Φάγαμε στο «Εl Μirador»

Στην Αθήνα, συνήθως, η επίσκεψη σε μεξικάνικο εστιατόριο γίνεται απλώς για να
πιει κανείς μια «μαργαρίτα», η οποία είναι και αυτή προπαρασκευασμένη.
Πρόσφατα όμως άνοιξε ένα μικρό μεξικάνικο εστιατόριο στον Κεραμεικό, έχοντας
πρώτα εξασφαλίσει τη βέρα Μεξικανή κ. Άννα, η οποία μαγειρεύει γνήσια φαγητά
από την ιδιαίτερη πατρίδα της. Την απόδειξη της αυθεντικότητας την αισθάνθηκα
την άλλη μέρα το πρωί, όταν σηκώθηκα δεν με πονούσε το στομάχι μου! (Τα
«προκάτ» τα νιώθεις άσχημα την άλλη μέρα).

Αναφέρομαι στο «El Mirador». Το εστιατόριο στεγάζεται σε ένα από τα πολλά
νεοκλασικά σπίτια της γειτονιάς. Το έχουν ανακαινίσει πλήρως, δίνοντάς του όσο
το δυνατόν περισσότερα μεξικάνικα στοιχεία. Από τις φωτογραφίες της Φρίντα
Γκάλο και τις αφίσες του Ντιέγκο Ριβιέρα στον διάδρομο μέχρι τις παλιές
φωτογραφίες, τους χάρτες και τα ινδιάνικα γουδιά που στολίζουν τη σάλα στον
πρώτο όροφο. (Το ισόγειο το κράτησαν ως μπαρ με το όνομα «Έμπλεον»). Ο χώρος
είναι απλός και σπιτικός. Ορισμένα στοιχεία θέλουν λίγο σκέψη ακόμα, όπως ο
φωτισμός, ενώ είναι κρίμα που η σκάλα έξω δεν καλύφθηκε με πλακάκια πιο
«μεξικάνικα». Κατάφεραν όμως, σε γενικές γραμμές, να φτιάξουν ατμόσφαιρα
φιλόξενη, σαν χασιέντα στη Βερακρούζ.

Το ενδιαφέρον στο «El Mirador» σίγουρα κρύβεται στο μενού και όχι τόσο στον
χώρο. Οι επιλογές διαφέρουν αρκετά απ’ ό,τι έχουμε δει σε άλλα μεξικάνικα
εστιατόρια της Αθήνας. Βέβαια, τα γνωστά τάκος, τσιμιτσάγκας, εντσιλάντας και
άλλα είναι όλα παρόντα, συν κάποια άλλα φαγητά και πρώτες ύλες, τα οποία είναι
ίσως πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα.

Για παράδειγμα, δοκιμάσαμε μια απλή σαλάτα με μαρούλι, ντομάτα και κάκτος, ένα
από τα βασικότερα συστατικά της μεξικάνικης κουζίνας, η οποία ήταν δροσερή με
μια ελαφριά, αλλά ευχάριστη, ξινίλα. Το γνωστό γκουακαμόλες, το εθνικό πιάτο
του Μεξικού, είναι ελαφρύ και δροσερό στο «El Mirador». Το σερβίρουν μέσα σε
ένα «δοχείο» από τηγανητή ζύμη. Ενδιαφέρουσα ήταν η κατάμαυρη σαν μελάνι
σουπιάς μεξικάνικη τρούφα, η οποία σερβίρεται τυλιγμένη με ρύζι και τυρί μέσα
σε μια τηγανητή πίτα. Πρόκειται για ένα πλούσιο ορεκτικό, με απαλή γεύση, το
οποίο δεν έχει καμία σχέση με όλα όσα ξέρουμε για την τρούφα της Πιεμόντε ή
του Perigord. Ήθελα να δοκιμάσω επίσης και κάτι με τη σάλτσα μόλε, ένα αρχαίο
ινδιάνικο παρασκεύασμα από άγλυκη σοκολάτα, ξηρούς καρπούς, μπαχαρικά,
πιπεριές τσίλι και άλλα το οποίο συνήθως συνδυάζεται με κοτόπουλο – υπάρχει
και έτσι εδώ. Τη σερβίρουν όμως και με ένα ορεκτικό, κάτι σαν τηγανητές κρέπες
γεμάτες με τυρί και περιχυμένες με τη πηχτή, βαριά σάλτσα. Σίγουρα είναι ξένη
για τα ελληνικά δεδομένα και πράγματι δεν έχω μέτρο σύγκρισης. Δεν ήταν από
τις γεύσεις που προτιμώ ιδιαίτερα. Περίμενα ένα μυστηριώδες και πολυεπίπεδο
γευστικό προφίλ.

Το πιο νόστιμο πιάτο ήταν το κυρίως που δοκιμάσαμε, με το τουριστικό όνομα
γαρίδες Ακαπούλκο (όπως λέμε γαρίδες Τουρκολίμανο, π.χ.). Οι γαρίδες, μεσαίου
μεγέθους, ήταν ψητές με έντονη γεύση σκόρδου και πιπεριές τσίλι.

H γευστική ξενάγηση στην κουζίνα του «El Mirador» τελείωσε με άλλη μία εκδοχή
της μεξικάνικης σοκολάτας, τούτη τη φορά με τη μορφή επιδορπίου, ένα σκούρο
και συμπαγές μους με σιρόπι σοκολάτας, το οποίο δεν με ενθουσίασε.

Πάντως, μου αρέσει που κάποιος είχε το κουράγιο να ανοίξει ένα εστιατόριο με
μεξικάνικη κουζίνα αρκετά διαφορετική απ’ ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα. Είναι μια
κουζίνα άγνωστη και συνήθως κακά παρουσιασμένη στα εστιατόρια παντού. Το «El
Mirador» αποφεύγει το κοινό και ρισκάρει να κάνει κάτι το διαφορετικό.

«Meson El Mirador»: Αγησιλάου 88 Κεραμεικός. Τηλ. 210-3420.007