Οι καλαμιές, οι πικροδάφνες και ο Άνθρωπος των Bριλησσίων

«Κάθομαι και ρεμβάζω»… Βλέπω την Πεντέλη απέναντι… Ό,τι δεν κάηκε,
χτίστηκε. Το φαλακρό βουνό. Μεριές μεριές ξεκοιλιασμένο, κατεβαίνει η πλαγιά
διάστικτη σπιτιών μέχρι του συγκροτήματός μου την πίσω την αυλή. (Έτσι τις
λένε εδώ τις χαμηλές διώροφες πολυκατοικίες: συγκρότημα, λες κι είναι
ορχήστρα).

Θυμάμαι, όταν πρωτοήρθα, δίπλα μου από τη μία πλευρά ήταν ένα ρυάκι-χείμαρρος,
έτσι έχει μείνει ακόμα. Στις δυνατές βροχές βγαίνουν όλοι στον δρόμο με τις
γαλότσες και τα αδιάβροχα ριγμένα στο κεφάλι, κουνάνε απελπισμένα τα χέρια
στον εκσκαφέα του δήμου «εδώ, εδώ» να έρθει να μας ξεβουλώσει γιατί μια φορά
πήρε φόρα το νερό, πλημμύρισε το γκαράζ, έφτασε το ένα μέτρο, βγάζαμε τα
αυτοκίνητα-γόνδολες στο ποτάμι της Ολύμπου, όπου επιπλέανε βιβλία, ξύλα,
λάστιχα κι ένα ποντίκι από κομπιούτερ, μια βδομάδα μύριζε μετά η μοκέτα του
Ρενό που είχα τότε, σαν ψοφίμι, έμπαινες και θυμόσουνα εκείνη την ταινία με
τον Ρέι Λιότα, που είχανε κρύψει το πτώμα στο πορτ μπαγκάζ κι έλεγαν πως είχαν
πάει κυνήγι και σκότωσαν ελάφι; Έτσι.

Στη μία όχθη του χειμάρρου (που άλλοι λένε Βριλησσό κι άλλοι σκέτα
«ξεροπόταμο» για να το τιμωρήσουν, να μάθει να φέρεται το παλιόρεμα, που μου
‘θελε και Βριλησσός), στη μια όχθη λοιπόν του Βριλησσού, θα τον πω εγώ, είχε
κάτι καλαμιές θεόρατες, πυκνές πυκνές και λυγερές, άκουγες τον αέρα τον
χειμώνα και παρηγοριόσουνα που στη ζωή εσένα σου ‘τυχε το τζάκι και το κλειστό
παράθυρο. Ήρθαν μετά εκεί, κάτι σαν εργάτες του δήμου; Της οδοποιίας; Του
άσχετου και του ό,τι λάχει; Δεν γνωρίζω… Κι αρπάξαν το αλυσοπρίονο, πάρ’ τες
κάτω τις μισές τις έρημες τις καλαμιές. Έμεινε η κοίτη γυμνή να δείχνει τα
σκουπίδια της. Δικαιολογήθηκαν, φτιάχνουν δρόμο. Ναι, όντως, φτιάξανε έναν
δρόμο που οδηγεί στην όχθη του ρέματος (ε, τώρα, δεν μπορώ, θα το αποκαλέσω
ρέμα) χωρίς καμία προειδοποίηση κι ακούμε φρεναρίσματα απότομα κατά τη
διάρκεια της νύχτας, να σωθούν την τελευταία στιγμή που βλέπουν το σκάμμα, το
βαθύ, οι οδηγοί των περιχώρων και τους κόβονται τα ήπατα. Μια φορά, βρήκαμε το
πρωί έναν τεράστιο βάτραχο, όχι της φύσης, της Σιτροέν, ριγμένο στο χαντάκι,
κανείς δεν το ζήτησε, φωνάξαμε τον δήμο και το μάζεψε.

Μετά ο ίδιος ο δήμος, νομίζω, θέλησε να αντικαταστήσει ό,τι κόπηκε από τις
καλαμιές με τα εξής φυτά: ένα έλατο ταχείας αναπτύξεως, ένα κοκκιναγκάθι. Ένα
κοκκιναγκάθι, ένα ταχείας αναπτύξεως. Ξέρετε, αυτά τα πιο γκρίζα από πράσινα
ελατοκυπαρισσόπευκα που τα φυτεύεις το πρωί και το απόγευμα σού κρύβουνε τη
θέα. Ένα εφεύρημα, ένα φυτό-παρά φύσιν. Ήθελε και οικονομία όμως. Και πήγε
πήρε τιμές. A, δεν θα με κλέψουν, λέει, εμένα τα φυτώρια, και βρήκε από τους
Αθιγγάνους μάλλον (δεν ξέρω πώς τους λέμε τους Τσιγγάνους πια, πάντως όχι
γύφτους, κάπως αλλιώς, κάτι άλλο που μου διαφεύγει, δεν την προλαβαίνω τη
γλώσσα έτσι όπως τρέχει και μ’ αφήνει πίσω) κάτι τιμές… κάτω του κόστους.

Ήρθαν οι Αθίγγανοι με τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους, μια σιντιέρα σαν
ντουλάπα, φυτεύανε, χορεύανε και δώσ’ του το «τσιφτετέλι τούρκικο ινανάι
γιαβρούμ ινανάγια». T’ απόγευμα σηκωθήκανε, φύγανε, έγινε η όχθη κούκλα. Δεν
πρόλαβε να ξημερώσει, με το που σηκώθηκε ο πρώτος του συγκροτήματος, κάνει
έτσι, τι να δει; Όλα τα φυτά ξεριζωμένα. Ήρθαν, φαίνεται, τη νύχτα οι ίδιοι
που τα φύτεψαν, τα ξερίζωσαν ωραία ωραία και πήγαν να τα πουλήσουν σε άλλη
γειτονιά. Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι, γιατί τώρα πήγαν και πήραν και φυτέψανε
πικροδάφνες. Ακριβό της καρδιάς μου λουλούδι. Τις βλέπω κάθε μέρα να πίνουνε
τον ήλιο και να δένουν κλαρί γερό κι ευλύγιστο. Σκέφτομαι την άνοιξη τα πρώτα
τους τα άνθη και λέω θ’ αντέξω και τούτο τον χειμώνα.