Tο… ραπ των ταραχών

«Θα πηδήξω τη Γαλλία ώσπου να μ’ αγαπήσει». Σε ρυθμό ραπ ο νεαρός
«επιβήτορας» τρέχει, βάζει φωτιές, πετροβολεί, καταστρέφει και
αυτοκαταστρέφεται. Λόγια και εικόνες σκληρού ραπ σε κλιπ του συγκροτήματος
Ταντέμ, που πριν από ένα χρόνο λογοκρίθηκε. Λόγια που θέλανε να πούνε πολλά
και εικόνες παρόμοιες με αυτές που ζουν οι κάτοικοι των γαλλικών προαστίων σήμερα.

«Δεν πά’ να λέει ο Βιλπέν, εμείς δεν θα σταματήσουμε αν δεν έχουμε το κεφάλι του Σαρκοζί» απαντούν οι 16χρονοι των «γκέτο», αναφερόμενοι στον «σκληρό» υπουργό Εσωτερικών που αποκάλεσε τους ταραξίες «αποβράσματα». Στη φωτογραφία δεξιά τα μέλη του συγκροτήματος Ταντέμ που οι στίχοι τους «Θα πηδήξω τη Γαλλία ώσπου να μ’ αγαπήσει» είχαν λογοκριθεί

«Το λογόκριναν γιατί δεν κατάλαβαν ότι δεν ήταν ένα μήνυμα μίσους, μα ένα
μήνυμα αγάπης», εξηγούν στο δημοσιογραφικό μικρόφωνο οι Ταντέμ, Μακ Τιέρ και
Μακ Γκρεγκόρ. Υπενθυμίζουν ότι οι ίδιοι από καιρό μέσα από τους στίχους τους
εξηγούσαν την κρίση και το αδιέξοδο στα «γκέτο», όπως ονομάζουν τις Σιτέ,
δηλαδή τους οικισμούς των προαστίων. Και οι δύο μεγάλωσαν στο Ομπερβιλιέ,
διάσημο πλέον προάστιο, στα βόρεια του Παρισιού.

Οι ανήλικοι «επιβήτορες» από το Ομπερβιλιέ, το Σεν-Ντενί, το Κλισί-σου-μπουά,
το Γκρινί, το Βιτρί, και πολλά άλλα προάστια, βάζουν – εδώ και δύο εβδομάδες –
αλύπητα φωτιά σ’ Αυτήν που δεν τους αγάπησε: τη Γαλλία. Δηλώνουν ότι είναι τα
μόνα μέσα που διαθέτουν για να Την κάνουν να τους προσέξει.

Φαρδύ μπλε παντελόνι, γκρι φούτερ με την απαραίτητη κουκούλα – έμβλημα πλέον
των «παιδιών» -, ο 16χρονος Ιντρίσα είναι λαχανιασμένος μα χαρούμενος. Πριν
από λίγο κατάφερε με τους φίλους του να βάλει τις πρώτες φωτιές στις Τραπ,
προάστιο του Παρισιού που δεν είχε έως τότε ακουστεί. Φωτιά στη γειτονιά του;

«Μην ξεχνάτε, μαντάμ, ότι εμείς εδώ είμαστε σε ένα γκέτο, δεν μπορούμε να
βγούμε έξω από εδώ, να πάμε στις καλές συνοικίες του Παρισιού είναι αδύνατο,
θα μας σταματήσουν», απαντάει χωρίς δισταγμό.

Πώς βλέπεις τα μέτρα που πριν από λίγο ανήγγειλε ο Ντε Βιλπέν, χρήματα για
τα προάστια και την εκπαίδευση, αλλά και απαγόρευση της κυκλοφορίας;

«Δεν πα να λέει ο Βιλπέν, εμείς δεν θα σταματήσουμε αν δεν έχουμε το κεφάλι
του Σαρκοζί», απαντάει κατηγορηματικά ο 16χρονος, αναφερόμενος στον «σκληρό»
υπουργό Εσωτερικών που αποκάλεσε τους ταραξίες «αποβράσματα».

«Σήμερα, στις Σιτέ, ακόμα και τα εξάχρονα ξέρουν τον Σαρκοζί», λέει η Σαμίρα,
μια νεαρή μητέρα από το Κλισί-σου-Μπουά, που είδε και αυτή, όπως και πολλοί
γείτονές της, το αυτοκίνητό της στις φλόγες.

Πόσο σας πειράζει που τώρα θα ‘χει ποδαρόδρομο;

Σε αντίθεση με τις αντιδράσεις γενικής αγανάκτησης των κατοίκων, η Σαμίρα
ισιώνοντας διακριτικά τη μαντίλα της, τολμά:

«Να σας πω, δεν χάρηκα, σκέφτηκα όμως ότι εάν είναι ο μόνος τρόπος για ν’
ακουστούν τα μικρά, πάει χαλάλι. Αυτοκίνητο θα πάρω άλλο».

Ο δρόμος είναι τραχύς για τη Γαλλία για ν’ αλλάξουν οι νοοτροπίες. Εάν το
πετύχει, θα μπορέσει ίσως να ξανακουστεί στους δρόμους «της πόλης του φωτός»
το χαρούμενο «τρίχρωμο» σλόγκαν που ακούστηκε μετά τον θρίαμβο στο Μουντιάλ
και την αποθέωση του Ζιντάν: «Γαλλία: Μπλακ, Μπλαν, Μπερ», ήτοι «Γαλλία:
Μαύρο, Άσπρο και Μαγκρεμπίνο», αφού Μπερ αποκαλούν τα παιδιά δεύτερης και
τρίτης γενιάς από τις πρώην γαλλικές αποικίες της Βορειοδυτικής Αφρικής.