Δεν φταίει η… Eυρώπη

Όλο και περισσότερο σκοτεινιάζει ο ορίζοντας της ελληνικής οικονομίας. Οι
Βρυξέλλες πρώτες και η Φρανκφούρτη στη συνέχεια φρόντισαν να καταστήσουν
σαφές, τις τελευταίες ημέρες, ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για επεκτατική
δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή για ανετότερη εισοδηματική πολιτική,
περισσότερες δημόσιες επενδύσεις, πιο γενναιόδωρα προγράμματα κοινωνικής
πολιτικής και λιγότερους φόρους. Και όχι μόνο το 2006, αλλά και το 2007, και
βλέπουμε…

Σοβαρή απειλή

H απειλή που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αν δεν συμμορφωθεί με τις υποδείξεις των
κοινοτικών οργάνων δεν μπορεί να αγνοηθεί από καμία κυβέρνηση. Εκτός από τον
διασυρμό, αντιμετωπίζει τον πολύ πραγματικό κίνδυνο της υποβάθμισης της
πιστοληπτικής της ικανότητας, της αύξησης του κόστους δανεισμού του Ελληνικού
Δημοσίου -και στη συνέχεια και των Ελλήνων πολιτών -και, τέλος, της εισαγωγής
σε έναν φαύλο κύκλο υψηλών ελλειμμάτων, υψηλού πληθωρισμού, λιτότητας και
στασιμότητας.

Είναι προφανές, επομένως, ότι έχουμε μπροστά μας μια δύσκολη περίοδο, κατά την
οποία όλη η προσοχή της κυβέρνησης θα επικεντρωθεί στη μείωση των ελλειμμάτων
και του χρέους. Αυτό συνεπάγεται αναπόφευκτα δυσάρεστα νέα για τους Έλληνες
πολίτες, αυτούς που ζουν στα όρια της φτώχειας αλλά και τις μεσαίες κοινωνικές
τάξεις.

Είναι, όμως, λάθος να ρίχνουμε τις ευθύνες για την κατάσταση αυτή στην Ευρώπη,
όπως εμμέσως και με πονηρό τρόπο επιχειρεί να κάνει η κυβέρνηση, προβάλλοντας
δήθεν «αντίσταση» στη σκληρή στάση των Βρυξελλών. H Ελλάδα, ως μέλος της
Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως της ευρωζώνης, έχει υποχρεώσεις με τις οποίες
έχει η ίδια συμφωνήσει. Το κοινό σταθερό νόμισμα και τα χαμηλά επιτόκια δεν
έρχονται «δωρεάν». Αν η κυβέρνηση αυτή αποφάσισε, στο όνομα της πολιτικής
εξόντωσης της προκατόχου της, να διαπομπεύσει την ελληνική οικονομία με τη
δημοσιονομική απογραφή και αν φάνηκε στη συνέχεια ανίκανη να ελέγξει τις
συνέπειες της πολιτικής της αυτής και να αποκαταστήσει γρήγορα και «αναίμακτα»
τη δημοσιονομική σταθερότητα, δεν ευθύνονται οι κοινοτικοί θεσμοί που ήρθαν,
με τη σειρά τους, να επιβάλουν τις προβλεπόμενες κυρώσεις από την κοινοτική
νομοθεσία.

Χαμένοι κόποι

Εδώ που φτάσαμε, όμως, η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή παρά να συμμορφωθεί με
τους κοινοτικούς κανόνες, να προσπαθήσει να μειώσει το έλλειμμα και το χρέος
της. Είναι ευθύνη της κυβέρνησης να βρει με ποιον τρόπο θα το κάνει, και η
ίδια θα πιστωθεί ή θα χρεωθεί τα αποτελέσματα της πολιτικής της. Αν αποτύχει,
η Ελλάδα εξοβελίζεται οριστικά από την κατηγορία των χωρών της «πρώτης
ταχύτητας» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που φαίνεται να ξανακερδίζει έδαφος, μετά τη
διεύρυνση, με πυρήνα τις χώρες της ευρωζώνης. Όλη η προσπάθεια, δηλαδή, που
έγινε τα προηγούμενα χρόνια πάει χαμένη.