Παλικάρι 14 μηνών!

Στο σπίτι του στο Ηράκλειο κάνει τα πρώτα του βήματα ο ηλικίας δεκατεσσάρων
μηνών Σταύρος Σπανάκης. Ο μικρός επέστρεψε πριν από μία εβδομάδα στην Κρήτη,
από το Παρίσι, όπου υπεβλήθη στις αρχές του καλοκαιριού σε μεταμόσχευση
ήπατος.

«Τι να πρωτοθυμηθώ; Την αγωνία μας μέχρι να βρεθεί το μόσχευμα ή τις μαρτυρικές ώρες έξω από το χειρουργείο; Είναι πολλά αυτά που ζήσαμε τους τελευταίους μήνες και τώρα προσπαθούμε να τα αφήσουμε όλα πίσω μας» λέει η κ. Σπανάκη για την περιπέτεια του μικρού Σταύρου

Αυτή η εβδομάδα, όπως λέει η μητέρα του Νίκη Σπανάκη, είναι η πρώτη που πέρασε
ο Σταύρος μακριά από νοσοκομείο.

«Τι να πρωτοθυμηθώ; Την αγωνία μας μέχρι να βρεθεί το μόσχευμα ή τις
μαρτυρικές ώρες έξω από το χειρουργείο;» λέει η κ. Σπανάκη. «Είναι πολλά αυτά
που ζήσαμε τους τελευταίους μήνες και τώρα προσπαθούμε να τα αφήσουμε όλα πίσω
μας».

Ο Γιώργος και Νίκη Σπανάκη κατάφεραν να υιοθετήσουν τον Σταύρο δίνοντας μάχη
με τη γραφειοκρατία. «Ξέρετε πόσα παιδιά δεν θα μεγάλωναν σε ιδρύματα αν δεν
υπήρχε όλη αυτή η γραφειοκρατία στη διαδικασία της υιοθεσίας;» λέει η κ.
Σπανάκη. H χαρά της απόκτησης του παιδιού δεν μειώθηκε για το ζευγάρι ούτε
όταν τη 14η μέρα της ζωής του διαπιστώθηκε ότι έπασχε από σπάνια ασθένεια στο
ήπαρ. H διαδικασία της υιοθεσίας δεν είχε ολοκληρωθεί, ωστόσο δεν τους πέρασε
από το μυαλό να κάνουν πίσω και να αποφύγουν την περιπέτεια. «Ο Σταύρος σήμερα
ίσως να μην ήταν μαζί μας αν δεν τον παίρναμε. Πόσο να ζούσε σε κάποιο ίδρυμα;
Το παιδί όμως τώρα είναι εδώ. Ξέρω πως θα μεγαλώσει να δει τον ήλιο να
ανατέλλει, να δει το φεγγάρι που μέχρι σήμερα δεν τα έχει δει αφού ζούσε
συνεχώς στα νοσοκομεία. Αυτό για μας είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία»
λέει η μητέρα του.

Στο Βενιζέλειο

Όλο το προηγούμενο διάστημα το αγοράκι βρισκόταν υπό στενή ιατρική
παρακολούθηση στο Παρίσι. Τώρα πια, και για έναν χρόνο, θα το παρακολουθούν
στενά οι γιατροί του Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου. Το ζευγάρι δεν
φοβήθηκε ούτε το τεράστιο κόστος για την αντιμετώπιση της σοβαρής ασθένειας
του παιδιού στο εξειδικευμένο μεταμοσχευτικό κέντρο του Παρισιού, παρά το
γεγονός ότι η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν είναι ιδιαίτερα άνετη:
ο Γιώργος Σπανάκης είναι οικοδόμος και η γυναίκα του ξενοδοχοϋπάλληλος. H
νοσηλεία καλύφθηκε από το ασφαλιστικό ταμείο του κ. Σπανάκη, αλλά τα
καθημερινά έξοδα στο Παρίσι ξεπερνούσαν τα εκατό ευρώ. Ο πατέρας
πηγαινοερχόταν προκειμένου να κάνει μεροκάματα. Παρά το γεγονός ότι η μόνη
βοήθεια που ζήτησε η οικογένεια ήταν «ένα τηλεφώνημα, έτσι για να λέμε μια
κουβέντα στα ελληνικά», όπως λέει η κ. Σπανάκη «και τα τηλεφωνήματα ήταν πάρα
πολλά, από ανθρώπους που δεν γνωρίζαμε καν, απ’ όλη την Ελλάδα» και η βοήθεια
από φίλους, συγγενείς, Έλληνες φοιτητές στο Παρίσι και πολλούς ακόμη,
εξαιρετικά σημαντική».