«Zούμε διαρκώς με τον φόβο»

«Οι μισοί από εμάς έχουμε καταθέσει τα χαρτιά μας εδώ και χρόνια για να
πάρουμε άδεια παραμονής και εργασίας. Ακόμα περιμένουμε… Όλο αυτό το
διάστημα είναι σαν να μην υπάρχουμε. Χάνουμε ώρες και μεροκάματα στις δημόσιες
υπηρεσίες. Μας διώχνουν από τις δουλειές μας και ζούμε διαρκώς με τον φόβο».

Ο εκπρόσωπος της νιγηριανής κοινότητας στην Αθήνα Τόνι Μπριγκς περιγράφει αυτό
που αντιμετωπίζει καθημερινά η πλειονότητα του 1,6 εκατ. μεταναστών στην
Ελλάδα: Δεν έχουν χαρτιά και έτσι δεν μπορούν να αρχίσουν μία σταθερή δουλειά.
Τα παιδιά τους, αν και έχουν γεννηθεί εδώ, επίσης δεν έχουν χαρτιά.
Δυσκολεύονται να βρουν στέγη επειδή απλώς είναι… ξένοι. Είναι δηλαδή πολίτες
δεύτερης κατηγορίας που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, ενώ καθυστερεί
συνεχώς η ομαλή ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία.

Ούτε οι μικροί μετανάστες όμως τυγχάνουν καλύτερης μέριμνας. Ενδεικτικό είναι
ότι πέρυσι δεν λειτούργησαν περισσότερες από 500 τάξεις υποδοχής για τους
μετανάστες μαθητές (τμήματα για την καλύτερη ένταξη των παιδιών στην
εκπαίδευση) λόγω έλλειψης κονδυλίων, ενώ παρόμοια είναι η εικόνα και φέτος.

Την ίδια στιγμή, όπως λένε, το διαρκές «κυνηγητό»- οι συχνοί και πολλές φορές
εξευτελιστικοί έλεγχοι από την Αστυνομία – συνεχίζεται. «Οι περισσότεροι
αστυνομικοί δεν είναι εκπαιδευμένοι στο πώς να συμπεριφέρονται στους
μετανάστες. Απόδειξη είναι το πώς μας συμπεριφέρονται όταν είμαστε στις ουρές
για την άδεια παραμονής. Μας βρίζουν και μας μιλούν άσχημα», λέει ο κ. Νοέ
Κόσο εκπρόσωπος των Ιρακινών (Χαλδαίων χριστιανών) στην Ελλάδα.

Τα στοιχεία ερευνών επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά του. H τελευταία έρευνα
θυματοποίησης που έγινε στην Ελλάδα δείχνει ότι οι αστυνομικοί έλεγχοι των
μεταναστών ήταν από 14 έως 25 φορές συχνότεροι απ’ ό,τι για τους Έλληνες. Αυτό
έχει ως αποτέλεσμα, τονίζουν οι επιστήμονες (εγκληματολόγος Βασ. Καρύδης) από
τη μία οι αστυνομικοί να εξοικειώνονται με πρακτικές παραβίασης ατομικών
δικαιωμάτων και από την άλλη οι μετανάστες να διαμορφώνουν αρνητικά στερεότυπα
για τον Έλληνα αστυνομικό και να τους δημιουργείται καχυποψία.

Ακόμα και η ενοικίαση στέγης για τους μετανάστες αποδεικνύεται πολλές φορές
ανυπέρβλητο εμπόδιο. «Δεν είναι όλοι οι ιδιοκτήτες ξενόφοβοι. Υπάρχουν καλοί
και κακοί. Ωστόσο, αρκετοί μόλις ακούν ότι είμαστε ξένοι αρνούνται να μας
νοικιάσουν τα σπίτια. Πολλές φορές για να βοηθήσω συμπατριώτες μου αναγκάζομαι
να βάζω Έλληνες να μιλούν στο τηλέφωνο και να μπαίνουν ως… εγγυητές για να
νοικιάσουν ένα σπίτι», λέει ο κ. Μπριγκς από τη Νιγηρία.

