό το μέρος του κόσμου, η φίλη μου Έρικα
Μπούλμαν κι εγώ πήραμε μέρος σε μια πορεία με οδηγό κατά μήκος του Μονοπατιού
του Βασιλιά, του Κουνγκσλέντεν. Είναι ένα μονοπάτι 425 χιλιομέτρων μέσα στο
έδαφος της Σουηδίας, οροθετημένο από 16 άνετες και απλές ορεινές καλύβες,
καθεμία από τις οποίες απέχει από την άλλη μία μέρα δρόμο – 10 ώς 20
χιλιόμετρα. Μείναμε σε πέντε απ’ αυτές, που συνδέουν τα πιο γραφικά 85
χιλιόμετρα της διαδρομής – το κομμάτι που προτιμούν οι περισσότεροι από τους
1.500 ώς 2.000 ανθρώπους που διασχίζουν κάθε χειμώνα με σκι το μονοπάτι αυτό.

Το 1890, οι ιδρυτές της Σουηδικής Περιηγητικής Λέσχης χάραξαν το Κουνγκσλέντεν
με στόχο να αυξηθεί ο τουρισμός βορείως του Αρκτικού Κύκλου. Σήμερα οι σκιέρ
μεγάλων αποστάσεων της Σκανδιναβίας θεωρούν το μονοπάτι αυτό έναν από τους
καλύτερους προορισμούς τους, το ίδιο και όσοι θέλουν να απολαύσουν το βόρειο
σέλας.

Σκιέρ μεγάλων αποστάσεων (αριστερά) ακολουθούν το Μονοπάτι του Βασιλιά, βορείως του Αρκτικού Κύκλου. Πολλοί τουρίστες επισκέπτονται την περιοχή για να απολαύσουν το βόρειο σέλας (πάνω)

Μέσα από δάση. Το Μονοπάτι του Βασιλιά ξεκινάει περίπου 50 χιλιόμετρα
βόρεια του αεροδρομίου της Κιρούνα, μιας πόλης με ορυχεία σιδήρου και πληθυσμό
24.000 κατοίκους στη βορειότερη επαρχία της Σουηδίας, και κατεβαίνει νότια
προς το Εμαβάν, παράλληλα με τη νορβηγική μεθόριο. Ξεκινώντας από το
Ορειβατικό Καταφύγιο Αμπίσκο, ένα τριώροφο ξενοδοχείο από τούβλα, το μονοπάτι
προχωρεί δυτικά, ανεβαίνει μέσα από δάση με σημύδες και φτάνει σε μια άγονη,
άσπρη από τον ήλιο πεδιάδα.

Το βόρειο σέλας. Το Μονοπάτι του Βασιλιά ονομάστηκε έτσι γιατί είναι ο
βασιλιάς των μονοπατιών, λέει ο Μπενγκτ Γκούσταφσον, ο οποίος διευθύνει το
Ορεινό Καταφύγιο Αμπίσκο, από το οποίο ξεκινούν οι περισσότερες αποστολές. Ο
Γκούσταφσον λέει πως πολλοί από τους φιλοξενουμένους του Καταφυγίου δεν
έρχονται για το σκι, αλλά για το εντυπωσιακό θέαμα που προσφέρει εκεί το
βόρειο σέλας. Μερικοί λένε μάλιστα ότι μπορούν να το ακούσουν – αποτέλεσμα των
ηλιακών ανέμων που μπαίνουν στο μαγνητικό πεδίο της Γης. Στις 10 το επόμενο
πρωί μπαίνουμε σε μονή φάλαγγα και ξεκινάμε – δώδεκα Βρετανοί και Αμερικανοί
σκιέρ, ηλικίας από 27 ώς 65 ετών. Τον εξοπλισμό τον μεταφέρουν οι σκύλοι –
στην προκειμένη περίπτωση 32 υπέροχα χάσκι – επιτρέποντάς μας να κάνουμε άνετα
σκι.

Σφηνάκια. Στη διάρκεια της μέρας περνάμε δάση από σημύδες και παγωμένες
λίμνες και αργά το απόγευμα φτάνουμε στις ξύλινες καλύβες. Πίνουμε σφηνάκια
σουηδικής βότκας με γλυκάνισο και καθόμαστε δίπλα στη σόμπα. Κοιμόμαστε στους
υπνόσακούς μας. Το επόμενο πρωί ξεκινάμε πανέτοιμοι.