Δρόμοι

Ένας Ρουμάνος…

… κατάδικος κατέθεσε αγωγή κατά του Θεού, επειδή απέτυχε να τον σώσει από
τον Διάβολο. Ο Πάβελ M., όπως τον αναφέρουν τα ρουμανικά μέσα ενημέρωσης,
κατηγορεί τον Θεό για «απάτη και κατάχρηση εξουσίας». Στην αγωγή του γράφει:
«Εγώ, ο υπογραφόμενος Πάβελ M., που είμαι φυλακισμένος στο σωφρονιστικό
κατάστημα της Τιμισοάρα, όπου εκτίω ποινή εικοσαετούς κάθειρξης για φόνο,
αιτούμαι την άσκηση δίωξης κατά του Θεού, κατοίκου του Ουρανού και
εκπροσωπούμενου εδώ από τη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία, για τη διάπραξη των
παρακάτω αδικημάτων: απάτη, απόκρυψη, κατάχρηση εξουσίας εις βάρος των
συμφερόντων των ανθρώπων, δωροληψία και άσκηση επιρροής». Ο κατάδικος
υποστηρίζει πως το βάπτισμά του ήταν ένα συμβόλαιο ανάμεσα σε αυτόν και τον
Θεό, ο οποίος αναλάμβανε έτσι την υποχρέωση να τον κρατάει μακριά από τους
πειρασμούς του Διαβόλου. «Ο Θεός μού ζήτησε και έλαβε διάφορα δώρα και
προσευχές», γράφει ο κατάδικος στην αγωγή του, «με αντάλλαγμα την άφεση
αμαρτιών και την υπόσχεση για μια καλύτερη ζωή. Αντί γι’ αυτά, με άφησε στα
χέρια του Διαβόλου». H αγωγή κατατέθηκε στο γραφείο του εισαγγελέα της
Τιμισοάρα, ο οποίος δήλωσε πως η υπόθεση μάλλον θα μπει στο αρχείο, επειδή ο
Θεός δεν μπορεί να κλητευτεί για να καταθέσει, αφού είναι αγνώστου διαμονής.

Ο Νίτσε…

… τα είχε δει όλα 200 χρόνια προτού συμβούν, ατενίζοντας με αγωνία το
μέλλον. Θα έρχονταν χειρότεροι καιροί. Μιλούσε για τον μηδενισμό, τη διάλυση
όλων των ηθικών και φιλοσοφικών πεποιθήσεων, για την εποχή που «θα απαξιωθούν
ακόμη και οι μεγαλύτερες αξίες». Έγραφε ο γιος του πάστορα: «Έχει έρθει ο
καιρός να πληρώσουμε το τίμημα επειδή υπήρξαμε χριστιανοί για 2.000 χρόνια.
Χάνουμε το κέντρο βάρους που μας επιτρέπει να ζούμε. Είναι σαν να μην έχει
κανένα νόημα η ύπαρξη, σαν να είναι μάταια όλα». Σε αυτόν τον ηθικό και
υπαρξιακό ανεμοστρόβιλο, το καλό και το κακό παίρνουν το ένα τη θέση του
άλλου, οι αιώνιες αλήθειες εξανεμίζονται. H χριστιανική υπόσχεση πως οι πράοι
θα ανταμειφθούν για τα βάσανά τους αναποδογυρίζεται κι αυτή και γίνεται οργή
των αδυνάτων για τους ισχυρούς. Ο Νίτσε ασφαλώς είχε δίκιο για την έλευση του
μηδενισμού. Κι είχε επίσης δίκιο να την περιμένει με αγωνία.

Όπως ο κατάδικος…

… της Τιμισοάρα, όσοι πιστέψανε κάποτε σε κάποιες αξίες, σήμερα έχουν χάσει
πια την υπομονή τους. Κοιτάζουν τις υποσχέσεις στην άδεια παλάμη τους σαν έναν
μισθό που τους μέτρησαν στο χέρι λειψό.

Το μηδέν…

… ήταν πάντα ένα βολικό στίγμα που με αυτό στιγματίζαμε κάθε ανεπιθύμητο. Με
αυτό στιγματίζουμε σήμερα τους νέους, όποτε αισθανόμαστε αδυναμία να
διακρίνουμε κάποια αιτία στην οργή τους, στον μηδενισμό τους. Τουλάχιστον ο
Αριστοτέλης ήταν πιο ανεκτικός. Έλεγε πως το πραγματικό μηδέν, το πραγματικό
«τίποτα», δεν είναι παρά μια αυταπάτη. Όποτε ξεκίνησε κάτι καινούργιο, το
μηδέν ήταν πάντα η καλύτερη αρχή.