Συνθήκες γκέτο για μουσουλμάνους, Ρομ, παλιννοστούντες

«Προσπαθούμε να βγούμε από το γκέτο, αλλά η ελληνική Πολιτεία φροντίζει να μας θυμίζει πως παραμένουμε πολίτες β’ κατηγορίας», λέει ο Έλληνας μουσουλμάνος Μουμίν Τζαχίντ

«ΔΟΥΛΕΙΕΣ δεν μπορούμε να βρούμε εύκολα, η πόρτα του ελληνικού Δημοσίου
πολύ δύσκολα ανοίγει για εμάς. Όταν πεθαίνει κάποιος δικός μας στην Αθήνα,
πρέπει να ταξιδέψουμε 1.000 χιλιόμετρα μέχρι την Ξάνθη ή την Κομοτηνή για να
τον θάψουμε. Τον ίδιο δρόμο πρέπει να κάνουμε και για να παντρευτούμε. Για
ποια ισότητα λοιπόν μιλάμε;», αναρωτιέται ο Έλληνας μουσουλμάνος Μουμίν
Τζαχίντ.

Σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της Αθήνας, στον Βοτανικό, τα Άνω Πετράλωνα
και το Μεταξουργείο μένουν περίπου 3.500 Έλληνες μουσουλμάνοι. Μετρημένοι στα
δάχτυλα του ενός χεριού, οι «τυχεροί» που βρήκαν δουλειά στο Δημόσιο. «Ούτε το
5% των Ελλήνων μουσουλμάνων δεν έχει διορισθεί στο Δημόσιο. Και φυσικά δεν θα
βρείτε κανέναν από εμάς να βρίσκεται στο Διπλωματικό Σώμα, στον Στρατό ή στην
Ανώτερη Δημόσια Διοίκηση. Μία στις 2 γυναίκες άνω των 18 είναι άνεργη, ενώ το
αντίστοιχο ποσοστό για τους άντρες είναι 42%. Όμως, έχουμε τις ίδιες
υποχρεώσεις με τους υπόλοιπους Έλληνες, όπως οι φόροι και η στρατιωτική
θητεία», τονίζει ο Μουμίν.

«Στο Ζεφύρι μπαίνουν αυτοί που συμπαθούμε», προειδοποιεί μια παρέα 17χρονων.
Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής αποφεύγουν να περάσουν από την περιοχή
όπου μένουν οι Ρομ και οι μόνοι συχνοί επισκέπτες είναι οι αστυνομικοί. Λίγα
χιλιόμετρα πιο ανατολικά, οι οικογένειες των Ρομ που μένουν στον καταυλισμό
του Ασπρόπυργου προσπαθούν να βγάλουν από πάνω τους τη ρετσινιά του κλέφτη και
του «βρωμιάρη γύφτου», όπως τους αποκαλούν αρκετοί κάτοικοι της περιοχής. Τα
παιδιά τους πηγαίνουν σε σχολείο γκέτο, τα σπίτια τους διαλύονται στην πρώτη
δυνατή βροχή. Οι συνθήκες υγιεινής ανύπαρκτες, όπως και οι ευκαιρίες να κάνουν
κάτι διαφορετικό στη ζωή τους από το να είναι μικροπωλητές και γυρολόγοι.

«Μας ξεγέλασαν»

«Μας ξεγέλασαν όσοι μας είπαν ότι στην Ελλάδα θα βρούμε τη γη της επαγγελίας.
Ο πατέρας μου από καθηγητής Πανεπιστημίου κατέληξε ελαιοχρωματιστής, ο θείος
μου από δημόσιος υπάλληλος στη Ρωσία περνάει πλακάκια. Εγώ ψάχνω δουλειά εδώ
και έναν χρόνο και σκέφτομαι να φύγω από την Ελλάδα, όπως έκαναν και οι
περισσότεροι φίλοι μου που έφυγαν στην Κύπρο και τη Γερμανία», λέει ο 28χρονος
Ελληνοπόντιος Μιχάλης Καρασαββίδης. Βλέποντας τα επεισόδια στη Γαλλία
παρατηρεί: «Αν η δικιά μας γενιά μεγαλώσει με το αίσθημα του αδικημένου, η
ημέρα που η Ελλάδα θα γίνει Γαλλία δεν θα αργήσει».